Yaz kitap kapağı

18. bölüm / 18

XVIII

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: XVIII

XVIII
Eski Dan’ın ağır ağır gidişine uyarak kıvrıla kıvrıla vadiye inen yolda ilerlemeye koyuldular. Charity kendini gittikçe derinleşen bir bitkinliğe gömülürken buldu. Çıplak ağaçların arasından inerlerken kimi anlarda çevresindeki şeyleri tam olarak algılayamıyor, kendini, yaz yapraklarının gölgeli kemeri üzerlerine eğilmişken sevgilisinin yanında oturuyor sanıyordu. Ama bu yanılsama silik ve geçiciydi. Çoğu zaman yalnızca pürüzsüz, karşı konulmaz bir akıntıyla aşağı sürükleniyormuş gibi bulanık bir duyguya kapılıyordu; düşünmenin eziyetinden kaçmak için kendini bu duyguya bıraktı.

Bay Royall pek konuşmuyordu ama sessiz varlığı ilk kez ona huzur ve güven duygusu veriyordu. Onun bulunduğu yerde sıcaklık, dinlenme ve sessizlik olacağını biliyordu; o an istediği tek şey de bunlardı. Gözlerini kapadı; bunlar bile giderek silikleşti....

Creston’dan Nettleton’a kısa süren tren yolculuğunda sıcaklık onu kendine getirdi; yabancı gözlerin altında olduğunu fark etmek de ona bir anlığına güç verdi. Doğrulup Bay Royall’ın karşısına oturdu ve pencereden ağaçları soyulmuş kırlara baktı. Kırk sekiz saat önce, buradan son geçişinde ağaçların çoğunda hâlâ yaprak vardı; ama son iki gecenin sert rüzgârı yaprakları dökmüş, manzaranın çizgilerini aralık ayındaki gibi ince ince ortaya çıkarmıştı. Birkaç günlük sonbahar soğuğu, Dört Temmuz’da içinden geçtiği bereketli tarlaların ve ağır ağır salınan koruların bütün izlerini silmişti; manzara solarken o coşkulu saatler de solmuştu. O saatleri yaşayan kişinin kendisi olduğuna artık inanamıyordu; başına onarılmaz, ezici bir şey gelmiş başka biriydi sanki, ama buna yol açan adımların izleri neredeyse silinip gitmişti.

Tren Nettleton’a varıp Bay Royall’ın yanında meydana çıktığında, gerçek dışılık duygusu daha da dayanılmaz bir hâl aldı. Gece gündüz süren yorgunluk, zihninde yeni izlenimlere yer bırakmamıştı; yorgun bir çocuk gibi edilgin bir hâlde Bay Royall’ı izledi. Az sonra, bulanık bir rüyanın içindeymiş gibi, kendini onunla hoş bir odada, üzerine kırmızı beyaz örtü serilmiş bir masada otururken buldu; masaya sıcak yemekler ve çay konmuştu. Bay Royall onun fincanına çay doldurup tabağına yemek koydu. Charity gözlerini tabağından her kaldırışında, yaşlı Bayan Hobart’ın mutfağında karşı karşıya geldiklerinde ona güven verip güç kazandıran o aynı sakin ve kararlı bakışın kendisine çevrildiğini gördü. Bilincindeki her şey gittikçe bulanıklaşıp önemsizleşirken, yorgun gözlere dünyayı çözüp dağıtan o evrensel titreşime benzemeye başlarken, Bay Royall’ın varlığı bu kaygan zeminden kaya gibi sağlam biçimde ayrışıyordu. Onu düşündüğünde, hep nefret ettiği ve önüne dikildiği hâlde isterse alt edip hükmedebileceği biri olarak görmüştü. Yalnızca bir kez, Eski Yuvaya Dönüş Haftası kutlamasının yapıldığı gün, konuşmasının dağınık parçaları zihninde dolaşırken, başka birini görür gibi olmuştu: Yaşadığını sandığı o dar kafalı düşmandan öylesine farklı biriydi ki, kendi düşlerinin yakıcı sisi içinden bile çarpıcı bir açıklıkla seçilmişti. O an söyledikleri ve söyleyişindeki bir şey, onun neden hep böylesine yalnız bir adam gibi göründüğünü anlamasını sağlamıştı. Ama düşlerinin sisi onu yeniden gizlemiş, Charity de bu uçucu izlenimi unutmuştu.

