Bölümler 18Şu an: XIV
- 1 I1.839 kelime
- 2 II2.202 kelime
- 3 III1.356 kelime
- 4 IV900 kelime
- 5 V1.980 kelime
- 6 VI3.030 kelime
- 7 VII2.708 kelime
- 8 VIII2.123 kelime
- 9 IX2.384 kelime
- 10 X1.716 kelime
- 11 XI2.079 kelime
- 12 XII2.698 kelime
- 13 XIII1.388 kelime
- 14 XIV1.604 kelime · Okuduğun bölüm
- 15 XV3.450 kelime
- 16 XVI2.861 kelime
- 17 XVII1.986 kelime
- 18 XVIII2.552 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XIV
North Dormer’ın kutlamaları, kasabasına bağlı köyleri de doğal olarak kapsıyordu; şenlikler Dormer ve iki Creston’dan, Dağ’ın kuzey yamacındaki, ilk karın her zaman düştüğü ıssız mezra Hamblin’e kadar bütün bu yerleşimlere yayılacaktı. Üçüncü gün Creston’da ve Creston River’da konuşmalar ve törenler yapılacak; dördüncü gün başlıca katılımcılar üstü açık yaylı arabalarla Dormer’a ve Hamblin’e götürülecekti.
Kutlamaların dördüncü günü Charity ilk kez küçük eve döndü. Kutlamalar başlamadan önceki gece, ormanın kıyısında ayrıldıklarından beri Harney’yle yalnız kalmamıştı. Arada birçok duygu hâlinden geçmişti; ama o an, Belediye Binası’nda kapıldığı korku bilincinin kıyısına çekilmişti. Salon boğucu derecede sıcak olduğu ve konuşmacılar bir türlü susmadığı için bayılmıştı... Sıcaktan birkaç kişi daha etkilenmiş, törenler bitmeden salondan çıkmak zorunda kalmıştı. Bütün öğleden sonra havada gök gürültüsü birikmişti; sonradan herkes, salonu havalandırmak için bir şeyler yapılması gerektiğini söyledi...
O akşamki baloda —gitmek istemediği hâlde, yalnızca gitmemekten çekindiği için gitmişti— birden içi rahatlamıştı. İçeri girer girmez Harney’nin onu beklediğini görmüş, Harney de sevecen, neşeli gözlerle yanına gelip onu bir valsin içine çekmişti. Ayakları müzikle doluydu; dans konusunda aldığı tek eğitim köy delikanlılarıyla olmuş olmasına rağmen adımlarını Harney’ninkilere uydurmakta hiç zorlanmadı. Salonda dönerlerken bütün yersiz korkuları silinip gitti; hatta büyük olasılıkla Annabel Balch’ın terlikleriyle dans ettiğini bile unuttu.
Vals bitince Harney, son bir kez elini sıkarak, tam o sırada içeri giren Bayan Hatchard ile Bayan Balch’ı karşılamak üzere Charity’nin yanından ayrıldı. Bayan Balch’ı görünce Charity bir an acı çekti, ama bu duygu uzun sürmedi. Kendi güzelliğinin daha üstün olduğu ve Harney’nin de bunun farkında bulunduğu gerçeği, kaygılarını silip süpürdü. Bayan Balch, yakışmayan elbisesinin içinde solgun ve çökmüş görünüyordu; Charity, kirpiklerinin rengi belli olmayan gözlerinde endişeli bir ifade sezer gibi oldu. Bayan Hatchard’ın yakınına oturdu ve dans etmeye niyetli olmadığı hemen anlaşıldı. Charity de sık sık dans etmiyordu. Harney, Bayan Hatchard’ın kendisinden öteki kızların her biriyle birer kez dans etmesini rica ettiğini açıkladı; ama her birini dansa kaldırırken Charity’den izin ister gibi davranıyordu. Bu da ona, Harney’yle salonun çevresinde dönerken duyduğundan bile daha büyük, gizli bir zafer duygusu veriyordu.
