9. Bölüm

Arya, o sabah yatağında gözlerini açtığında fark etti.
İlk kez, kabuslarla değil… bir melodiyle uyanmıştı.
İçinde kelimelere dökülmeye hazır bir şey vardı.
Bir şarkı gibi.
Henüz yazılmamış ama hissettirilmiş.

Kalktı, penceresini araladı.
Hava durgundu, ama içindeki kıpırtı ona yetiyordu.
Telefonu masada titredi.
Mavi:
“Bugün seninle bir şey başlatmak istiyorum.
Gitarımı ve kalemimi alıyorum.
Sen de kalbini getir.
Çünkü birlikte bir şarkı yazacağız.”

Arya’nın dudaklarında gülümseme kıvrıldı.
Mavi artık yalnızca gitarını taşımıyordu.
Onunla birlikte umutlarını da getiriyordu.

Mavi’nin dairesi her zamankinden farklıydı o gün.
Işık daha yumuşak, hava daha sıcak gibiydi.
Pencereler aralıktı, perde rüzgârla dans ediyordu.

Masada iki boş sayfa duruyordu.
Biri Arya için, biri Mavi için.
Ortada ise sessizlik.

Ama o sessizlik bu defa acı değil, beklentiydi.

Mavi gitarını eline aldı,
Parmaklarını tellerin üzerine koydu ama çalmadı.

“Sana sormadan başlamayacağım.” dedi.
“İlk satırı sen yaz.”

Arya kalemi eline aldı.
Kısa bir süre düşündü.
Sonra kâğıda şunu yazdı:

“Adını ilk kez duymadığım bir geceydi…”

Mavi bunu okuduğunda başını kaldırdı.
“Benim de ilk kez sustuğum bir geceydi,” dedi.
Ve gitarla bir cümle ekledi:
Minör bir akor.
İçinde biraz gökyüzü, biraz da yağmur vardı.

O gün saatler geçti.
Kelimelerle notalar birbirine karıştı.
Arya bir satır yazdı:
“Kendime bile anlatamadığım cümleleri, sana susarak söyledim.”

Mavi araya bir melodi koydu.
Cümleye dökülmeyen bir sarılmaydı bu.
Arada susuyorlar, göz göze geliyorlar, sonra yeniden yazmaya devam ediyorlardı.
İlk defa iki kalp aynı satırda yürüyordu.
Sözlerle, notalarla, bakışlarla…

Gün batımına yakın, şarkı neredeyse tamamlanmıştı.
Ama bir satır eksikti.

“Son satırı birlikte yazmalıyız,” dedi Arya.

Ve aynı anda, aynı anda söylediler:
“Bu hikâye yanlış kapıyla başladı… ama doğru yürekte tamamlandı.”

Sessizlik.
Ama bu defa bir son gibi değil, bir nefes gibi.
Mavi gitarını dizlerine bıraktı.
Arya kalemi yere koydu.

Göz göze geldiler.

Arya fısıldadı:
“Bu şarkı artık sadece bizim değil.”

Mavi onun ellerini tuttu.
“Sadece biz anlarsak bile, yeter.”

Ve o an, hiçbir nota çalmadı.
Ama kalpleri çalıyordu artık.
Aynı ritimde.
Aynı tempoda.
Ve ilk kez…
Aynı şarkının içinde.