Yaz kitap kapağı

17. bölüm / 18

XVII

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: XVII

XVII
Charity, ölü annesinin yattığı gibi, yerdeki bir şiltenin üzerine uzanmıştı. Yattığı oda soğuk, karanlık ve alçak tavanlıydı; Mary Hyatt’ın dünyadaki yolculuğunun geçtiği yerden bile daha yoksul ve çıplaktı. Sönmüş sobanın öte yanında, Liff Hyatt’ın annesi bir battaniyenin üzerinde uyuyordu; onun “torunlarım” dediği iki çocuk, uyuyan yavru köpekler gibi ona sokulmuştu. Konuklarına ellerindeki tek öteki battaniyeyi verdikleri için, üzerlerine ince giysilerini örtmüşlerdi.

Charity, karşı duvardaki küçük kare camdan, göğün derin bir hunisini gördü; öylesine kara, öylesine uzak, ayaz yıldızlarıyla öylesine titreşiyordu ki ruhunun bile içine çekildiğini sandı. Bay Miles’ın çağırdığı Tanrı, herhalde oralarda bir yerde, Mary Hyatt’ın karşısına çıkmasını bekliyordu. Ne uzun bir yoldu! Peki O’na ulaştığında ne diyecekti?

Şaşkın zihni, annesinin geçmişini gözünde canlandırmaya ve onu adil ama merhametli bir Tanrı’nın tasarılarıyla bir biçimde bağdaştırmaya çalıştı; ama aralarında herhangi bir bağ kurmak imkânsızdı. Kendisi, aceleyle kazılmış mezarına indirildiğini gördüğü zavallı kadından, sanki göklerin yüksekliği ikisini ayırıyormuşçasına uzak hissediyordu. Hayatında yoksulluk ve talihsizlik görmüştü; ama yoksul, tutumlu Bayan Hawes ile çalışkan Ally’nin yoksunluğa en çok yaklaştığı bir toplulukta, Dağ çiftçilerinin vahşi sefaletini akla getirecek hiçbir şey yoktu.

Orada yatarken, yaşadığı bu acı dolu ilk deneyimin sersemliği içinde, çevresindeki hayatı anlamaya boşuna çabaladı. Bu insanların birbirleriyle ya da ölü annesiyle nasıl bir ilişkisi olduğunu bile çıkaramıyordu; ortak sefaletlerinin en güçlü bağ olduğu, edilgin bir karmaşa içinde bir araya yığılmış gibiydiler. Dağ’da büyümüş olsaydı hayatının nasıl olacağını gözünde canlandırmaya çalıştı: paçavralar içinde başıboş dolaşacak, yerde annesine sokulup uyuyacak, yaşlı Bayan Hyatt’a sokulmuş solgun yüzlü çocuklar gibi yaşayacak, sonra da kendisine o tuhaf sözlerle seslenen kız gibi hırçın ve şaşkın bir yaratığa dönüşecekti. O kızla arasında hissettiği gizli yakınlık ve bunun kendi başlangıcına tuttuğu ışık onu korkutmuştu. Sonra Bay Royall’ın, Lucius Harney’ye hikâyesini anlatırken söylediklerini hatırladı: “Evet, bir annesi vardı; ama çocuğun gitmesine sevindi. Onu herkese verebilirdi...”

Peki! Sonuçta annesini bu kadar suçlamak doğru muydu? Charity o günden beri annesini bütün insani duygulardan yoksun biri olarak düşünmüştü; şimdi ise yalnızca acınası görünüyordu. Hangi anne, çocuğunu böyle bir hayattan kurtarmak istemezdi? Charity kendi çocuğunun geleceğini düşündü; ağrıyan gözleri yaşlarla doldu, yaşlar yüzünden süzüldü. O kadar bitkin olmasaydı, içinde bu kadar ağır bir yük taşımasaydı, o anda ayağa fırlayıp kaçardı...

