1. BÖLÜM

Hayat bana çok şey öğretti. Güvenmenin bedelini, kaybetmenin sessizliğini ve bir askerin omuzlarında taşıdığı yükün sandıklarımdan çok daha ağır olduğunu... Bu üniformayı giydiğim gün, yalnızca vatanıma değil; gerektiğinde canımı vermeye de yemin ettim. Çünkü bazı insanlar evlerine dönmek için yaşar, bazılarıysa başkalarının evlerine sağ salim dönebilmesi için savaşır. Ben ikinci yolu seçtim.
Ben, Üsteğmen Ahen Karahan.
Korkuyla tanıştım ama ona hiçbir zaman boyun eğmedim. Ölümü sayısız kez yanı başımda hissettim ama tek bir adım bile geri atmadım. Çünkü biz, korkunun bittiği yerde görevine başlayan insanlardık.
Görev başlamadan önce herkes sessizdi. Kimi silahını son kez kontrol ediyor, kimi çantasındaki eksikleri tamamlıyordu. O sessizlikte bile birbirimizi anlayabiliyorduk. Çünkü aynı bayrağın gölgesinde omuz omuza yürüyen insanlar, konuşmadan da anlaşmayı öğrenirdi.
Henüz bilmiyordum... O tim, benim sadece görev arkadaşlarım olmayacaktı. Bir gün ailem olacak, birlikte gülecek, birlikte ağlayacak ve aynı gökyüzüne bakıp aynı yemini edecektik.
Şimdi size Şafak timini kısaca tanıtayım.
Komutanımız Oğuzhan Sancak , sert birisidir ama sadece sevdiği insanlara yumuşak bakar. Bizim timde ben ve İlay hariç kimseye desem daha doğru olur. Ama diğerlerinide seviyor bence sadece bizimkiler biraz şey... yani şey
Sinir bozucu.
Haklı adam.
Siyah saçları kırlaşmaya başlamıştı. Ama yakışıklılığından ödün vermemişti. Evli 1 tanede cocuğu vardı. Eşi Aybike abla çok tatlı bir insan Her görevden sonra onlarda oluyorduk ve sofrayı döktüyordu. Kurban olduğum. Tabi bu işten sıkılmış birileri vardı Oğuz abi ben ve İlay dışında herkesi evinden açık açık birde söve söve kovuyordu ama bizim arsızlar tabiki de umursamıyordu. Görevlere katılmaz maşa başı iş yapar kendisi ama Şafak timinin bir parçası.
Kuzey Arslan , sanırım komutanımın en sinir olduğu kişiydi. Görevlerde kuralları fazla zorluyordu. Hızlı ,dobra , cesur bir yanı vardı. Diger yanı komik bir adamdı mizah anlayışı garip ama İlay bile gülüyorsa sıkıntı yok. Kumral saçları vardı. Gözeleri kahverengiydi.Timdeki her erkek gibi uzun boyluydu. Kısacası sınırları zorlayan bir yakışıklılığı vardı.
Koral Keskin, Timde sadece görevlerde vardı sanki. Çünkü sesiz bir şekilde oturmaktan başka bir şey yapamıyordu. Tabiki komutanımızın en sevdiği kişi olabilirdi ama sövünce oda arada kaynıyordu. Esmer teni vardı. Siyah saç , kara göz tam Türktü yani.
İlay Yalçın, kendisi tek yakın kız arkadaşım. Sert biri , yakın hissettiği kişiyede sert ama sahiplenici ve o kadar güzel bir havası varki insan üzeniyor. Ben artık alıştım onun sertliğine. Ama neden bu kadar sert oldugunuda merak ederim hep sormuşluğum var. Cevap olarak ise sert bir bakış daha yemiştim. O gözlerin içindeki hüznü de görmüştüm. Ben onu kardeşim olarak görüyorum. Çünkü onun bir geçmişi var. Zamanla onu da öğrenicem. Merak ettiğim bir magazin konusu kendisi başlıca. Çelik mavisi gözleri var kumral saçları omuz hizasında. Güzeller güzeli bir kadın.
Tuna Demiralp, kumral saçları var. Bal rengi gözleri vardı. Tatlı çocuktu vesselam. Timin neşesiydi. Her durumda şaka yapabilecek bir potansiyel var bu adamda efenim. Ama görevlerde hiç görmediğim kadar ciddi oluyordu bir o kadarda şaşırıyordum bu haline.
Batur Tunca, benim müptelası olduğum timdeki tek erkek. Mavi gözleri vardı. Esmer ten, belirgin çene , sağ yanağında ise yara izi vardı. Hafif şakalar yapıyordu. İnadı tuttumu tek bana tutuyordu. Bu sinir bozucuydu. Soğukkanlı, sesiz bir beydi kendisi.
Ben varım birde. En absürt görevler benden sorulur. Egolu olduğum doğrudur. Simdi diyordunuzdur bu kız nasıl asker oldu? Şöyle söyleyeyim babam da asker hemde aynı üste çalışıyoruz. Gözü üstümde. Serttir biraz hatta bana bile yumuşak davranmaz ama ben alıştım artık.
Bel hizamda dalgalı kahverengi saçlarım vardı. Ela gözlerim , buğday tenim, yüz hatlarım babam gibi keskin, sol kaşımda ise küçük bir yara izi var. Bir askerin görünür ve yada görünmeyen illaki bir yarası vardı.

