4.Bölüm

Uyku ve uyanıklık arasındaki o ince çizgideydim. Birisinin hafifçe sırtımdan dürtmesi ile gözlerimi açtım. Karşımda Ateşi görmeyi beklemiyordum. "Birşey mi oldu?" kafasını hayır anlamında salladı. "Okul bitti de sende uyanmayınca" gözlerimi etrafta gezdirdiğimde sınıfta bizden başka kimsenin olmadığını fark ettim. "Uyandırdığın için teşekkür ederim" eşyalarımı toplayarak sınıftan çıktım. Çantamdan kulaklığımı çıkararak sezen aksu dan güzel bir şarkı açtım. Çalıştığım kafenin yolunu tuttum. Okuldan sonra saat 7 ye kadar kafede çalışıyordum. Kazandığım paranın yarısını o adama vermek zorundaydım. "Bu evde sende yaşıyorsan para vereceksin"diyordu. Çalışmak benim için bir kurtuluştu. Eve ne kadar geç gidersem onları daha az görüyordum. Kafeden içeri girdim ve hemen çalışmaya başladım. Cam kenarındaki masada oturan iki genç kızın yanlarına giderek "hoşgeldiniz ne alırsınız" kızlar birbirine baktı ve " biz iki türk kahvesi alalım" notumu aldıktan sonra yanlarından ayrıldım. "Selin abla 5 numaralı masa için iki türk kahvesi hazırlar mısın" zaman böyle birbirini tekrarlamıştı. Herkes gittikten sonra ortalığı temizleyip kafeden çıktım. Soğuk havanın yüzüme vurması ile kendimi daha rahatlamış hissettim. Eve vardığımda, evin hali acınasıydı. Cam kırıkları, etrafa dağılan alkol şişeleri ve yere atılan sigara külleri... Çantamı yere bırakarak evi toplamaya başladım. Hep düşünüyordum neden ben diye. İsyan etmek istiyordum artık. Dayanmak zorunda olmak gün geçtikçe beni öldürüyordu. Mutlu aile tablosuna özeniyordum. Ailesi olan herkese özeniyordum. Onlar yaşadığı servetin haberinde değildi. Onlar bu dünyanın en şanslı ve en zengin insanlarıydı. Mutluluk arayışında olanlar var. Mutluluk ailedir. Başını okşayan bir anne, senin elinden tutacak bir babadır. Ama bunlar yoksa mutluluk size haram kılınmıştır.