Terk edilmiş evde onu beklerken bütün bunları düşünüyordu. Öğleden sonra ilerlemiş, hava bunaltıcılaşmıştı; şapkasını bir yana atmış, ağaçların altındansa içerisi daha serin olduğu için Meksika battaniyesinin üzerine boylu boyunca uzanmıştı. Kolları başının altında kenetli, Dağ’ın engebeli yamacına bakıyordu. Dağın ardındaki gökyüzünde batan güneşin parçalı görkemi yayılmıştı; az sonra yoldan Harney’nin bisiklet zilini duymayı umuyordu. Kuzeni ve arkadaşlarıyla at arabasına binmek yerine bisikletle Hamblin’e gitmişti; böylece daha erken ayrılıp dönüş yolunda, Hamblin yolunun üzerindeki bu terk edilmiş eve uğrayabilecekti. Dönüşte kalabalık yaylı arabaların gürültüyle geçişini, yoldan yukarıdaki saklandıkları yerde birbirlerine sokulmuş hâlde dinleme şakasına birlikte gülmüşlerdi. Böyle çocukça zaferler hâlâ ona pervasız bir güven duygusu veriyordu.
Yine de Belediye Binası’nda önünde açılan korku görüntüsünü tümüyle unutmamıştı. İçindeki kalıcılık duygusu silinmişti; artık Harney’yle geçirdiği her anın çevresini kuşku saracaktı.
Alev alev yanan günbatımının önünde Dağ mora dönüyordu; titrek bir ışık bıçağının çizdiği keskin sınırla günbatımından ayrılmış gibiydi. Alev duvarının üzerinde gökyüzünün tümü, gölgedeki soğuk bir dağ gölü gibi, duru ve soluk yeşildi. Charity uzanmış bu gökyüzüne bakıyor, ilk beyaz yıldızı gözlüyordu...
Gözleri hâlâ gökyüzünün yükseklerinde sabitken, görkemli ışığa boğulmuş odanın içinden bir gölge geçtiğini fark etti: günbatımının önünden pencerenin yanından geçen Harney olmalıydı... Yarı doğrulup sonra yeniden kollarının üzerine uzandı. Tarakları saçından kaymış, saçları göğsünün üzerinden koyu, dağınık bir halat gibi sarkmıştı. Hiç kıpırdamadan yatıyor; dudaklarında uykulu bir gülümseme, tembelce yarı kapanmış göz kapaklarıyla bakıyordu. Asma kilitle uğraşan birinin sesini duydu ve seslendi: “Zinciri açtın mı?” Kapı açıldı; Bay Royall içeri girdi.
Yastıklara yaslanıp oturarak doğruldu; ikisi de konuşmadan birbirine baktı. Sonra Bay Royall kapının mandalını kapattı ve birkaç adım ilerledi.
Charity ayağa fırladı. “Ne diye geldin?” diye kekeledi.
Günbatımının son parıltısı, sarı ışıkta kül rengine dönmüş vasisi Bay Royall’ın yüzüne vuruyordu.
“Burada olduğunu bildiğim için,” diye sade bir biçimde yanıtladı.
Göğsünün üzerinden sarkan saçlarının farkına varmıştı; kendini toparlamadan onunla konuşamayacak gibiydi. Tarağını aradı ve saçlarını topuz yapmaya çalıştı. Bay Royall onu sessizce izledi.
“Charity,” dedi, “birazdan burada olur. Önce benimle konuş.”
“Benimle konuşmaya hakkın yok. İstediğimi yapabilirim.”
“Evet. Ne yapmayı düşünüyorsun?”
“Buna da başka hiçbir şeye de yanıt vermek zorunda değilim.”
Bay Royall gözlerini kaçırmış, aydınlık odayı merakla inceliyordu. Masadaki vazoyu mor yıldızçiçekleriyle kırmızı akçaağaç yaprakları dolduruyordu; duvar kenarındaki rafta bir lamba, su ısıtıcısı ve küçük bir fincan tabak yığını vardı. Kanvas sandalyeler masanın çevresine dizilmişti.
“Demek burada buluşuyorsunuz,” dedi.
Sesi sakin ve kontrollüydü; bu da Charity’nin dengesini bozdu. Ona şiddetle karşılık vermeye hazırdı; ama olayları olduğu gibi sakinlikle karşılaması onu silahsız bırakmıştı.
