Bölümler 18Şu an: III
- 1 I1.839 kelime
- 2 II2.202 kelime
- 3 III1.356 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 IV900 kelime
- 5 V1.980 kelime
- 6 VI3.030 kelime
- 7 VII2.708 kelime
- 8 VIII2.123 kelime
- 9 IX2.384 kelime
- 10 X1.716 kelime
- 11 XI2.079 kelime
- 12 XII2.698 kelime
- 13 XIII1.388 kelime
- 14 XIV1.604 kelime
- 15 XV3.450 kelime
- 16 XVI2.861 kelime
- 17 XVII1.986 kelime
- 18 XVIII2.552 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
III
Kırmızı evde Bay Royall’ın “bürosu” diye bilinen odada, seyrek gelen müvekkillerini kabul etmezdi. Mesleki itibarı ve erkekçe bağımsızlığı, başka bir çatının altında gerçek bir bürosu olmasını gerektiriyordu. North Dormer’ın tek avukatı olarak taşıdığı konum da bu çatının Belediye Binası’yla postaneyi barındıran bina olmasını zorunlu kılıyordu.
Günde iki kez, sabah ve öğleden sonra, bu büroya yürümek âdetiydi. Bina zemin kattaydı; ayrı bir girişi ve kapısında hava koşullarıyla yıpranmış bir isim levhası vardı. İçeri girmeden önce postaneye uğrayıp mektuplarını alırdı; bu, genellikle sonuçsuz kalan bir törenden ibaretti. Koridorun karşısında boş boş oturan kasaba kâtibine birkaç söz söyler, sonra karşı köşedeki dükkâna geçerdi. Dükkâncı Carrick Fry ona her zaman bir sandalye ayırırdı; uzun tezgâha yaslanmış bir iki kasaba yöneticisini de ip, deri, katran ve kahve çekirdeği kokularının arasında bulacağından emindi. Evde ağzından tek kelime çıkmayan Bay Royall, bazı ruh hâllerinde kasabalı hemşerilerine görüşlerini anlatmaktan kaçınmazdı. Belki de seyrek gelen müvekkillerinin onu tozlu bürosunda kâtipsiz ve işsiz güçsüz otururken görmesini istemiyordu. Her ne olursa olsun, orada geçirdiği saatler Charity’nin kütüphanedeki mesai saatlerinden ne daha uzun ne de daha düzenliydi. Geri kalan zamanını ya dükkânda geçirir ya temsil ettiği sigorta şirketlerinin işleri için arabayla civarı dolaşır ya da evde oturup Bancroft’ın Amerika Birleşik Devletleri Tarihi’ni ve Daniel Webster’ın konuşmalarını okurdu.
Charity’nin Eudora Skeff’in görevine geçmek istediğini söylediği günden beri aralarındaki ilişki tarifi güç ama kesin bir biçimde değişmişti. Avukat Royall sözünü tutmuştu. Charity’nin tahmin ettiği üzere, rakip adayların sayısından ve içlerinden ikisinin —Orma Fry ile Targatt kızlarının en büyüğünün— sonraki bir yıla yakın süre boyunca ona karşı takındıkları sert tavırdan anlaşıldığı kadarıyla, işi ona hatırı sayılır bir çaba ve manevrayla sağlamıştı. Ayrıca Verena Marsh’ı Creston’dan getirip yemekleri yapması için tutmuştu. Verena yoksul, yaşlı bir duldu; eli ayağı tutmuyor, işlerini savsaklıyordu. Charity, geçimi karşılığında geldiğinden kuşkulanıyordu. Bay Royall, iş bilen genç bir kıza günde bir dolar vereceğine, sağır bir yoksulu bedavaya çalıştıracak kadar pintiydi. Her neyse, Verena oradaydı; Charity’nin hemen üstündeki tavan arasında kalıyordu. Sağır olması genç kızı pek rahatsız etmiyordu.
Charity, o iğrenç gecede yaşananların bir daha tekrarlanmayacağını biliyordu. O günden beri Bay Royall’dan ne denli derin bir tiksinti duymuşsa, onun kendinden daha da derin bir tiksinti duyduğunu anlamıştı. Eve bir kadın istemişse, bunu kendini korumaktan çok onu küçük düşürmek için yapmıştı. Korunmaya ihtiyacı yoktu: onun kırılmış gururu, Charity için en sağlam korumaydı. Bay Royall hiçbir zaman özür ya da mazeret sözü etmemişti; sanki o olay hiç yaşanmamıştı. Yine de sonuçları, onunla Charity’nin birbirine söylediği her sözde, içgüdüyle birbirlerinden kaçırdıkları her bakışta gizliydi. Artık hiçbir şey kırmızı evdeki hâkimiyetini sarsamazdı.
