Para2

Altın kaplama, sınırlı üretim, tekerlekleri elmastan yapılma spor arabama bindim. Gaza bastığımda çıkan ses, fakirlerin ağlayışını bastırıyordu. Okulun bahçesine girdiğimde tüm kızlar aynı anda bayıldı. Erkekler ise kıskançlıktan kendi ceketlerini yemeye başladılar.
Arabadan indim. Ağır çekim yürüyordum. Arkamda açıklanamayan patlamalar oluyordu ama ben arkama bakmıyordum çünkü karizma, patlamalara bakmamayı gerektirirdi. Tam o sırada, koridorda sakar bir kız bana çarptı. Üstüme o ucuz, market markası meyve suyunu döktü.
"Ö-özür dilerim," diye kekeledi. Gözleri yaşlıydı.
Ona yaklaştım, çenesini tutup sertçe kaldırdım. "Bu gömlek senin yedi sülalenin ömrü boyunca kazandığı paradan daha değerli küçük kız," dedim sesimdeki o soğuk, kutup rüzgarı tonuyla. "Ama şanslısın ki bugün cömertliğim üzerimde. Git ve kendine bir kişilik satın al. Tabii paran yetmezse gel, ben sana borç veririm. Çünkü biliyorsun... Para, parayı paralamak içindir, kendini değil!"