11. Bölüm

O sabah Arya uyanır uyanmaz bildirim sesine uzandı.
Kahvesi daha sıcak olmadan telefon titredi.
Bu sefer Instagram’dan değil…
Bilinmeyen bir numaradan gelen bir mesaj vardı:

“Şarkınızı dinledim.
Bazı kelimeler tanıdık geldi.
Bazen biriyle aynı acıyı yaşadığınızı sanırsınız…
Ama o kişi sadece izliyordur.”

İsimsizdi.
Ama imzası belliydi: geçmiş.

Arya birkaç saniye mesajı izledi.
Elini kalbinin üzerine koydu.
Çünkü bazı kelimeler sadece gözden değil, göğüsten de yaş dökerdi.

O gün Mavi ile buluşacaklardı.
Yeni bir melodi üzerinde çalışacaklardı.
Ama Arya’nın zihni artık sadece notalarda değil… kelimelerin gölgesindeydi.

Mavi geldiğinde odadaki hava biraz daha boğuktu.
Arya sessizdi, ama o sessizlik artık melodik değil… çatlamaya yakındı.

“Elime bir mesaj geldi,” dedi.
“Sadece kelimelerdi ama… alt metninde acı vardı.”

Mavi yaklaştı.
“Kimden?”

“Bilmiyorum. Ama beni tanıyan biri.
Şarkımızı dinlemiş.
Belki bizim olduğundan bile emin.
Ve sanki… izliyor bizi.”

Mavi’nin gözleri ciddileşti.
“Belki sadece kötü bir tesadüftür.”
Ama sesi kararsızdı.

Arya başını iki yana salladı.
“Ben geçmişimi gömmeye çalıştıkça… biri hep toprağı eşeliyor gibi hissediyorum.”

O an sessizlik oldu.
Bu defa iç rahatlatan bir sessizlik değil…
Kalbinde yük biriktiren cinsten.

Mavi, gitarını almadı.
Kahve de içmediler.
Bugün hiçbir nota çalınmadı.

Sadece bir defter açıldı.

Arya’nın.

Bir köşesinde şu yazıyordu:
“Zeynep ölmedi.
Ben sustuğum için öldü.”

Mavi o satıra bakarken, Arya’nın sesi titredi:
“Ben kardeşimi kaybettikten sonra… herkes beni susturdu.
Aile, okul, arkadaşlar…
Konuşursam onu öldürmüş gibi hissettirdiler.
Ve sonra sustum.
Ama şimdi… biri konuşuyor.
Birileri hâlâ o günleri hatırlıyor.
Ve sanki bana ‘sen de suçlusun’ der gibi.”

Mavi başını kaldırdı.
“Senin suçun değil.
Sen sadece büyümeye çalıştın.
Kırık bir yerde, susarak yürümeye çalıştın.
Ama bu senin suçun değil.”

Arya gözlerini kapattı.

“Peki ya biri sustuğum için beni cezalandırmak istiyorsa?”

Mavi ilk defa öfkelendi.
Ama sessizce.
“Kimse seni susturamaz artık.
Çünkü sen kelimelerinle yeniden doğdun.
Ve ben seni öyle tanıdım.”

Arya, yavaşça başını ona çevirdi.
“Peki sen?
Senin geçmişinden kim çıkıp da beni susturur?”

Mavi cevap vermedi.
Ama gözlerinde bir kıpırtı oldu.
Kısa, keskin.

Arya anladı.

“Senin de kapalı hesapların var… değil mi?”

Mavi başını eğdi.
“Bir zamanlar… beni susturan biri vardı.
Benim de sesimi duymak istemeyen biri.
Ama şimdi sen varsın.
Ve seninle… her şeyin sesini açmak istiyorum.”

Arya elini uzattı.

“Beraber açalım o sesi.
Ama korkarsan… önce ben susarım.”

Mavi elini tuttu.
“Hayır.
Bu defa birlikte konuşacağız.”

O gün o deftere yeni bir başlık yazıldı:

“Kapalı hesaplar, birlikte açılırsa daha az can yakar.”

Ve ilk defa…
Arya ve Mavi sadece bir şarkı değil, bir geçmişi de paylaşmaya başladı.