2.Bölüm

Her zaman olduğu gibi tekrardan gözümü yalnızlık ve sevgisizlik ile açtım. Artık her uyuduğum da uyanmamak üzere uyumak istiyordum. Ne zaman gerçek olurdu bilmiyordum. Yataktan yavaş adımlarla kalktım. Yüzüme soğuk suyu çarptım. O sırada aynada ki yansımama takıldı gözüm. Dudağı patlak, göz çevresinin mosmor olduğu o kıza baktım. Eskiden gözünde olan enerji yoktu yerinde koca bir sevgisizlik, sevgiye muhtaç ve hayal kırıklığı olan o kızı gördüm. Beni o halden bu hale getiren insan aynı kişiydi. Kendileri gibi beni de değişmek zorunda bırakmışlardı. Daha fazla oyalanmadan mutfağa geçtim. Annem olacak olan o kadına baktım. Beni görünce gözünden geçen o rahatsız olduğunu belli eden hissi gördüm. Gün geçtikçe bu hissi artıyordu sanırım. "Sonunda uyanmışsın, hiç kalkmasaydın Ayça. Artık oyalanma da sofrayı kur" elinde ki sigarayı söndürüp mutfaktan çıktı. Elimi hızlı tutarak sofrayı hazırladım yoksa gene dayak yerdim. Sofrayı kurduktan sonra annem omletin tadına baktı "birşeyi de becersen şaşarım zaten" diyerek tabağı eliyle iktirdi. Yere saçılan kırık camları toplamaya başladım. Tam o sırada büyük cam parçası elimde boydan boya bir kesik açtı. Akan kanlar durmak bilmiyordu. "Aferin sana git yeri sil heryeri kan yaptın" son sözlerini de söyleyerek çekip gitti. Camları topladıktan sonra elimi bandaj ile güzelce sardım. Ortalığı sildim ve çantamı alarak okulun yolunu tuttum. Tabiki geç kalmıştım. Kapıyı tıklatarak sınıfa girdim. "Sonunda gelebildiniz Ayça hanım, isterseniz hiç gelmeseydiniz" konuşması bitmek bilmeyen ingilizce hocam ve laf sokma çabaları. Yerime geçip oturdum ve kafamı sıraya gömdüm. Hocamız dedi ya "hiç gelmeseydin" diye ben okula değil bu dünya ya gelmemek isterdim. Böylece bu acıları ruhumda hissetmezdim. Onlardan kurtulmuş olurdum. Ama böyle birşey olmamıştı. Bu hayata katlanmak zorundaydım. Zorunda bırakılmıştım.