Gecenin kasvetli saatleri ağır ağır süründü; sonunda gökyüzü aydınlandı ve şafak odaya soğuk, mavi bir ışık düşürdü. Köşesinde yatıp kirli zemine, çürüyen paçavraların asılı olduğu çamaşır ipine, soğuk sobanın yanına büzülmüş yaşlı kadına ve kış dünyasının üzerine yavaş yavaş yayılan ışığa baktı. Bu ışık, yaşamak, seçim yapmak, harekete geçmek, bu insanların arasında kendine bir yer edinmek ya da terk ettiği hayata dönmek zorunda kalacağı yeni bir günü beraberinde getiriyordu. Ölümcül bir bitkinlik üzerine çökmüştü. Bazen tek istediğinin, kimsenin farkına varmadan orada yatmayı sürdürmek olduğunu hissediyordu; sonra da geldiği o sefil sürünün bir parçası olma düşüncesine isyan ediyordu. Çocuğunu böyle bir yazgıdan kurtarmak için, hayatın önüne çıkaracağı her yükü taşıyacak, ne kadar uzağa gitmesi gerekirse gidecek gücü bulacakmış gibi geliyordu.

Nettleton’a dair belirsiz düşünceler zihninden geçti. Çocuğunu doğurabileceği sakin bir yer bulacağını, sonra onu düzgün insanlara emanet edeceğini; ardından Julia Hawes gibi dışarı çıkıp hem kendisinin hem çocuğunun geçimini sağlayacağını söyledi kendi kendine. O türden kızların bazen çocuklarına iyi bakılmasını sağlayacak kadar para kazandığını biliyordu. Temizlenmiş, taranmış, yanakları al al bebeğini; ara sıra yanına koşup öpebileceği, ona giymesi için güzel şeyler getirebileceği bir yere bırakılmış bebeğini hayal edince başka her şey gözden silindi. Her şey, her şey Dağ’daki sefalet yuvasına bir can daha eklemekten iyiydi...

Charity şiltesinden kalktığında yaşlı kadınla çocuklar hâlâ uyuyordu. Bedeni soğuktan ve yorgunluktan tutulmuştu; ağır adımları onları uyandırmasın diye yavaşça hareket etti. Açlıktan hâlsiz düşmüştü ve heybesinde yiyecek kalmamıştı; ama masanın üzerinde bayat ekmeğin yarısını gördü. Herhalde yaşlı Bayan Hyatt’la çocukların kahvaltısı olacaktı; ama Charity’nin umurunda değildi, kendi bebeğini düşünmesi gerekiyordu. Ekmekten bir parça koparıp oburca yedi; sonra gözü uyuyan çocukların zayıf yüzlerine ilişti. Vicdan azabıyla, yediğinin karşılığını ödeyecek bir şey bulmak için heybesini karıştırdı. Ally’nin onun için diktiği, kenarından mavi kurdele geçirilmiş güzel iç gömleklerden birini buldu. Biriktirdiği parayı savurduğu zarif şeylerden biriydi; ona bakınca yüzü kızardı. Gömleği masanın üzerine bıraktı, sonra sessizce odanın öbür yanına geçip mandalı kaldırdı ve dışarı çıktı...

Sabah ayazı dondurucu kadar keskindi; solgun güneş Dağ’ın doğudaki yamacının üzerinden yeni yükseliyordu. Yamaçlara dağılmış evler, güneşin vurduğu bulutların altında soğuk ve bacalarından duman çıkmadan duruyordu; ortalıkta tek bir insan görünmüyordu. Charity eşikte durup önceki gece geldiği yolu bulmaya çalıştı. Bayan Hyatt’ın kulübesini çevreleyen tarlanın ötesinde, cenaze töreninin yapıldığını sandığı harap evi gördü. İki evin arasından geçen patika yerde ilerliyor, Dağ’ın yamacındaki çam ormanında gözden kayboluyordu; biraz sağda, rüzgârın hırpaladığı bir alıç ağacının altında, taze toprak yığını açık kahverengi anızda koyu bir leke oluşturuyordu. Charity tarlayı geçip mezara doğru yürüdü. Yaklaşırken durgun havada bir kuş sesi duydu; başını kaldırınca mezarın üzerindeki alıcının üst dallarından birine konmuş kahverengi bir ötücü serçe gördü. Bir dakika durup onun küçük, yalnız şarkısını dinledi; sonra patikaya dönüp çam ormanına doğru yokuşu tırmanmaya başladı.

