7.Bölüm

ÇİÇEK TEN DEVAM

“Barlas, hani işlerin vardı Gelmeyeceğini söylemiştin.”“Sürpriz yapmak için öyle

söyledim. Beni içeri almayacak mısın, hanımefendi?”“Ay, heyecandan unuttum!

Gel içeri.”İçeri geçtik ve salondaki koltuklara oturduk.“Nasılsın, çiçeğim?

Bebek yormuyor, değil mi?”“Hayır, yormuyor.” dedim ve gülümsedim.“Bir

kere dokunabilir miyim?”“Tabii.” dedim.
Elini karnıma koydu. O sırada bir kıpırtı

oldu.“Seni hissetti. Babası olduğunu biliyor galiba.” dedi ve gülümsedi.

Tişörtümü sıyırıp karnıma bir öpücük bıraktı.“Yarın doktora

gidelim. Kalp atışlarını dinlemek istiyorum.” dedi.“Gidelim.” dedim.“

Uyuyalım artık, saat geç oldu.”Birlikte yatak odasına geçtik ve yatağa uzandık.

€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€

ERTESİ GÜN

Sabah uyandığımda Barlas’ın kafasının karnımda olduğunu gördüm. Çok iyi bir

baba olacağına inanıyordum.“Barlas, hadi kalk! Sabah oldu.” dedim.“Tamam,

güzelim. Kalkıyorum şimdi.”Hâlâ uyanmadığını görünce kıkırdadım.

“Uyan hadi, uykucu!” dedim.Barlas gözlerini açıp kalktı.“Çiçeğim, üstünü

değiştir. Dışarıda kahvaltı yapalım.”
“Tamam, çiçeğim.” dedim.Rahat bir

elbise giydim. Beyaz, kırmızı kalpli bir elbiseydi.Hazır olunca Barlas’ın yanına

gittim.“Çok güzel olmuşsun, güzelim.” dedi.“Sen de çok yakışıklı olmuşsun.”

dedim.Hazır olunca Barlas’la evden çıktık. Barlas taksi çağırdı. Hastanenin

çaprazında bir kafe vardı. Orada kahvaltı yapacaktık.Yarım saat sonra varmıştık.

Parasını ödeyip taksiden indik. Önce kafede güzel bir kahvaltı yaptık, sonra da

hastanede doktorumun yanına gittik.Sıra bize gelince içeri girdik.“Hoş geldiniz,

Çiçek Hanım. Yanınızdaki eşiniz olmalı.”
“Evet, eşiyim.” dedi Barlas.“Şöyle uzanın,

bebeğe bakalım.” dedi doktor.Sedyeye geçip uzandım ve karnımı açtım. Doktor

karnıma jel sürdü, ardından ultrason cihazını karnımda gezdirmeye başladı.

“Evet, baktım ve bebeklerin durumu gayet iyi.”“Durumları derken?”

“Haberiniz yok galiba. Bebekler ikiz!”
İkimiz de aynı anda konuştuk.

İKİZ Mİ?!

İKİZ Mİ?!