Şimdi masada otururlarken bu izlenim yeniden aklına geldi; kendi ölçülemez kederinin içinden, aralarındaki yakınlığı birden hissetti. Ama bütün bu duygular, bedeninin güçsüzlüğünden doğan gri bulanıklığın içinde parlayıp sönen kısa ışık çizgilerinden ibaretti. Bay Royall’ın onu az sonra sıcak odada, masanın yanında oturur hâlde bırakıp istasyondan bir araba getirdiğini fark etti. Güneşten rengi solmuş mavi ipek perdeleri olan kapalı bir faytondu bu; birlikte binip sarmaşıklarla kaplı, önünde çimden bir halı uzanan bir kilisenin yanında duran bir eve gittiler. Evin önünde indiler; araba beklerken patikadan yürüyüp ahşap kaplamalı bir hole, oradan da kitaplarla dolu bir odaya girdiler. Charity’nin daha önce hiç görmediği bir din adamı onları dostça karşıladı ve tanıklar çağrılırken birkaç dakika oturmalarını rica etti.

Charity itaatkâr bir tavırla oturdu; Bay Royall ellerini arkasında kavuşturmuş, odada ağır ağır volta atıyordu. Dönüp Charity’ye baktığında dudaklarının hafifçe titrediğini fark etti; ama gözleri ciddi ve sakindi. Bir kez önünde durup çekingen bir sesle, “Rüzgâr saçlarını biraz dağıtmış,” dedi. Charity ellerini kaldırıp örgüsünden kurtulan tutamları geriye yatırmaya çalıştı. Duvarda oymalı çerçeveli bir ayna vardı ama kendine bakmaya utandı; din adamı dönene dek ellerini dizinde kavuşturmuş hâlde oturdu. Sonra yeniden odadan çıkıp kemerli bir geçitten geçtiler ve sunakta bir haç, sıra sıra banklar bulunan, alçak tavanlı, tonozlu bir odaya girdiler. Onları kapıda bırakan din adamı az sonra sunağın önünde, ayin giysisiyle yeniden göründü. Muhtemelen karısı olan bir kadınla, çimenlikte ölü yaprakları tırmıklayan mavi gömlekli bir adam da içeri girdi ve sıralardan birine oturdu.

Din adamı kitabı açıp Charity ile Bay Royall’a yaklaşmalarını işaret etti. Bay Royall birkaç adım öne çıktı; Charity de Bayan Hobart’ın mutfağından çıktıklarında onu faytona kadar izlediği gibi peşinden gitti. Ona yakın durmaktan ve söylediği şeyleri yapmaktan vazgeçerse dünyanın ayaklarının altından kayıp gideceğini hissediyordu.

Din adamı okumaya başladı. Charity’nin sersemlemiş zihninde, bir önceki gece Dağ’daki ıssız evde duran Bay Miles’ın aynı kitaptan, aynı ürpertici kesinlikte sözler okuduğu anı canlandı:

“İkinizden de, yüreklerin bütün sırlarının açığa çıkacağı o korkunç yargı gününde hesap vereceğinizi bilerek, aranızdan birinin yasal biçimde evlenmenize engel olacak bir şey bildiği takdirde...”

Charity gözlerini kaldırıp Bay Royall’ın gözleriyle karşılaştı. Bay Royall ona hâlâ şefkatle ve kararlılıkla bakıyordu. Bir süre sonra, yakalayamadığı sözlerin ardından, onun “Kabul ediyorum,” dediğini duydu. Din adamının kendisine yapması için işaret ettiği hareketleri anlamaya çalışmakla öylesine meşguldü ki artık söylenenleri duymuyordu. Bir süre daha geçince sıradaki kadın ayağa kalktı, Charity’nin elini tutup Bay Royall’ın eline bıraktı. Eli onun güçlü avucunda kaldı; ince parmağına bol gelen bir yüzüğün geçirildiğini hissetti. O zaman evlendiğini anladı....

