17.Bölüm

DÖRT YIL ÖNCE, DEPO YANDIKTAN SONRA — ÇİÇEK’TEN

Gözlerim hafif hafif aralandı. Tek hatırladığım şey bir patlama olması ve

kafamı vurmamdı. Sesler boğuk boğuk geliyordu. Sesleri dinledim.“Roza, iyi

değil mi bebeler?” “He, başkanım. İyidirler. Hafif kanama oluşturmuş

başında ama bir şeyi yoktur. Uyanır şimdi bebelerin anası.”“Tamam, Rıza.

Sen git. Bir şey olursa çağırırım. Tamam, başkanım.”Gözlerim

tamamen açıldı bu sefer.“Ne oldu bana?” dedim.“Ha, uyandın

mı, Havin?”“Sen kimsin?” dedim.“Ben senin kocanım, bebelerin babası.”

Yazar: Şerro, ejdere kendim yazdığım karaktere sinir oldum. HDHDHDH!

“Ne bebeği?” dedim dehşetle.“Havin dört aylık ikiz bebeler.”“Peki, adın ne?”

“Ejder ama sen bana Cafer diyebilirsin, karıcığım.”Sözleri bile iğrenciydi. Hâli ve

hareketleri hoşuma gitmemişti. Kafamda oluşan şüpheler vardı.“Peki, biz niye bu

evdeyiz? Bizden başka kimse yok mu?”
“Yoktur. Biz kaçarak evlendik. Seni ve

bebeleri korumak için bu evde tutmam lazım. Bebeler doğana kadar dışarı

çıkman yasak.”Ne diyeceğimi bilmeden onayladım.“Peki,” dedim.“Sen dinlen,

ben sana ilaçlarını getireyim.”Birkaç dakika sonra bir bardak su ve ilaçlarla

geldi.“Bunları iç. Bebeklerin sağlığı için.”
Tamam, Cafer’in verdiği ilaçları içtim ve

geri yattım. İlaçlar uyku yapıyordu çünkü. Tekrar uykuya daldım.

BEŞ AY SONRA

Gece uyurken karnıma sancı girmesiyle uyandım. Saat gecenin üçüne geliyordu.

Altımda hissettiğim ıslaklıkla çığlık attım.
Çığlığıma Cafer geldi.“Ne oldu, Havin?”

dedi.Kekeleyerek, “S-suyum ge-geldi!” dedim ve ahlayarak inledim.“Tamam,

sakin ol. Ebeyi alıp geleceğim.”Fazla zaman geçmeden Cafer, ebe ile geldi.

Ebe hızlıca yanıma geldi.“Bacaklarını aç. Doğum başlamış,” dedi.

Ebe doğumu yaptırmaya çalışırken ben kan ter içinde ıkınıyordum.

∆∆∆∆∆∆∆∆∆∆∆∆

Sabaha karşı iki bebek de doğmuştu. Çok yorulmuştum. Doğururken bebekleri

sırayla emzirmeye çalışırken Cafer yatağı temizlemiş, temiz çarşaflar sermişti.

Bebekleri doyurduktan sonra beşiklerine koydum. Ben de kısa bir duş aldım. Pis

koktuğum için duş aldıktan sonra odama gidip uyudum.Şimdi diyeceksiniz ki

neden Cafer ile uyumuyorsum. Ben istemiyordum yanımda yatmasını çünkü o da ısrar etmiyordu zaten.

DÖRT YIL SONRA — ÇİÇEK’İN BULUNDUĞU GÜN

Öyle çocuklarla oynamıştım ki... Şimdi de ikisini uyutmuştum. İkisi de birbirinden

tatlıydı. Cafer de onları çok seviyordu.
Çocukları uyuttuktan sonra odama

geçerken bir ses duydum. Ses salondan geliyordu. Gidip baktığımda salonda iri

yarı bir adam vardı.Cafer’in arkadaşıdır diye düşündüm ama

Cafer’in arkadaşı olacak bir tipe benzemiyordu.Beni

görünce sesititreyerek konuştu.“Çiçek! Sen ölmemişsin, yaşıyorsun!”Ne Çiçeği?

Ben Çiçek değilim. Ben Havin’im,” dedim.“Bak, ben sana her şeyi

anlatacağım, tamam mı? İyi dinle,”
dedi. Ve onu dinlemeye başladım.

Bu kısmı bildiğiniz için atlıyorum.

Taburdan çıktıktan sonra, “Biz ödevimizi...” dedim ve eve doğru yol

aldım.İçimden bir ses bu adama güvenmem gerektiğini söylüyordu. O

yüzden içimdeki sesi dinledim. Yarın da doktor kontrolüm vardı.