5.Bölüm

Bu sabah evden erken ayrılmıştım. Kahvaltılarını hazırlayıp yola koyulmuştum. Daha gün aymamıştı ve havada kasvet hakimdi. Sokakta kimsecikler yoktu. Tabiki bu seferde okula erken varmıştım sınıfta da kimse yoktu. Kim bu saatte erken gelsin ki? Camdan dışarıyı izlerken kapı açıldı ve içeriye Ateş girdi. Neden erken gelmişti acaba? "Günaydın" diyerek yanıma oturdu. "Sanada günaydın" dışarıyı izlemeye devam ettim. Yavaş yavaş sınıf dolmaya başlıyordu. Melek ablanın gelmiş olacağını düşünerek kantine indim. "Günaydın Melek hanım" sesimi duyar duymaz Melek ablanın suratında kocaman bir gülümseme oluştu. "Günaydın kızım" diyerek bana kocaman sarıldı. Melek ablada anne şefkati vardı. Bazı kişilerde olmayan o sevgi vardı. Bu sevgi herkese yetecek cinstendi. Biraz daha sohbet ettikten sonra sınıfa girdim. O sırada biriyle çarpıştık ve üzerime çay dökülmüştü. Yanma hissiyle ağzımdan ufak bir çığlık firar etti. "Özür dilerim Ayça, seni görmedim iyimisin" Sesin sahibine baktığımda bana korku dolu gözlerle bakan Ateşi gördüm. "Ayça revire gidelim benimle gelirmisin" olumsuz anlamda kafamı salladım. "İyiyim ben sorun yok, ufak bir yanık sadece" Ateş ufak bir yanık mı der gibi bana bakıyordu. "Bir dakika bekler misin" cevap vermeme izin vermeden yanımdan ayrıldı ve sınıfa girdi. Elinde bir tişört ile yanıma geldi. " Çıkışta dışarı çıkacaktım ondan yedek kıyafet getirmiştim, böyle durursan yanık daha kötü olacak" diyerek kıyafeti bana uzattı. "Teşekkür ederim ama gerçekten gerek yok. Hem sen çıkışta ne yapacaksın" itiraz istemez gibi kafasını salladı. " Böyle gitsemde bir sorun olmaz, yanık daha kötü olmadan üzerini değiştirsen iyi olur" kabullenmiş bir şekilde yanından ayrıldım. Soyunma odasında üzerimi değiştirdim. Karnımın bir kısmı kızarmıştı sorun etmeyip aynadan kendime baktım. Tişört den güzel bir parfüm kokusu geliyordu ve bana baya büyük gelmişti. Ateş uzun biri olduğu için böyle durması çok normaldi. Sınıfa geçip yerime oturduğumda sınıftaki kişilerin hakkımızda yaptıkları dedikoduları ve bakışları görmezden gelmeye çalıştım. Ateş elinde ki krem kutusunu elime koydu ve "yanıklara bu krem iyi geliyormuş, kullanmayı aksatma" elimdeki kreme birde Ateşe baktım. " Teşekkür ederim ama dediğim gibi gerek yoktu, benim yüzümden zahmete girdin" çocuk gibi kaşlarını çatarak bana baktı. " Bu dediklerini duymazdan geliyorum, senin sağlığın daha önemli" utanarak kremi çantama koydum. Birinin benim için böyle bi zahmete girmesi beni mahçup hissettirmişti ve birazda utanmıştım. Tenefüs olunca kremi sürmeyi ihmal etmedim. "Ayça tekrardan özür dilerim, istersen bir revire görün ciddi bir yanık olabilir çay çok sıcaktı" Ateş gerçekten düşünceli biriydi ama revire gidemezdim. Karnımda bulunan morluklar, kemer izleri ve daha nicesi vardı. "Ciddi birşey yok hem krem iyi geldi merak etme tekrardan sağol" diyerek samimi bir şekilde gülümsedim. Sonra ise ders başladı.