Buraya kadar onu kör bir kaçma içgüdüsü sürüklemişti; ama her adım, ateşli uykusuz gecesinin ona yalnızca gölgeli bir görüntüsünü verdiği gerçeklere yaklaştırıyordu. Yeniden gün ışığındaki dünyada yürürken, tanıdık şeylere dönüş yolunda hayal gücü daha ölçülü çalışıyordu. Bir konuda hâlâ kararlıydı: North Dormer’da kalamazdı; oradan ne kadar çabuk ayrılırsa o kadar iyiydi. Ama ötesindeki her şey karanlıktı.

Tırmanmayı sürdürdükçe hava daha keskinleşti. Çamların korumasından çıkıp Dağ’ın açık, çimenli tepesine vardığında önceki gecenin soğuk rüzgârı üzerine atıldı. Omuzlarını eğip bir süre ona karşı koyarak ilerledi; ama az sonra nefesi tükendi ve titreyen huş ağaçlarının sarktığı bir kaya çıkıntısının altına oturdu. Oturduğu yerden, Hamblin yönünde ağarmış çimenlerin üzerinden kıvrılarak ilerleyen patikayı ve Dağ’ın sonsuz uzaklıklara doğru alçalan granit duvarını gördü. Sırtın o yanında vadiler hâlâ kış gölgesinde yatıyordu; ama ötelerdeki ovada güneş köylerin damlarına ve çan kulelerine vuruyor, uzaktaki, görünmeyen kasabaların üzerinde tüten dumanın pusunu altın rengine boyuyordu.

Charity kendini ıssız gökyüzü çemberinde küçücük bir nokta gibi hissetti. Son iki günün olayları, onu kısa mutluluk düşünden sonsuza dek ayırmış gibiydi. Harney’nin görüntüsü bile bu ezici deneyimle bulanıklaşmıştı: Onu kendisinden öylesine uzak düşünüyordu ki neredeyse yalnızca bir anı gibiydi. Bitkin, dalgın zihninde gerçek ağırlığı olan tek duygu, çocuğunun bedenindeki yüküydü. O olmasa, rüzgârın önünden savurduğu deve dikeni pamuğu gibi köksüz hissederdi kendini. Çocuğu, onu yere çeken bir yük gibiydi; ama aynı zamanda ayağa kaldıran bir eldi. Kalkıp mücadeleye devam etmesi gerektiğini söyledi kendi kendine...

Gözlerini Dağ’ın tepesinden geçen patikaya çevirdi; uzakta gökyüzünün önünde bir fayton gördü. Eski püskü şeklini ve başını öne eğip ilerleyen yaşlı atın zayıf yapısını tanıdı; bir an sonra dizginleri tutan adamın iri cüssesini seçti. Fayton patikadan gelip tırmandığı çam ormanına doğru ilerliyordu; sürücünün onu aramaya çıktığını hemen anladı. İlk dürtüsü, adam geçene kadar kaya çıkıntısının altına çömelmek oldu; ama saklanma içgüdüsü, bu korkunç boşlukta birinin yakınında olduğunu hissetmenin verdiği rahatlığa yenildi. Ayağa kalkıp faytona doğru yürüdü.

Bay Royall onu gördü ve atı kamçısıyla dürttü. Bir iki dakika sonra Charity’nin yanına geldi; göz göze geldiler ve hiç konuşmadan eğilip onun faytona binmesine yardım etti.

Bir şeyler söylemeye, kekeleyerek açıklama yapmaya çalıştı ama ağzından söz çıkmadı. O dizlerine örtüyü çekerken yalnızca şunu söyledi: “Rahibin seni burada bıraktığını söyledi, ben de seni almaya geldim.”

Atın başını çevirdi; Hamblin’e doğru ağır ağır dönmeye başladılar. Charity hiç konuşmadan, önüne bakarak oturuyordu. Bay Royall ara sıra ata cesaret vermek için bir söz söylüyordu: “Haydi, Dan... Hamblin’de dinlendirdim onu; ama buraya gelirken epey hızlı sürdüm, bu rüzgâra karşı yokuş çok dik.”