..............................

İzin günündeydim. Gözlerimi açamıyordum her zamanki gibi ama sanki ben bir şeye uyanmıştım... tabi ya kapı çalıyordu. Saat 14.28 geçiyordu. Bana göre erkendi ve şu sözü söyleyebilirim bence. "Bu saatte kim benim kapıma dayandı." Gözlerimi ovuşturarak kapıya doğru ilerledim. Ve kapının hala kırılmamasına ne demeli? Açtım kapıyı ve Şafak Timi karşımdaydı. Oğuz komutanım hariç herkes vardı.
"Hayırdır?" Dedim.
"Kahvaltıya geldik komutanım."
"Duyduk ki izindeymissiniz komutanım."
"Peşime takıldılar kusura bakma Ahen." Dedi , ilay. Şuan hepsini kovsam ne diyebilirler? Uykuma dönsem bunlarla uğraşmak yerine.
"Geçin." Dedim mecburen.

1 Saat sonra

İlay ile balkonda oturuyorduk. Peki diğerleri nerde diye sorarsanız. Bize kahvaltı hazırlıyorlar. Madem geldiler boş durmasınlar demi.
"İnanamıyorum sana Ahen. "Dedi tebessüm ederek İlay.
"Artık ben bile kendime inanamıyorum ilay. Hangi akla hizmet bunları mutfağa soktum. 1 saat oldu hala hazır değil. Açız aç." Son kısmı bağırarak söyledim tabii.
Tam o anda balkonun kapısındaTuna belirdi. Elindeki tepside peynir , zeytin ve diğer kahvaltılıklarla tam bir idoldü ama duruşundan hayattan bıkmış olduğuda belliydi.Elindekileri masaya bıraktı.
"Komutanım siz misafirlerinize böyle mi davranıyorsunuz? Sizi şiddetle kınıyorum şuan."
"Bırak sen onu bunuda. Ne yaptınız komutanınıza söyle bakayım."
"Sahanda yumurta komutanım geliyorlar şimdi." Dedi ve İlay'ın yanına geçti. Bu sırada İlayda sırıtıyordu. Sanırım beni seviyor. Ne güzel bir komutanım diyede içimden geçirmeyi ihmal etmedim tabii.
Balkonun kapısından önce Koral, Kuzey ve ardından Batur girdi. Öyle bir baktı ki Kurban olduğum. Şuan yıldırım nikahı kıyabilirim. Kahvaltımızı yaptık. Sonra güzelce bulaşıkları yıkattım. Bizde İlay ile kahvelerimizi içtik. Sonra da bir güzel evimden kovdum. Ne kadar gururlu bir gün benim için.

💦💦💦

İznim bitmişti. Askeriyeye dönmüştüm. Ama kafamda deli sorular vardı. İznimin ilk günü bütün tim evimdeydi. Garip gelmişti. Çünkü neden geldiklerini söylememişlerdi. Kahvaltıda ise İlay ve Bartu'nun fısıldıyarak bir seyler konuştuğuna şahit olmuştum. Benden habersiz ne karıştırıyorlardı.
Postallarımın sesi vardı sadece koridorda. Timin yanına gidiyordum. Yatakhanede oturdukları söylemişti Koral. Yatahneye giriş yaptım.
"Oo komutanım , hoşgeldiniz nasıl geçti bizsiz 3 gün." Dedi Tuna.
"Mükemmeldi." Diye sırıtarak cevap verdim.
"Oğuz Komutanım nerede? Hiç görmüyorum genelde bizle uğraşırdı." Dedi Bartu.
"Özlediniz sanırım 20 tur koşuyu." Dedi İlay.
"Hatırlatma kızım ya, Bizi sevmedigini bu kadar belli edemez." Dedi kuzey.
" Seviyor oğlum , ben hissediyorum en azından görevden sonra öldükmü diye kontrol ediyo bu da bir şey." Dedi Batur.

Hepimiz gülerek cevap verdik. Bu analizine. Ama ortam biraz gerilmişti. Sessizlik çökmüştü. Bu sessizliği İlay bozdu.
"Devriyeye çıkmamız lazım arkadaşlar hadi kalkın." Dedi. Tim ayaklandı.
"Siz gidin ben üniformamı giyip geliyorum. " dedim
Tuna, İlay , Kuzey ve Koral yatakhaneden çıktı. Biz de Batur ile baş başa kaldık. Kalbime zarardır bu çocuk.
"Sen niye gitmedin."
"Beraber gideriz."
Evlilik teklifimi etti o bana?
"Bir şey sorabilir miyim?"
"Çok ciddisin bu demek oluyor ki bir şey takıldı aklına. Ve cevap bende demi."
Nasılda biliyor Kurban olduğum.
Gülerek cevap verdim. Soruma geçtim.
" İzin günümde evime baskın yapar gibi neden geldiniz?"
Biraz affallmıstı sanki ,anında toparladı tabii.
"Aslında..."
Cümlesi yarım kaldı. Telsizden bir ses yükseldi.
"Şafak Timi, Merkez konuşuyor! Kartal kaya karakolu bölgesine taciz ateşi bildirildi! Derhal sahaya intikal edin,bölge emniyetini sağlayıp ateşi baskı altına alın, tamam!"
" Merkez, Sungur konuşuyor, anlaşıldı."
Ben de tam o sırada üniformamı giymek için ilerledim. Bartu da Time haber verdi.