O öğleden sonra geç saatlerde Charity, kendisiyle Harney’nin Dört Temmuz’da boş yere masa aradığı şık otelin bir yatak odasında tek başına oturuyordu. Daha önce hiç böylesine güzel döşenmiş bir odada bulunmamıştı. Tuvalet masasının üzerindeki ayna, yüksek başlığı ve pileli yastık kılıflarıyla çift kişilik yatağı yansıtıyordu; yatak örtüsü öylesine bembeyazdı ki şapkasını ve ceketini üstüne koymaya çekinmişti. Uğuldayan kalorifer odaya uyuşuk bir sıcaklık yayıyordu. Yarı açık kapıdan, ikiz mermer lavaboların üzerindeki nikel muslukların parıltısını gördü.

Bir süreliğine gece gündüz süren kargaşa aklından silindi; gözlerini kapayıp sıcaklıkla sessizliğin büyüsüne kendini bıraktı. Ama az sonra bu merhametli uyuşukluğun yerini, hastaların ağır bir uykudan uyanırken bazen yaşadığı ani algı açıklığı aldı. Gözlerini açınca yatağın üstünde asılı duran resme baktı. Geniş bir kuş gözü akçaağaç çerçevenin içine, altın yaldızlı bir kıvrımla çevrelenmiş, göz kamaştırıcı beyaz kenarlı büyük bir gravürdü. Ağaçların üzerine eğildiği bir gölde, kayıktaki genç bir adam resmedilmişti. Kayığın kıç tarafındaki minderlerin üzerine uzanmış, açık renkli elbiseli kıza nilüfer toplamak için eğilmişti. Sahne, yaz ortasının uyuşuk ışıltısıyla doluydu. Charity gözlerini ondan kaçırdı, sandalyesinden kalkıp odada huzursuzca dolaşmaya başladı.

Oda beşinci kattaydı; geniş, düz camlı penceresi kasabanın çatılarına bakıyordu. Çatılardan öteye, günbatımının son ışıklarının çelik gibi bir parıltı düşürdüğü ormanlık bir manzara uzanıyordu. Charity o parıltıya şaşkın gözlerle baktı. Alacakaranlık çökerken bile, onu çevreleyen yumuşak tepelerin biçimini ve çayırların kıyısına doğru nasıl eğimlendiğini tanıdı. Baktığı yer Nettleton Gölü’ydü.

Pencerenin önünde uzun süre durup ışığı giderek solan suya baktı. Suyu görmek, yaptığı şeyin farkına varmasını ilk kez sağladı. Yüzüğü elinde hissetmesi bile ona bu geri döndürülemezliği böylesine keskin biçimde hissettirmemişti. Bir an için kaçma dürtüsü yeniden içinden geçti; ama bu, kırık bir kanadın çırpınışından ibaretti. Arkasındaki kapının açıldığını duydu ve Bay Royall içeri girdi.

Tıraş olmak için berbere gitmiş, gür, kır saçlarını kestirip taratmıştı. Güçlü ve hızlı hareket ediyor; fark edilmeden geçip gitmek istemiyormuş gibi omuzlarını geriyor, başını dik tutuyordu.

“Karanlıkta ne yapıyorsun?” diye neşeli bir sesle seslendi. Charity yanıt vermedi. Perdeyi çekmek için pencereye gidip duvardaki düğmeye bastı; tavandaki avizenin parlak ışığı odayı doldurdu. Tanımadığı bu ışığın altında karı koca bir an beceriksizce karşı karşıya kaldılar; sonra Bay Royall, “İstersen aşağı inip akşam yemeği yiyelim,” dedi.

Yemek düşüncesi midesini bulandırdı; ama bunu söylemeye cesaret edemedi, saçını düzeltti ve onu asansöre kadar izledi.

Bir saat sonra yemek salonunun göz alıcı ışığından çıkınca, Bay Royall köşedeki tezgâhlardan birinin pirinç kafesinin önünde puro seçip akşam gazetesini alırken mermer panelli holde bekledi. Adamlar ışıl ışıl avizelerin altında sallanan sandalyelerde pinekliyor; yolcular gelip gidiyor, ziller çalıyor, hamallar bavullarla oradan oraya koşturuyordu. Bay Royall tezgâha yaslanmışken, omzunun ötesinde saçını kabartmış bir kız, salonun karşı tarafındaki danışmada anahtarını alan şık giyimli bir satış temsilcisine sırıtarak başını salladı.

