14.Bölüm

BEŞ AY SONRA

Biraz da olsa toparlanmıştım. Göreve gitmediğim zamanlarda psikoloğa

gidiyordum.Yürek acım hâlâ geçmemişti. Bir daha âşık olmazdım. Bu, ona ihanet olurdu.

Yazar: Olmasın zaten, ömrünü sıkarım. Beni bir bildiğim var da seni üzüyor. Aa!

Psikologdan çıktıktan sonra Çiçeğimin mezarına doğru yol aldım. Özlemiştim

onu.Mezarlığın içine girdim. Çiçeğimin mezarını bulduğum yere geldim.

“İkizlerinin çiçeğim, ben geldim.Güzelim, nefesim, seni çok özledim.Keşke yanımda

olsan.Toprağını sevip okşadım.Yarın yine geleceğim, güzelim.”deyip mezarlıktan ayrıldım.

BİR YIL SONRA

“Güzelim, yine ben geldim. Eğer yaşasaydın ikizler altı aylık olacaktı.

Kucağımızda olacaklardı.”Gülümsedim ve toprağını sevdim.“Kokun yok artık,

evdeki varlığın da yok. Seni unutmak istemiyorum, nefesim.”Her gün gelip

toprağını seviyordum.Kokusu, varlığı yoktu artık. O eve de

uğradığım yoktu zaten. Yalnızca uyumak ve banyo yapmak için

uğruyordum. Geri kalan zamanımı ya mezarlıkta ya da taburda geçiriyordum.

Bugün yine anılarım canlandı. Eve uğradım ve karargâha gittim.

ÜÇ YIL SONRA

“Barlas, emin misin bu görevi yapmaya? Ölüm tehlikesi var.” “Eminim,

komutanım. Kanla sızacağım.”“Hazırlan o zaman, Barlas. Sınıra gidiyorsun.”

“Emredersiniz, komutanım!”Hazır
olunca doğrudan helikopterin olduğu

yere gittim. Timim de buradaydı. “Komutanım, Allah'a emanet olun!”

dediler.“Sağ olun, Çiçek Timi.”Timimizin adı değişmişti. İki tim birleşmişti. Ben

Çiçeğimin adını koymuştum timimize: Çiçek Timi.“Belki geri dönemeyebilirim.

Arkamdan ne yas tutun ne de komutan beyefendiliği yapın.” “Anlaşıldı, komutanım!”

Helikoptere bindim. Hemen ardından helikopter havalandı ve sınıra doğru yol aldı.