Yanan Göz Yaşları Final

Odasındaydı. Yine o kiri, tozu ve dökülen duvarların arasındaydı. Yüzünü yerden çevirip etrafa bakınca şaşkınlıkla şoke oldu. Her yer pırıl pırıl, hiç olmadığı kadar parlak ve temizdi. Dolapların kapakları, fazla kıyafetten kapanmıyordu resmen.

Etrafa bakınırken birkaç adım attı.
Yatağında yepyeni çarşaflar, pencerenin önünde tertemiz perdeler vardı.
Aynanın önünde durdu. Ona bakınca ikinci şokunu yaşadı.
Üstünde asla alamayacakları kadar güzel bir elbise vardı. Saçları, sanki ablası onları hiç beceriksizce kesmemiş gibi gür, parlak ve uzundu. Teni çok daha renkliydi; göz altları mordan çok uzaktı.

Gülümsemekten ağzı ağrımıştı. Mutluluktan çocukça sesler çıkarıyor, ellerini çırpıp zıplıyordu. Tüm bunları ablasına ve küçük erkek kardeşine göstermek istedi. Odasından çıktı. Koridor bile eskisi kadar gergin değildi.

Mutfaktan gelen gülme seslerine yöneldi.
Kulakları acımıyordu.

Kapıyı açınca tüm ailesinin mutlulukla sohbet ettiğini gördü. Hepsinin üstünde, en az kendisininki kadar güzel kıyafetler vardı. Küçük kardeşinin yanına gitti.

Başını okşayıp gülümsedi.
Ablası eline zorla meyve suyuyla dolu bir bardak sıkıştırdı.
Sırtını duvara yasladı.
Tüm bu anlar çok tanıdıktı.
Sanki hepsinin aynısını daha önce yaşamış gibiydi. Çok yeni gibiydi ama sanki aklının alamayacağı kadar da uzak ve imkânsızdı.

Sonra burnuna sert bir koku geldi.
Kokunun geldiği yere baktı.
Gözleri faltaşı gibi açıldı.
Elindeki meyve suyuyla dolu olması gereken bardağın içi birayla doluydu.
Korkudan eli titredi.
Bardak elinden kayıp yere düştü.
İçki her yere yayıldı.

Tüm aile, gülüşmeleri kesilmiş hâlde, sert ve gergin gözlerle ona bakıyordu.

“Ö-özür dilerim, bilerek olm—”

Biranın döküldüğü yerden ufak kıvılcımlar çıkmaya başladı. Tüm aile daha ne olduğunu anlayamadan o kıvılcımlar güzel kıyafetlerine sıçradı. Aniden devasa alevlere dönüştüler. Kız korkudan ne yapacağını bilemedi.

Aile üyeleri, üstlerine sıçrayan alevler yüzünden çığlık atmalarına rağmen, o hiçbir şey yapamadı. Ailesi küle dönüşürken o sadece izleyebiliyordu. O tertemiz evleri yok oluyor, gülüşleri soluyor, ailesi ölüyordu. Kardeşleri tüm güçleriyle çığlık atıyordu.

---

Gözlerini yavaşça açtı. Karanlık, bulutlu bir gökyüzü onu karşıladı.

Sırtını dikleştirip ayaklarını banktan aşağı uzattı. Elleriyle gözlerini ovuşturdu.
Derin bir nefes aldı.
Gözlerinden akan yaşları sildi.

"Bu rüyayı kaçıncı görüşüm?" diye mırıldandı.

Havanın soğukluğunu ciğerlerinde bile hissediyordu.
Esen rüzgâr kulaklarında ıslık çalıyor, saçlarını havalandırıyordu.

Etrafa bakındı.

Hiç kimse yoktu.

Herkes çoktan evlerine dönmüş, aileleriyle beraberdi. Sıcacık yataklarında, doğacak olan güneşi bekliyorlardı.