Charity, mermer zemine vidalanmış masalardan biriymiş gibi, hayatın bu kesişen akıntılarının ortasında kımıldamadan, tepkisizce duruyordu. Bütün ruhu, yaklaşan felakete dair hasta edici tek bir duyguya bürünmüştü. Bay Royall’ın puro kutularını sırayla yoklayışını, akşam gazetesini eli titremeden açışını büyülenmiş bir dehşetle izledi.

Az sonra dönüp yanına geldi. “Sen doğruca yukarı, yatağa çık; ben burada oturup sigaramı içeceğim,” dedi. Birbirlerinin huyuna uzun zamandır alışmış yaşlı bir çiftmişler gibi rahat ve doğal konuşuyordu; içine kapanmış yüreği hafifçe kıpırdadı, rahatladı. Onu asansöre kadar izledi; Bay Royall da asansöre bindirip düğmeli, kordon işlemeli üniformalı oğlana odasına kadar eşlik etmesini tembihledi.

Elektrik düğmesinin nerede olduğunu unutarak ve nasıl çalıştıracağını bilmeyerek karanlıkta el yordamıyla ilerledi. Ama sonbahar ayı doğmuş, aydınlattığı gökyüzü odaya solgun bir ışık düşürmüştü. Bu ışıkta soyundu; pileli yastık kılıflarını katladıktan sonra tertemiz yatak örtüsünün altına çekinerek girdi. Daha önce hiç böylesine kaygan çarşaflara, bu kadar hafif ve sıcak battaniyelere dokunmamıştı; ama yatağın yumuşaklığı onu sakinleştirmedi. Damarlarında buz gibi dolaşan bir korkuyla titreyerek yattı. “Ne yaptım ben? Ah, ne yaptım?” diye yastığına fısıldadı, ürperdi. Pencerenin ötesindeki solgun manzarayı görmemek için yüzünü yastığa bastırdı; karanlıkta yatıp kulak kesildi, yaklaşan her ayak sesinde sarsıldı....

Birden doğrulup korkuyla çarpan kalbinin üzerine ellerini bastırdı. Hafif bir ses odada birinin bulunduğunu haber vermişti; ama arada uyumuş olmalıydı, çünkü kimsenin içeri girdiğini duymamıştı. Ay karşıdaki çatıların ardında batıyordu. Pencerenin gri karesine vuran siluette, sallanan sandalyede oturan birini gördü. Kımıldamıyordu; sandalyeye gömülmüş, başını eğmiş, kollarını kavuşturmuştu. Oturanın Bay Royall olduğunu gördü. Soyunmamıştı; yatağın ayak ucundaki battaniyeyi alıp dizlerinin üzerine örtmüştü. Charity titreyip nefesini tutarak onu izledi, hareketiyle onu uyandırmış olmaktan korkuyordu. Ama Bay Royall kıpırdamadı; Charity onun uyuduğunu sanmasını istediği sonucuna vardı.

Onu izlemeyi sürdürdükçe tarifsiz bir rahatlama ağır ağır içine yayıldı; gergin sinirleri ve bitkin bedeni gevşedi. Demek biliyordu... biliyordu... onunla evlendiğini bildiği için orada, karanlıkta oturmuş ve yanında güvende olduğunu göstermek istemişti. Onu düşünürken daha önce hiç hissetmediği, daha derin bir şey yorgun zihninden geçti. Dikkatle, ses çıkarmadan başını yastığa bıraktı....

Uyandığında oda sabah ışığıyla doluydu; ilk bakışında odada yalnız olduğunu gördü. Kalkıp giyindi. Elbisesinin düğmelerini iliklerken kapı açıldı ve Bay Royall içeri girdi. Parlak gün ışığında yaşlı ve yorgun görünüyordu ama yüzünde, Dağ’da ona güven veren aynı ciddi, dostça ifade vardı. Sanki içindeki bütün karanlık ruhlar çıkıp gitmişti.

Kahvaltı için aşağıdaki yemek salonuna indiler. Kahvaltıdan sonra, halletmesi gereken bir sigorta işi olduğunu söyledi. “Ben işimi görürken sen de dışarı çıkıp neye ihtiyacın varsa alsan iyi olur.” Gülümsedi, sonra mahcup bir kahkahayla ekledi: “Bütün öteki kızları geride bırakmanı hep istedim, bilirsin.” Cebinden bir şey çıkarıp masanın üzerinden ona doğru itti. Charity, kendisine yirmi dolarlık iki banknot verdiğini gördü. “Yetmezse daha var; hepsini fersah fersah geride bırakmanı istiyorum,” diye tekrarladı.