Bayan Hatchard’ın kuzeniyle tanıştığı gece Charity yatağında, çıplak kollarını başının altında kavuşturmuş, onu düşünmeyi sürdürdü. Bir süre North Dormer’da kalacağını sanıyordu. Mahalledeki eski evleri araştırdığını söylemişti; amacı pek açık değildi ve her yol kenarında insanın karşısına eski evler çıkarken birinin neden onları araması gerektiğini de anlayamıyordu ama kitaplardan yardım alması gerektiğini kavramıştı. Ertesi gün bulamadığı kitabı ve konuyla ilgili görünen başka kitapları aramaya karar verdi.
Yaşam ve edebiyat konusundaki bilgisizliği, küçük düşürüldüğü o kısa sahneyi yeniden yaşarken hiç bu kadar ağır gelmemişti. “Bu yerde bir şey olmaya çalışmanın faydası yok,” diye yastığına mırıldandı. Belle Balch’tan daha iyi giyimli kızların, Lucius Harney’ninkiler gibi ellere sahip genç erkeklerle mimarlık üzerine akıcı bir biçimde konuştuğu, belli belirsiz büyük kentleri, Nettleton’dan da büyük, ışıl ışıl yerleri düşününce içine büzüldü. Sonra genç adam masaya yaklaşınca birden duraksadığı anı hatırladı. Onu ilk kez görünce söyleyeceğini unutmuştu. Charity yüzündeki değişimi anımsadı; sıçrayıp ayağa kalktı, çıplak tahtaların üstünden tuvalet masasına koştu, kibriti bulup bir mum yaktı ve onu badanalı duvardaki kare aynaya kaldırdı. Genellikle koyu renkli, solgun olan küçük yüzü soluk ışık çemberinde bir gül gibi parlıyordu; karmakarışık saçlarının altında gözleri gündüz olduğundan daha derin, daha iri görünüyordu. Belki de mavi olsunlar istemek yanlıştı. Kaba bir şerit ve düğme, ağartılmamış geceliğini boğazına kadar kapatıyordu. Düğmeyi çözdü, ince omuzlarını açığa çıkardı ve kendini, Lucius Harney’yle kilisenin orta geçidinden yürüyen, göğsü açık saten gelinliğiyle bir gelin olarak gördü. Kiliseden çıkarlarken onu öpecekti… Mumu bıraktı, öpücüğü içine hapsetmek istercesine yüzünü elleriyle kapattı. O sırada Bay Royall’ın yatağa çıkmak için merdivenleri tırmanırken attığı adımları duydu; üzerine şiddetli bir duygu değişimi çöktü. O ana kadar ondan yalnızca tiksinmişti; şimdi yüreği ona karşı derin bir nefretle doldu. Gözünde korkunç, yaşlı bir adama dönüşmüştü…
Ertesi gün Bay Royall akşam yemeğine döndüğünde her zamanki gibi sessizce karşılıklı oturdular. Verena’nın sofradaki varlığı konuşmamaları için bahaneydi; oysa sağır olması, en mahrem şeyleri bile rahatça konuşmalarına engel olmazdı. Yemek bitince Bay Royall masadan kalktı ve bulaşıkları toplamasına yardım etmek için yaşlı kadının yanında kalan Charity’ye dönüp baktı.
“Seninle bir dakika konuşmak istiyorum,” dedi; Charity de merakla peşinden koridoru geçti.
Bay Royall siyah at kılı kaplı koltuğuna oturdu; Charity kayıtsızca pencereye yaslandı. North Dormer hakkındaki kitabı aramak için kütüphaneye gitmeye can atıyordu.
“Bak hele,” dedi, “kütüphanede olman gereken günlerde neden orada değilsin?”
Bu soru, mutluluk veren dalgınlığını böldü; Charity’nin dili tutuldu ve cevap vermeden bir an ona baktı.
“Kim orada olmadığımı söylüyor?”
“Anlaşılan bazı şikâyetler olmuş. Bayan Hatchard bu sabah beni çağırdı——”
Charity’nin için için yanan öfkesi alev aldı. “Biliyorum! Orma Fry, şu Targatt kurbağası gibi kız, bir de herhâlde Ben Fry. Kızla dolaşıp duruyor. Aşağılık sinsi herifler! Beni buradan attırmaya çalışacaklarını hep biliyordum! Sanki kütüphaneye gelen varmış gibi!”
“Dün biri geldi, sen orada değildin.”
“Dün mü?” Mutlu anısını hatırlayıp güldü. “Dün hangi saatte orada değilmişim, merak ediyorum?”
“Dörde doğru.”
Charity sustu. Genç Harney’nin ziyaretinin düşsel anısına öylesine dalmıştı ki, kütüphaneden ayrılır ayrılmaz görev yerini terk ettiğini unutmuştu.
“Saat dörtte kim geldi?”
“Bayan Hatchard.”
“Bayan Hatchard mı? Topallamaya başladığından beri oraya hiç yaklaşmadı ki. İstese de basamakları çıkamaz.”
