7. Bölüm

“Bazı şarkılar hiç çalınmaz. Çünkü onları duymaya kimse cesaret edememiştir.”

Arya, sabah uyanır uyanmaz balkona çıktı.
Geceden kalma serinlik hâlâ tenindeydi.
Ama içindeki sıcaklık geçmemişti.
Mavi’nin sesini, o eski ses kaydını, omzuna yaslanan başını düşündü.

O gece bir şey olmuştu.
Bir sessizliğin içinden hayat fısıldamıştı sanki.
İçini kemiren korkulara, kendini anlatamama hissine, yalnızlığın o sinsi boşluğuna…
İlk defa biri, sadece var olarak cevap vermişti.

Telefonuna bir bildirim düştü.
Mesaj:
“Bugün seninle bir yere gitmek istiyorum. Bir yer… sadece benim bildiğim.”
Gönderen: Mavi Solmaz.

Arya önce gülümsedi.
Sonra kalbi biraz daha hızlı atmaya başladı.
Bir yer… sadece onun bildiği?
Demek ki Mavi, kendi içine açılan bir kapıyı daha aralamaya karar vermişti.
Ve onu da içeri çağırıyordu.

Mavi, Arya’yı şehirden biraz uzak, ağaçların arasına gizlenmiş bir yere götürdü.
Küçük bir gölet vardı.
Etrafında kır çiçekleri, kurumuş yapraklar…
Ama en çok da anılar.

Arya, göletin kıyısına çömeldi.
Suya dokundu.
Sonra dönüp Mavi’ye baktı.

“Burası neresi?”

Mavi gözlerini kıstı.
Yüzünde bir huzur vardı ama içinde biraz da fırtına.

“Annemle gelirdik buraya. O hayattayken… burası bizim ‘konuşmadan konuşma’ yerimizdi.”

Arya sustu.
Mavi yürüdü, su kenarındaki büyük bir kayanın üzerine oturdu.
Gitarını yanına almıştı.
Ama çalmıyordu.

Arya ona yaklaştı.
Bir süre sadece rüzgâr konuştu.
Ağaçların fısıltısı, yaprakların usulca düşüşü…

Mavi, sonunda konuştu:

“Hayatımda çok az şarkı yarım kaldı.
Ama biri var ki… hiç başlayamadım bile.
Ne zaman çalmaya kalksam, elim titredi.
Sanki onu çalarsam, her şey gerçek olacak gibi.”

Arya yaklaştı.
“Ne şarkısı bu?”

Mavi gözlerini kaçırdı.
“Annemin son mektubu.
Ben küçükken, her gece onun sesiyle uyurdum.
Sonra… bir gün sustu.
Gitti.
Arkasında sadece birkaç satır bıraktı.
Ve ben… o satırları notalara çeviremedim.”

Arya hafifçe eğildi, onun karşısına oturdu.
“Peki birlikte denersek?”

Mavi ilk kez bakışlarını onun gözlerinde sabitledi.
Titreyen bir ışık vardı göz bebeklerinde.
“Ya yapamazsam?”

Arya elini onun eline koydu.
“Ben senin yerine ezberlerim.”

Mavi gözlerini kapattı.
Gitarı eline aldı.
Parmakları tellere dokundu.

İlk tını… çok yavaş geldi.
İkinci tınıda hava biraz değişti.
Üçüncüde… gözleri doldu.

Ve o an… Arya, ilk defa gerçekten bir insanın içini duydu.
Bu bir şarkı değildi.
Bu bir iç döküş, bir yas, bir haykırıştı.
Ama en çok da… bir umut.

Mavi sustuğunda Arya ağlıyordu.
Ama gözyaşlarında hüzün değil… bir kabulleniş vardı.

Mavi gülümsedi.
“Artık başladı.”

Arya başını salladı.
“Artık yalnız değilsin.”

O anda bir kuş havalandı ağaçların içinden.
Göğe doğru…
Sessizce.

Ve belki de o an, Mavi Solmaz ilk defa hafifledi.
Çünkü artık kalbinde bir Arya vardı.
Ve Arya, onun hiç çalamadığı şarkının sözleriydi.