“Bak Charity, bana üzerinde hiçbir hakkım olmadığını hep söylüyorsun. Bu konuya iki türlü bakılabilir; ama tartışmaya niyetim yok. Bildiğim tek şey, seni elimden geldiğince iyi yetiştirdiğim ve bir kötü yarım saat dışında her zaman iyiliğini istediğim. O yarım saati geri kalan her şeyle aynı kefeye koymak adil olmaz; bunu sen de biliyorsun. Öyle olmasaydı benim çatım altında yaşamaya devam etmezdin. Bana kalırsa, burada kalmış olman bana bir tür hak veriyor: seni beladan uzak tutmaya çalışma hakkı. Senden başka hiçbir şeyi hesaba katmanı istemiyorum.”
Sessizce dinledi, sonra hafifçe güldü. “Belaya girmemi bekle bari,” dedi. Bay Royall, sözlerini tartar gibi bir an durdu. “Yanıtın bu kadar mı?”
“Evet, hepsi bu.”
“Peki, beklerim.”
Yavaşça arkasını döndü; ama o sırada Charity’nin beklediği şey oldu: kapı yeniden açıldı ve Harney içeri girdi.
Şaşkınlıkla birden durdu; sonra kendini çabucak toparlayıp açık bir tavırla Bay Royall’ın yanına gitti.
“Beni mi görmeye geldiniz, efendim?” dedi soğukkanlılıkla; sahiplenir gibi bir tavırla şapkasını masanın üzerine fırlattı.
Bay Royall odayı yine ağır ağır gözden geçirdi; sonra bakışlarını genç adama çevirdi.
“Burası sizin eviniz mi?” diye sordu.
Harney güldü. “Şey... kimin evi sayılırsa o kadar benim. Ara sıra burada eskiz yaparım.”
“Bayan Royall’ı da ziyaretleri sırasında burada ağırlıyorsunuz?”
“Beni onurlandırdığı zaman...”
“Evlendiğinizde onu getirmeyi düşündüğünüz ev burası mı?”
Korkunç, ezici bir sessizlik çöktü. Öfkeden titreyen Charity öne atıldı, sonra konuşamayacak kadar ezilmiş bir hâlde sessizce kaldı. Harney, yaşlı adamın bakışı karşısında gözlerini indirmişti; ama biraz sonra başını kaldırdı ve Bay Royall’a gözlerini dikip, “Bayan Royall çocuk değil. Öyleymiş gibi konuşmak biraz saçma değil mi? Kimsenin soru sormasına gerek kalmadan, canı nasıl isterse gelip gitmekte özgür olduğunu düşünüyor sanırım,” dedi. Durdu, sonra ekledi: “Bana sormak istediği her soruya yanıt vermeye hazırım.”
Bay Royall ona döndü. “Öyleyse ne zaman seninle evleneceğini sor ona...” Bir sessizlik daha oldu; ardından Bay Royall da güldü. Gülüşü kırıktı, boğazında kazınır gibi bir ses vardı. “Cesaret edemezsin!” diye birden öfkeyle bağırdı. Charity’nin yanına kadar geldi; sağ kolunu kaldırmıştı, ama tehdit etmek için değil, acı bir yakarışla onu ikna etmeye çalışıyordu.
“Cesaret edemezsin, bunu biliyorsun; nedenini de biliyorsun!” Yeniden genç adama döndü. “Senin de ona neden evlenme teklif etmediğini ve bunu neden yapmaya niyetli olmadığını biliyorsun. Çünkü buna ihtiyacın yok; başka hiçbir erkeğin de yok. Bunu bilmeyecek kadar aptal olan bir tek bendim; sanırım hiç kimse benim hatamı tekrarlamaz, en azından Eagle County’de. Onun ne olduğunu ve nereden geldiğini herkes biliyor. Annesinin Nettleton’dan bir sokak kadını olduğunu, o Dağlılardan birinin peşinden evine kadar gidip orada onunla bir kâfir gibi yaşadığını herkes biliyor. Bu çocuğu aşağı getirmeye gittiğimde, on altı yıl önce onu orada gördüm. Annesinin yaşadığı hayattan kurtarmaya gittim; ama onu geldiği köpek kulübesinde bıraksaydım daha iyiymiş...” Durdu; iki gence, sonra da alev çemberiyle çevrili tehditkâr Dağ’a karanlık bir bakışla baktı. Ardından, sık sık kır usulü akşam yemeklerini serdikleri masanın yanına oturup yüzünü elleriyle kapattı. Harney pencereye yaslanmış, kaşlarını çatmıştı; parmaklarının arasında, ipinden sarkan küçük bir paketi çeviriyordu... Charity, Bay Royall’ın birkaç kez derin ve sertçe nefes alışını duydu; omuzları hafifçe sarsıldı. Bir süre sonra ayağa kalkıp odanın karşısına yürüdü. Gençlere bir daha bakmadı. Kapıya doğru el yordamıyla ilerleyip mandalı aradığını gördüler; sonra karanlığa çıktı.