“Sanırım yardım edilirse çıkabilir. Dün yanında kalan genç adam yardım etmiş. Anladığım kadarıyla, öğleden sonra daha erken bir saatte seni orada bulmuş; sonra dönüp Bayan Hatchard’a kitapların kötü durumda olduğunu, onlarla ilgilenmek gerektiğini söylemiş. Kadın heyecanlanmış, tekerlekli sandalyesiyle hemen oraya götürülmesini istemiş; vardığında kapıyı kilitli bulmuş. Bunun üzerine beni çağırıp hem bunu hem de öteki şikâyetleri anlattı. İşleri ihmal ettiğini söylüyor ve eğitimli bir kütüphaneci tutacakmış.”
Bay Royall konuşurken Charity kımıldamamıştı. Başını arkaya atıp pencere çerçevesine yaslamış, kollarını yanlarına salmıştı. Ellerini öylesine sıkı yumruk yapmıştı ki, canını neyin yaktığını bilmeden tırnaklarının sivri uçlarını avuçlarında hissediyordu.
Bay Royall’ın söylediklerinden aklında yalnızca şu söz kalmıştı: “Bayan Hatchard’a kitapların kötü durumda olduğunu söylemiş.” Öteki suçlamalar umurunda mıydı? İster kötü niyetli ister doğru olsunlar, kendisini çekiştirenlerden tiksindiği gibi onlardan da tiksiniyordu. Ama gizemli bir biçimde kendini çekilmiş hissettiği yabancı onu ele vermişti! Yamaçtan yukarı, onu daha tatlı düşünebilmek için kaçtığı sırada, o eve dönüp Charity’nin kusurlarını ihbar etmek için acele ediyordu! Odasının karanlığında yüzünü kapatıp hayalindeki öpücüğü kendine daha sıkı bastırdığını hatırladı; yüreği, almaya kalkışmadığı o yakınlık için öfkeyle kabardı.
“Pekâlâ, gideceğim,” dedi ansızın. “Hemen gideceğim.”
“Nereye?” Bay Royall’ın sesindeki şaşkınlığı duydu.
“Şu eski kütüphanelerinden çıkıp gideceğim; bir daha da adımımı atmayacağım. Beni kovduklarını söylemelerine fırsat vermek için bekleyeceğimi sanmasınlar!”
“Charity—Charity Royall, beni dinle——” diye başladı; ağır ağır koltuğundan kalkarken Charity onu eliyle savuşturup odadan çıktı.
Yukarı çıkıp kütüphane anahtarını, her zaman iğneliğinin altına sakladığı yerden aldı—kim dikkatsiz olduğunu söylemiş?—şapkasını taktı, hızla aşağı inip sokağa çıktı. Bay Royall onun gidişini duyduysa da durdurmak için bir şey yapmadı. Kendi ani öfke nöbetleri, herhâlde Charity’nin öfkesini yatıştırmaya çalışmanın yararsızlığını anlamasını sağlamıştı.
Tuğladan mabede vardı, kapıyı açıp içeri girdi; buz gibi loşlukla karşılaştı. “Başkaları güneşteyken bu eski mahzende bir daha oturmak zorunda kalmayacağım için mutluyum!” dedi yüksek sesle; tanıdık soğukluğa kapılmıştı. Uzun, kirli kitap sıralarına, siyah kaidesindeki koyun burunlu Minerva’ya ve masasının üzerinde heykeliyle yer alan, yüksek yakalı, genç ve yumuşak yüzlü adama tiksinerek baktı. Çekmeceden dantel bohçasını ve kütüphane kayıt defterini alıp doğruca Bayan Hatchard’a gitmeyi, istifasını bildirmeyi düşünüyordu. Ama ansızın üzerine büyük bir ıssızlık çöktü; oturup yüzünü masaya dayadı. Yaşamın en acımasız gerçeği yüreğini lime lime etmişti: Issızlıktan çıkıp ona yaklaşan ilk canlı, sevinç yerine keder getirmişti. Ağlamadı; gözyaşı ona zor gelirdi ve yüreğinin fırtınaları içinde dinip gidiyordu. Ama orada sessiz acısıyla otururken, yaşamının fazlasıyla ıssız, çirkin ve dayanılmaz olduğunu hissetti.
“Bana böyle acı çektirecek ne yaptım ki?” diye inledi; ağlamaktan şişmeye başlayan göz kapaklarına yumruklarını bastırdı.
“Hayır—hayır, oraya ucube gibi görünerek gitmeyeceğim!” diye mırıldandı; sıçrayıp kalktı, sanki saçları onu boğuyormuş gibi geriye itti. Çekmeceyi açıp kayıt defterini çekip çıkardı ve kapıya döndü. Tam o sırada kapı açıldı; Bayan Hatchard’ın evindeki genç adam ıslık çalarak içeri girdi.
Bölüm etkileşimi
