10. Bölüm

Gitar hâlâ salondaki koltuğun kenarında duruyordu.
Mavi, Arya gittikten sonra ona dokunmamıştı.
Çünkü o şarkı, artık yalnızca bir beste değil, paylaşılan bir hafıza olmuştu.
Her akor, Arya’nın gülüşüne, her melodi onun gözlerini ilk gördüğü ana bağlıydı.
Ve bir melodiyi çalmadan da duyabiliyorsan, demek ki birini sevmeye başlamışsın demektir.

Arya o gece kendi dairesine geçtiğinde elinde kâğıt vardı.
Beraber yazdıkları şarkının bir kopyasını istiyordu.
Saklamak için.
Çünkü bazı şarkılar asla unutulmamalıydı.
Ve bazı insanlar… kalpten silinmeden önce deftere yazılmalıydı.

Sabah çayı kaynamadan önce telefonuna gelen bildirimle durdu.
Instagram’da biri onu etiketlemişti.
Bir lise arkadaşı.
Eski zamanlardan.
Altına şu notu düşmüştü:

“Arya’nın kaleminden dökülen her kelime hâlâ sızlatıyor…”

Ve paylaşımda…
Beraber yazdıkları şarkının ilk mısrası vardı.

Dondu kaldı.
Bu bir tesadüf değildi.
O sayfayı Mavi’yle paylaştıktan sonra odasındaki masaya bırakmıştı.
Kimseye göstermemişti.

Ama…

Mavi.
Belki paylaştı.
Ya da birisi… onları izliyordu.

Kalbi hızlı atmaya başladı.
O kadar uzun süredir içini sessizce açmaya çalışırken…
Şimdi yeniden kapatmak zorunda kalmak gibi bir histi bu.

Bir saat sonra Mavi kapısını çaldı.
Her zamanki gibi sessiz, her zamanki gibi sade.
Ama bu defa Arya hemen açmadı.
Bir an durdu.
Derin bir nefes aldı.

Açtığında, Mavi’nin yüzündeki gülümseme az önce yok olan bir gökyüzü gibi hafifçe silindi.

“Bir şey oldu,” dedi Arya.
Sesi kırılgandı.
Mavi hemen anladı.

“Instagram’da şarkı var. Bizim yazdığımız.”

Mavi başını kaldırdı.
“Olamaz. Ben paylaşmadım. Kimseye de göndermedim.”

“Peki nasıl?”
Arya’nın sesi çatladı.
“Ben sadece bu hikâyeyi bizim sanıyordum.”

Mavi sustu.
O an gitar çalmadı, kelimeler dökülmedi.
Çünkü güven sarsıldığında… ilk susan müzik olurdu.

“Arya… inan bana. Bu şarkıyı sadece seninle yazdım.
Başkasının duymasını istemedim.
Hatta… içimdeki en sessiz şeyi seninle paylaştığım için biraz bile korktum.”

Arya gözlerini kaçırdı.
Masaya döndü.
Kâğıdı aldı.
Üzerine yazılmış satırlara baktı.

“Kendime bile anlatamadığım cümleleri, sana susarak söyledim.”

Tam o satıra dokundu.

“Ben… bu cümleyi senin dışında biri okusun istemedim.”

Mavi başını eğdi.
Bir yabancı gibi yaklaştı.
Ama sesi hâlâ o eski tanıdıklığındaydı.

“O zaman… birlikte susalım.
Bırak bu şarkıyı bir daha kimse duymasın.
Ama sen istersen, ben her gün tekrar tekrar senin için yazarım.”

Arya bu sözlerle gözlerine baktı.
Kırık, ama hâlâ orada duran bir ışık vardı.
Gözlerinde özür yoktu.
Ama dürüstlük vardı.

Sonunda Arya başını yavaşça salladı.

“Beni üzmediğin sürece, yazmaya devam edebilirsin.”

Mavi, defterin bir boş sayfasını açtı.
Ve kalemle sadece bir şey yazdı:

“Buradan sonrası sadece bizim olsun.”

O sayfayı Arya’nın ellerine verdi.
Kapat dediği kapı kapanmadı.
Çünkü bazen bir kapıyı kapatmak yerine, eşiğinde oturup birlikte beklemek gerekir.

Ve o gece…
Gitar yeniden çalmadı.
Ama kalpler birbirine biraz daha yakın sustu.