O gittikten sonra uzun bir sessizlik oldu. Charity, Harney’nin konuşmasını bekledi; ama önce söyleyecek bir şey bulamamış gibiydi. Sonunda, konuyla ilgisiz bir biçimde, “Nasıl öğrendi acaba?” diye çıkıştı.
Charity yanıt vermedi. Harney elinde tuttuğu paketi yere bıraktı ve ona doğru yürüdü.
“Çok üzgünüm, sevgilim... bunun başına gelmiş olmasına...”
Başını gururla geriye attı. “Hiç üzülmedim, bir dakika bile!”
“Hayır.”
Kollarına alınmayı bekledi; ama Harney kararsızlıkla ondan uzaklaştı. Dağın ardındaki son ışık da sönmüştü. Odanın içindeki her şey gri ve belirsizleşmiş, meyve bahçesinin altındaki çukurdan sonbahar nemi yükselip kızarmış yüzlerine soğuk dokunuşunu bırakmıştı. Harney odanın bir ucuna yürüdü, sonra geri dönüp masaya oturdu.
“Gel,” dedi buyurgan bir sesle.
Yanına oturdu; Harney paketin ipini çözüp içinden bir yığın sandviç çıkardı.
“Hamblin’deki sevgi sofrasından yürüttüm,” dedi gülerek ve sandviçleri ona doğru itti. Charity de güldü, birini alıp yemeye başladı.
“Çayı demlemedin mi?”
“Hayır,” dedi. “Unuttum...”
“Neyse, suyu şimdi kaynatmak için çok geç.” Başka bir şey söylemedi. Karşılıklı oturup sessizce sandviç yemeyi sürdürdüler. Küçük odaya karanlık çökmüştü; Charity, Harney’nin yüzünü bulanık bir gölge gibi seçebiliyordu. Birden masanın üzerinden ona uzanıp elini Charity’nin elinin üzerine koydu.
“Bir süreliğine gitmem gerekecek; belki bir iki ay... bazı işleri yoluna koyacağım, sonra geri döneceğim... ve evleneceğiz.”
Sesi bir yabancının sesi gibiydi; Charity’nin bildiği titreşimlerden eser kalmamıştı. Eli, Harney’nin elinin altında cansızca duruyordu; orada bıraktı ve ona yanıt vermeye çalışarak başını kaldırdı. Ama sözler boğazında düğümlenip kaldı. Kendinden emin bir sevecenlikle oturdukları yerde kımıldamıyorlardı; sanki tuhaf bir ölüm ansızın gelip onları yakalamıştı. Sonunda Harney hafifçe ürpererek ayağa fırladı. “Tanrım, hava nemli; burada çok daha uzun süre kalamazdık.” Rafdaki teneke şamdanı alıp mumu yaktı; sonra menteşesinden çıkmış bir kepengi boş pencere çerçevesine dayadı ve mumu masaya koydu. Mum, çatık alnına tuhaf bir gölge düşürüyor, dudaklarındaki gülümsemeyi bir sırıtışa çeviriyordu.
“Ama yine de güzeldi, değil mi Charity?... Neyin var, neden öyle dikilip bana bakıyorsun? Buradaki günlerimiz güzel değil miydi?” Yanına gidip onu göğsüne çekti. “Daha da olacak; hem de bir sürü... daha neşeli... çok daha neşeli... değil mi, sevgilim?”
Başını geriye çevirdi; kulağının altındaki boğaz kıvrımını eliyle buldu, orayı, saçlarını, gözlerini ve dudaklarını öptü. Charity ona çaresizce sarıldı. Harney onu dizlerinin üzerine, kanepeye çekerken, ikisi birlikte dipsiz bir uçuruma çekiliyormuş gibi hissetti.
Bölüm etkileşimi
