1. Bölüm

Yalnızlık ile sınanmak nedir bilir misiniz? Etrafınızda onca insan olmasına rağmen yalnız hissetmek, onların arasında yabancı birinden farkınızın olmaması, bu hisleri bilir misiniz? Aile nedir bilmemek yada başını sokacak bir çatının olmaması veya başını okşayan bir anne bir babanın olmaması. İnsana en çok ne koyar biliyormusunuz? Tanıdığı kişilerin gözlerinin önünde yabancı birine dönüşmesi heleki bu insanlar annen ve baban ise. Ben Ayça. Ailem tarafından sevilmeyen ve nefes almamın bile çok görüldüğü o kız. Güneş görmeyen toz içinde olan o bodrum katında hayatını sürdürmeye çalışan biriyim. Tabiki buna yaşamak denirse. Hayatım boyunca tutunacak bir dal arayışı içindeydim. Güvendiğim kişiler oldu sığındığım kişilerde. Ama en sonunda kendime sarıldım. Tek başıma buldum kendimi. O zaman anladım benim kendimden başka kimsem yoktu. Bir annem bir babam yoktu sadece yaşıyorlar ama bana yabancı olan o iki kişi. Aldığım her nefesin bir acısı vardı. Aldığım her nefeste ciğerlerime yapışan tozlar vardı. En önemlisi kalbimde bulunan o acı. Tarif edilemezdi. Bu hayattan adalet istiyordum. Bu hayat bana koca bir adalet borçluydu. Beni düşüncelerimden ayıran şey, o adamın sesiydi. Nefesi alkol kokan etrafına zehir saçan o adam. Maalesef benim babamdı, ne acı ama. "Ayça aç şu kapıyı" diye gelen bağırma sesi, kapıya vuruşlar, ardı ardına edilen küfürler. Kapıyı kitlemiştim bu o adamı daha da sinirlendirmişti. Her türlü bu olayın sonunu biliyordum. Dayanacak gücüm yoktu. Çaresiz adımlarla ilerledim ve kapıyı açtım. İşte o beklendik sahne oldu. Saçımdan tutup beni yere fırlattı. Artık canımın acısını hissetmiyordum. Ne yazıktır ki alışmıştım. "Neden açılmıyor bu kapı benden kurtulabileceğini mi sandın yazık sana" sonrasında gelen o tokat. Artık ben sonumu kabullenmiştim. Benim güzel bir hikayem olmadı sanırım kolay bir sonumda olmayacaktı.