Charity kızardı, kekeleyerek teşekkür etmeye çalıştı; ama Bay Royall sandalyesini geri itip yemek salonundan çıkmasına öncülük etmişti bile. Holde bir an durup isterse saat üç trenine binerek North Dormer’a dönebileceklerini söyledi; sonra askıdan şapkasını ve paltosunu alıp dışarı çıktı.

Birkaç dakika sonra Charity de dışarı çıktı. Hangi yöne gittiğini kollamış, ters yöne dönüp ana caddeden Lake Avenue köşesindeki tuğla binaya hızla yürümüştü. Orada durup caddeyi temkinle bir aşağı bir yukarı süzdü, sonra pirinç şeritli merdivenlerden çıkıp Dr. Merkle’ın kapısına gitti. Saçı gür, melez kız yine kapıyı açtı. Kırmızı kadife döşeli salonda yine bir süre bekledikten sonra Charity bir kez daha Dr. Merkle’ın muayenehanesine çağrıldı. Doktor şaşırmış görünmeden onu karşıladı ve kadife döşeli iç odaya aldı.

“Geri geleceğini düşünmüştüm ama biraz erken geldin; sabırlı ol, telaşlanma demiştim,” dedi, bir süre onu delici bir bakışla süzdükten sonra.

Charity parayı göğsünden çıkardı. “Mavi broşumu almaya geldim,” dedi, yanakları kızararak.

“Broşun mu?” Dr. Merkle hatırlamıyor gibiydi. “Aa, evet, böyle şeylerden o kadar çok geliyor ki. Neyse canım, kasadan çıkarana dek bekleyeceksin. Gazete gibi ortalıkta değerli eşya bırakmam.”

Bir anlığına gözden kayboldu; elinde broşu çıkardığı buruşturulmuş bir parça kâğıt mendille geri döndü.

Charity broşa bakarken yüreğinde bir sıcaklık kıpırdadı. Hevesle elini uzattı.

“Para üstünüz var mı?” diye biraz soluk soluğa sordu ve yirmi dolarlık banknotlardan birini masaya koydu.

“Para üstü mü? Ne diye para üstü vereyim? Burada yalnızca iki yirmilik görüyorum,” diye neşeyle karşılık verdi Dr. Merkle.

Charity şaşkınlıkla duraksadı. “Ben... ziyaret başına beş dolar demiştiniz...”

“SENİN için, iyilik olsun diye öyle demiştim. Peki ya sorumluluğu ve sigortası? Bunu hiç düşündün mü? Bu broş kolay yüz dolar eder. Kaybolsa ya da çalınsaydı, almaya geldiğinde ben ne diyecektim?”

Charity suskun kaldı; kafası karışmıştı ve bu savı yarı yarıya kabul etmeye başlamıştı. Dr. Merkle hemen avantajını kullandı. “Broşunu ben istemedim canım. Bana bu kadar zahmet çıkarmalarındansa insanların normal ücretimi ödemesini çok daha fazla yeğlerim.”

Dr. Merkle durakladı. Kaçmak için umutsuz bir arzuya kapılan Charity ayağa kalkıp banknotlardan birini uzattı.

“Bunu alır mısınız?” diye sordu.

“Hayır canım, bunu almam; ama öteki yirmilikle birlikte alırım. Bana güvenmiyorsan imzalı bir makbuz da veririm.”

“Ah, ama yapamam... Elimdeki bütün para bu,” diye haykırdı Charity.

Dr. Merkle kadife kanepeye oturmuş, ona hoş bir ifadeyle baktı. “Anlaşılan dün ‘Piscopal kilisesinde evlenmişsin; düğünü bana papazın işlerini yapan adam anlattı. Bay Royall’ın burada açık hesabın olduğunu öğrenmesi yazık olur, değil mi? Bunu sana kendi annen gibi söylüyorum.”

