19.Bölüm

İKİ HAFTA SONRA

İki hafta olmuştu neredeyse. Hafızam kesik kesik gelip gidiyordu. Hamile

olduğumu öğrendiğim anı, Barlas'a söyleme anımı...Bu sabah farklı bir

sabahtı. Her şeyi hatırlamaya başlamıştım. Telefonumun çaldığı,

kaçırıldığım, bebeklerimi doğurduğum anı... Her şeyi! Barlas başka bir odada

yatıyordu. Hemen soluğu onun yanında aldım.“Barlas!” dedim heyecanla.Hemen

kalktı.“Ne oldu, güzelim?” diye sordu uykulu bir sesle.“Ben her şeyi

hatırlıyorum! Sana mesaj atmamı, bebeklerin cinsiyetini öğrendiğimiz anı,

ikiz olduklarını öğrendiğimiz anı... Her şeyi!”“G-gerçekten mi, Çiçeğim?”“Evet,

yakışıklım.”Sıkı sıkı bana sarıldı.
“Beraber uyuyalım. Seni çok özledim.

Konuşarak uyuyalım, bebeğim. Hadi, gel odamıza gidelim,” dedim. Odamıza

geçtik. Onun göğsüne yattım. O da saçlarıma öpücükler kondurdu.

“Yakışıklım, hani sen demiştin ya, ben seni daha önce tanıyorum diye. Nereden

tanıyorsun? Merak ettim.”“Hmm, anlatayım o zaman.”

ÇİÇEK 5, BARLAS 10 YAŞINDAYKEN

Yazarın kısa notu: Ben demiştim ya, Çiçek annesiyle babasıyla konuşmuyor
diye... Bunun sebebi, Çiçek'in annesinin babasını aldatması ve bir süre sonra boşanmaları. Boşandıktan bir yıl sonra Çiçek'in babası şehit oluyor. Çiçek de annesiyle kalmaya başlıyor. Fakat üvey babası Çiçek'i istemediği için onu yetimhaneye bırakıyor. O yüzden annesiyle ve babasıyla ilgili konuşmak istemiyor.

Çiçek, oyuncaklarını aldıktan sonra babasıyla tabura gitti. Babasına

çok düşkündü. Minik eliyle babasının elini tutmuştu.Çiçek'in babası, işleri

olduğu için dosyalarla ilgilenmek zorunda kaldı. Çiçek ne kadar babasıyla

oynamak istese de babasının işi vardı.
“Baba, ben bahçeye çıkabilir miyim?”

“Çık, babacığım. Ama Oğuz abin de yanında olsun, tamam mı? Ben ona

söyleyeceğim.”“Tamam, babacığım!”
Çiçek, Oğuz abisiyle bahçede oyun

oynuyordu. O sırada gözü birine takıldı. Kendi yaşlarına yakın bir çocuk vardı.

On yaşlarındaydı.“Oğuz abi, o kim?” diye sordu, parmağıyla çocuğu işaret ederek.

“Fıstık, o bizim komutanımızın oğlu. Adı Barlas. Biraz soğukkanlı bir çocuktur.”

“Yanına gitsem benimle oynar mı?” diye sordu masumca.“Deneyelim o zaman.

Eğer seninle oynamak istemezse yine beraber oynarız.” “Tamam!”Çiçek, Oğuz

abisinin elini tutarak ilerledi. Çocuğa yaklaştı.“Merhaba, büyük çocuk!

Benimle oyun oynar mısın? Canım çok sıkıldı.”Barlas o sırada kıza döndü. Kalbi

kuş gibi atmaya başlamıştı. Bu kızın sevimli hâline dayanamadı.“Tamam,”

dedi.“Tamam, o zaman evcilik oynayalım! Bu Ken bebeği sen al,

Barbie'yi ben alayım. Bu iki bebek de bizim bebeğimiz olsun, tamam mı?”

dedi küçük kız.Barlas tebessüm etti. Aklına koymuştu; büyüyünce bu kızla

evlenecekti.“Yaa Barlas, sen büyüyünce ne olacaksın?”

diye sordu Çiçek.“Babam gibi asker olacağım. Sen?”“Ben öğretmen

olacağım ve çocuklarla oynayacağım,” dedi Çiçek.Barlas, Çiçek'le oynarken

zamanın nasıl geçtiğini anlamadı. Babasının işi bittiğinde eve gittiler.

Flaş sonu!

“İşte böyle, güzelim.”“Oha! Barlas, sen on yaşındayken beş yaşında bir

kıza mı âşık oldun?” “Ne varmış? Bak şimdi ikiz bebeğimiz var.

Oyuncaklarımızla oynadığımız gibi... O zaman ben asker, sen

doktor olmuştun,” dedi. Biraz daha konuştuktan sonra ikimiz de uykuya daldık.