Konuşurken Charity, Dağ’ın tepesine bu kadar erken varabilmek için Hamblin’deki mola dışında bütün gece durmadan yol almış olması gerektiğini ilk kez düşündü. Bay Royall, Charity onunla kalmak için yatılı okuldan ayrıldığında Crimson Rambler’ı getirdiğinden beri hiçbir davranışı onda bu kadar yumuşak bir duygu uyandırmamıştı; şimdi kalbi yumuşadı.

Bir süre sonra yeniden konuştu: “İlk kez seni almaya buraya çıktığımda da tam böyle bir gündü; tek fark, sulu kar yağıyordu.” Sonra sözünü geçmişte yaptığı iyilikleri hatırlatıyormuş gibi anlamasından korkmuşçasına hemen ekledi: “Gerçi yaptığımın o kadar iyi bir şey olduğunu düşünmüyorsundur, değil mi?”

“Evet, öyle düşünüyorum,” diye mırıldandı, gözlerini önünden ayırmadan.

“Şey,” dedi, “denedim...”

Cümlesini tamamlamadı; Charity de söyleyecek başka bir şey bulamadı.

“Haydi Dan, yürü,” diye mırıldandı dizgini çekerek. “Daha eve varmadık. Üşüyor musun?” diye ansızın sordu.

Başını salladı; ama o örtüyü daha yukarı çekip ayak bileklerine doladı. Charity gözlerini önünden ayırmadı. Yorgunluk ve güçsüzlükten gözleri yaşarıyor, yaşlar akmaya başlıyordu; ama onun bu hareketi fark etmesinden korktuğu için gözyaşlarını silemedi.

Hamblin’e doğru yokuş aşağı uzun dolambaçları izleyerek sessizce ilerlediler. Bay Royall, köyün dış mahallelerine varana dek yeniden konuşmadı. Sonra dizginleri gösterge paneline bıraktı ve saatini çıkardı.

“Charity,” dedi, “bayağı bitkin görünüyorsun; North Dormer da hayli uzakta. Bir lokma kahvaltı edebileceğin kadar burada durup sonra Creston’a inerek trene binsek daha iyi olur diye düşündüm.”

Dalgınlığından sıyrıldı. “Tren mi? Hangi tren?”

Bay Royall cevap vermeden, köydeki ilk evin kapısına varana dek atı ağır ağır sürdü. “Burası yaşlı Bayan Hobart’ın evi,” dedi. “Bize içecek sıcak bir şeyler verir.”

Charity, neredeyse farkında olmadan faytondan inip açık kapıdan onu izleyerek içeri girdiğini fark etti. Sobasında ateşin çıtırdadığı, derli toplu bir mutfağa girdiler. Sevecen yüzlü yaşlı bir kadın masaya fincanlarla tabakçıkları diziyordu. İçeri girdiklerinde başını kaldırıp selam verdi; Bay Royall ise sobaya doğru ilerleyip uyuşmuş ellerini birbirine vurdu.

“Peki Bayan Hobart, bu genç hanıma kahvaltı edecek bir şeyler var mı? Soğuk ve aç olduğunu görüyorsunuz.”

Bayan Hobart Charity’ye gülümseyip ateşin üzerinden teneke kahve ibriğini aldı. “Aman, çok kötü görünüyorsun,” dedi şefkatle.

Charity kızardı ve masaya oturdu. Yeniden bütünüyle edilginleşmişti; yalnızca sıcaklığın ve dinlenmenin verdiği hoş, bedensel duyumların farkındaydı.

Bayan Hobart masaya ekmekle süt koydu, sonra evden çıktı. Charity onun avlunun öte yanındaki ahıra atı götürdüğünü gördü. Geri dönmedi; Bay Royall ile Charity, aralarında dumanı tüten kahveyle masada baş başa kaldılar. Adam ona bir fincan kahve doldurup tabağına bir parça ekmek koydu; Charity yemeye başladı.