Charity’nin içinde öfke alevlendi; bir an broşu bırakıp Dr. Merkle’ın elinden gelen kötülüğü yapmasına izin vermeyi düşündü. Ama tek hazinesini o kötü kadının yanında nasıl bırakabilirdi? Onu bebeği için istiyordu: bir bakıma, gizemli bir şekilde, Harney’nin çocuğuyla bilinmeyen babası arasında bir bağ olmasını amaçlıyordu. Titreyerek ve kendinden nefret ederek Bay Royall’ın parasını masaya bıraktı, broşu kapıp odadan ve evden kaçtı....

Sokakta durup bu son maceranın şaşkınlığını üzerinden atmaya çalıştı. Ama broş göğsünde bir tılsım gibi duruyordu; içinde gizli bir ferahlık hissetti. Bir an sonra bu duygu ona güç verdi; postaneye doğru ağır ağır yürüyüp sallanan kapılardan içeri girdi. Pencerelerden birinde bir yaprak mektup kâğıdı, bir zarf ve bir pul aldı; sonra bir masaya oturup paslı postane kalemini mürekkebe batırdı. Oraya, Bay Royall’ın yüzüğünü parmağında hissettiği günden beri peşini bırakmayan bir korkuyla gelmişti: Harney’nin sonunda özgürlüğünü kazanıp ona geri dönebileceği korkusuyla. Mektubunu aldıktan sonraki korkunç saatlerde böyle bir olasılık hiç aklına gelmemişti; ancak attığı kesin adım özlemini kaygıya dönüştürünce, böyle bir ihtimal düşünülebilir olmuştu. Zarfın üzerine adresi yazdı, kâğıda da şunları yazdı:

Bay Royall’la evlendim. Seni hep hatırlayacağım. CHARITY.

Son sözler, yazmayı hiç düşünmediği şeylerdi; kaleminden kendiliğinden dökülmüştü. Fedakârlığını tamamlayacak gücü bulamamıştı; ama ne fark ederdi ki? Artık Harney’yi bir daha görme olasılığı kalmadığına göre, ona gerçeği neden söylemesindi?

Mektubu posta kutusuna attıktan sonra güneşli, kalabalık sokağa çıktı ve otele doğru yürümeye başladı. Büyük mağazaların vitrinlerinin ardında sergilenen, bir gün Harney’yle birlikte bakıp hayallerini alevlendiren göz alıcı elbiseleri ve elbiselik kumaşları fark etti. Bunlar, Bay Royall’ın dışarı çıkıp ihtiyacı olan her şeyi alması yönündeki tembihini hatırlattı. Eski püskü elbisesine baktı ve eli boş döndüğünü görünce ona ne diyeceğini düşündü. Otele yaklaşırken onu kapının önünde beklerken gördü; yüreği kaygıyla çarpmaya başladı.

Geldiğini görünce başını sallayıp ona el etti. Holü geçip eşyalarını toplamak üzere yukarı çıktılar; böylece öğle yemekleri için yeniden aşağı indiklerinde Bay Royall odanın anahtarını teslim edebilecekti. Yatak odasında, yanında getirdiği birkaç şeyi çantaya geri tıkıştırırken onun gözlerinin üzerinde olduğunu ve konuşmak üzere olduğunu birden hissetti. Elinde yarı katlanmış geceliğiyle öylece durdu; kan, çökmüş yanaklarına hücum etti.

“Ee, kendine güzelce çeki düzen verdin mi? Ortalıkta hiç paket göremiyorum,” dedi şakayla.

“Ah, istediğim birkaç şeyi Ally Hawes’a diktirmeyi tercih ederim,” diye karşılık verdi.

“Öyle mi?” Bir an düşünceli gözlerle ona baktı; kaşları çatılıp öne çıktı. Sonra yüzü yeniden yumuşadı. “Doğrusu, geri döndüğünde hepsinden daha şık olmanı istemiştim; ama galiba haklısın. İyi bir kızsın, Charity.”

Göz göze geldiler; onun gözlerinde Charity’nin daha önce hiç görmediği bir şey belirdi: ona hem utanç hem de güven veren bir bakış.

“Bence sen de iyisin,” dedi utangaçça ve çabucak. O, karşılık vermeden gülümsedi; birlikte odadan çıkıp ışıl ışıl asansörle hole indiler.

O akşam geç vakitte, soğuk sonbahar ayışığında, kırmızı evin kapısına kadar arabayla gittiler.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…