3. Bölüm

“Bazı insanlar birbirini hiç konuşmadan da anlayabilir. Çünkü sessizlik, doğru kalpte yankılanırsa bir kelimeden daha fazlasını söyler.”
O gece, saat yine on bire yaklaşmıştı. Şehir, üzerindeki tüm o hırçın gündüz gürültüsünü yavaşça üstünden atıp derin ve ağır bir uykuya hazırlanırken, Arya’nın odasında her zamankinden farklı bir ağırlık vardı. Ama bu sefer o odada eksik olan bir şeyler vardı; o beklenen, o her gece zihninin kıvrımlarına huzurla süzülen gitar sesi yoktu ortada. Duvarın öteki tarafından ne ince bir akor, ne geceyi delen o tanıdık melodi, ne de Mavi’nin parmaklarının tahtaya sürtünen o hafif hışırtısı geliyordu. Sadece kulak tırmalayan, iç burkan bir sessizlik hâkimdi o daracık daireye. Arya, yatağında bir o yana bir bu yana dönüp durdu. Yastığına sıkıca sarıldı, karanlıkta tavanın görünmeyen çizgilerini ezberlemeye çalıştı ama zihni tamamen o eksikliğe odaklanmıştı. Alışmıştı çünkü. O gitarı duymaya, o notaların getirdiği güven duygusuna, Mavi’nin orada olduğunu bilmenin verdiği o tuhaf teselliye alışmıştı. Ortada fiziksel bir ses olmasa bile, o varlığın kendisi bir liman gibi hissettiriyordu artık.
İçindeki o sessiz cesaret, usulca omzuna dokundu o gece. Yatakta daha fazla dönmenin bir anlamı olmadığını anlayınca, üzerindeki ince hırkayı omuzlarına atıp sessizce ayağa kalktı. Adımlarını ses çıkarmamaya özen basarak salona geçti ve pencereden dışarıya, karanlık sokağa doğru baktı. Karşı balkonda, içeride zayıf ama sıcak bir sarı ışık yanıyordu. Perdeler tam kapatılmamıştı; aralığından sızan o loş ışık, içeride birinin uyanık olduğunu, o da yalnızlıkla boğuştuğunu ele veriyordu. Mavi oradaydı. Arya bunu kemiklerinde hissedebiliyordu.
İçindeki o karşı konulmaz dürtüyle mutfağa yöneldi. Küçük ahşap masanın üzerinde duran bloknotu ve kalemi eline aldı. Ne yazması gerekti uzun uzun düşündü; kelimeler boğazına diziliyor, her cümle ona ya çok fazla ya da çok eksik geliyordu. Ama sonunda, kalbinden süzülen en saf, en filtresiz haliyle kalemi kağıda bastırdı. Çok az şey yazdı, çünkü aralarındaki dil zaten kelimelere sığmayacak kadar basitti.
“Bu gece neden çalmadın?”
Kâğıdın en altına, sanki o anın ağırlığını biraz olsun hafifletmek ister gibi minik, utangaç bir gülümseme çizdi. Sonra derin, titrek bir nefes aldı. Balkon kapısını aralayıp dışarı çıktığında, Eylül’ün sonbahar rüzgarı buz gibi bir tokat gibi yüzüne çarptı ama ellerindeki heyecan titremesini durdurmaya yetmedi. Minik kağıdı katladı, parmaklarının arasında sıkıştırdı ve balkonun hemen kenarındaki soğuk demirlere, rüzgarın uçuramayacağı şekilde sıkıştırarak bıraktı. Arkasına dönüp içeri girerken, kalbi göğüs kafesinde kuş gibi çırpınıyordu.
Dakikalar birbirini kovaladı. Arya, salonun ortasında, pencerenin hemen önünde bekledi. Önce hiçbir şey olmadı. Koridordan geçen bir arabanın farı duvardan süzülüp geçti, rüzgar balkondaki demirleri hafifçe sarstı ama başka hiçbir ses çıkmadı. İçinde bir an “Acaba yanlış mı yaptım? Belki de çok ileri gittim,” diye bir pişmanlık dalgası kabardı.
Ve tam o an… Karanlığın ve sessizliğin ortasından, yavaşça, sanki kırılgın bir camdan sızar gibi bir ses doldu içeriye.
Bir gitar tınısı. Kırık, alçak, ilk başta oldukça utangaç ve tereddütlü basılmış tek bir akor.
Arya olduğu yerde donakaldı. Yavaşça başını kaldırdı, gözlerinden süzülen sıcak yaşların yanağını ıslattığını ancak o zaman fark etti. Çünkü o melodi, sıradan bir şarkı değildi; içine işleyen, adını koyamadığı ama çoktan ruhunun en derin köselerinde sahiplendiği o sesin kendisiydi. Mavi, duvarın öteki tarafından cevap vermişti. Kelimeler kurmadan, uzun cümleler, açıklamalar yapmadan… Sadece kalbiyle, tellerin üzerine dökülen o narin notalarla konuşmuştu.
Aynı dakikalarda, duvarın öteki tarafında da dünya durmuştu. Mavi, balkona çıkıp o küçük kâğıt parçasını bulduğunda önce neye uğradığını şaşırmıştı. Parmakları o kağıdın kıvrımlarında gezinirken, yüzünde istemsiz, yıllardır görmediği kadar derin bir gülümseme belirdi. Çünkü o güne kadar kimse onun suskunluğunu fark etmemişti. Hayatı boyunca kimse ona, “Sen neden bugün sessizsin? Neden içindeki o fırtınayı dışarı dökmedin?” diye sormamıştı. Herkes onun suskunluğunu bir karakter, bir mesafe zannetmişti. Ama ilk defa biri, onun yokluğunu bile hissetmiş, ilk defa biri onun susuşuna kulak vermişti.
Bu basit soru, yıllardır Mavi’nin içinde biriken, onu boğan her kelimeden, her cümleden daha gürültülü konuşmuştu ruhuyla.
Gitarını kucağına çekti. Parmakları tellere dokunduğunda titriyordu ama bu kez korkudan değil, içindeki o uzun kışın ilk kez çözülmesinden kaynaklanan bir heyecandı bu. Çalmaya başladı. Belki bir teşekkürdü bu, belki yaşadığı şaşkınlığın bir dışavurumu, belki de “Ben de seni duydum, ben de seni bekliyormuşum meğer” demenin en melankolik yoluydu.
Notalar geceye karışırken, aralarındaki o son görünmez tuğlalar da birer birer yerle bir oluyordu. Bu artık sadece komşu dairelerden sızan rastgele bir müzik değil, iki yaralı ve yalnız kalbin, karanlıkta birbirine dokunma çabasıydı.