Kahvenin sıcaklığı damarlarında dolaştıkça düşünceleri berraklaştı ve yeniden yaşayan biri gibi hissetmeye başladı; ama hayata dönüş o kadar acı vericiydi ki lokmalar boğazına düğümlendi. Sessiz bir keder içinde gözlerini masaya dikerek oturdu.

Bir süre sonra Bay Royall sandalyesini geriye itti. “Şimdi,” dedi, “benimle gelmek istersen...” Charity kıpırdamadı; o da devam etti: “İstersen Nettleton’a giden öğle trenine yetişebiliriz.”

Bu sözlerle kan yüzüne hücum etti; şaşkın gözlerini ona kaldırdı. Masanın öte yanında, ciddi ve şefkatli bir ifadeyle ayakta duruyordu; Charity birden ne söyleyeceğini anladı. Hareketsizce oturmayı sürdürdü; dudaklarına kurşun gibi bir ağırlık çökmüştü.

“Charity, zamanında birbirimize ağır şeyler söyledik; şimdi daha fazla konuşmanın bir yararını görmüyorum. Ama sana karşı hislerim hiçbir zaman değişmeyecek; sen de istersen trene yetişecek vakitte yola çıkar, doğruca rahibin evine gideriz. Eve döndüğünde Bayan Royall olarak dönersin.”

Sesi, Home Week şenliğinde dinleyicilerini etkileyen o ağırbaşlı, ikna edici tondaydı; rahat tavrının altında kederli bir hoşgörünün derinliğini sezdi. Kendi zayıflığına yenilme korkusuyla bütün bedeni titremeye başladı.

“Ah, yapamam...” diye çaresizlikle haykırdı.

“Neyi yapamazsın?”

Kendisi de bilmiyordu: Onun teklifini mi reddediyordu, yoksa artık almaya hakkı olmadığını düşündüğü şeyi alma isteğine karşı mı koymaya çalışıyordu, emin değildi. Titreyerek ve şaşkınlık içinde ayağa kalkıp konuşmaya başladı:

“Her zaman sana adil davranmadığımı biliyorum; ama şimdi öyle davranmak istiyorum... Bilmeni istiyorum... İstiyorum...” Sesi kesildi ve sustu.

Bay Royall duvara yaslandı. Yüzü her zamankinden solgundu ama sakin ve şefkatliydi; Charity’nin telaşı onu rahatsız etmiş görünmüyordu.

Charity duraklayınca, “Bu ‘istiyorum’ meselesi de ne?” dedi. “Gerçekten ne istediğini biliyor musun? Ben söyleyeyim. Eve götürülmek ve bakımının üstlenilmesini istiyorsun. Söylenecek başka bir şey yok sanırım.”

“Hayır... hepsi bu değil...”

“Değil mi?” Saatine baktı. “Peki, sana bir şey daha söyleyeyim. Tek istediğim benimle evlenip evlenmeyeceğini bilmek. Başka bir şey isteseydim söylerdim; ama istemiyorum. Benim yaşıma gelen bir erkek neyin önemli, neyin önemsiz olduğunu bilir; hayatın bize yaptığı tek iyilik de aşağı yukarı bu.”

Sesindeki kararlılık ve güç, onu destekleyen bir kol gibiydi. Konuştukça direnci eriyor, gücü tükeniyordu.

“Ağlama, Charity,” diye titrek bir sesle haykırdı. Onun duygulandığını görünce şaşkınlıkla başını kaldırdı; göz göze geldiler.

“Bak,” dedi usulca, “yaşlı Dan uzun bir yol geldi; yolun geri kalanında onu ağır ağır götürmeliyiz...”

Sandalyeye kaymış olan pelerini alıp omuzlarına örttü. Charity onu izleyerek evden çıktı ve avluyu geçip atın bağlı olduğu barakaya yürüdü. Bay Royall atın üzerindeki örtüyü kaldırıp onu yola çıkardı. Charity faytona bindi; adam örtüyü üzerine çekti, diliyle şaklatıp dizginleri hafifçe oynattı. Köyün sonuna vardıklarında atın başını Creston’a çevirdi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…