Umursamadı.
En azından kulakları hiç acımıyordu.
Umursamadı!
Burnuna hiç alkol kokusu gelmiyordu.
Oturduğu banktan kalktı.

Üstündeki ince tişört ve altındaki yırtık, yamalarla dolu pantolon onu soğuktan koruyamıyordu ama ne gerek vardı ki?

Cayır cayır yandıktan sonra soğuğu hiç dert eder miydi?

Yürümeye başladı.
Nereye gittiğini bilmeden.
Neden yürüdüğünü bilmeden.
Etrafına bakınca bir ton ağaç gördü.
Nedense hiçbirini umursamadı.

Önüne çıkan tüm çakılları tekmeliyor, bomboş sokakta yolun tam ortasından yürüyordu.

Elleri cebindeydi.
Sol taraftaki çakmağı hissetti.
Yaktığı onca şiiri anımsadı.
Gözyaşları dökmektense kan ağlamayı tercih edeceği o günleri.
Sanki çok uzun zaman önceydi ama altı üstü dündü.

Kardeşine okumaya cesaret edemediği o ilk şiiri düşündü.

Başını sağa sola sallayarak onu unutmaya çalıştı.

İçindeki duyguları haykırmak istiyordu. Ama bunu yapacak bir gücü yoktu.

Yazacak bir kâğıdı da…

Sokak lambalarının turuncu ışığıyla aydınlattığı bu yolda rüzgârın sesi bir müzik gibi duyuluyordu.

Sakin bir melodi mırıldanmaya başladı.
Sessizce. Fısıldayarak.
Ardından sözler geldi. O farkına bile varmadan.

“Başım yine kara bulutlu.
Ruhum yaşlarla dolu.
Gönlüm hiç duyuldu mu?
Kuru tenim acıyor, görmüyor.

Kumpaslara düştüm ben.
Kuruntularla büyüdüm ben.
Ateşle sınadım kendimi!
Kuru kuru yandım ben.

Aldım başımı, gözlerim göklerde.
Çığlık atsam göklere.
Bir nefes kalsa önümde.
Ölüm bile katlanmaz bir çift söze.

Bir avuç kâğıda sığdırdım her şeyi.
Hayalim oldu harfler.
Gözyaşlarım oldu mürekkep.
Öfkem oldu şiirim.
Ölüm oldu kalemim.
Yaktım hepsini.
Gerisini düşünmek istemedim.”

Gözünü yere çevirdi.
Ne diye bu gereksiz şiiri mırıldanmıştı ki?
Ne diye onca şiir yakmıştı ki?
Hiçbiri buna değmemişti.

Yürümeye devam etti.

Yollar boyu. Düzinelerce sokak lambasını geçerek.
Kendinden bir parça bırakarak ilerledi.
En azından yakmadan.

En sonunda önündeki yol ikiye ayrıldı.
Tam ortasında bir park vardı.
Parkın içine girdi.
Bir ton ağacın ve çalının arasından geçti.

Aniden durdu.
Onu görünce içi korkuyla titredi.
Devasa, yaşlı bir ağaç.
Bugün yüzlercesini görmüştü.
Ama o farklıydı.
Sanki bütün yol boyunca onu kendisine çekmişti.

Gözlerini yere çevirdi.
Ellerini sıktı.

Tüm bunların sebebi o muydu?
Suçluyu bir ağaçta aramak mı?
Suçlu olan kendisi miydi?

Düşünmeye başladı:

“Ruhumda mı yoksa çevremde mi alevleniyor bu cehennem?
Anlamıyorum.
Anlatamıyorum.
Sab-sabrımı zorladım!
Hem de sonuna kadar…
Hayır!
Hayır!
Kabul etmeyeceğim!
Gözyaşlarımı ben akıtmadım!
Onlar kendileri aktı…
Duydun mu?
Benim suçum değildi.
Ben suçlu değildim.
Tanrım…

Sadece soğuk, sessiz bir yer istiyorum.

Sadece soğuk ve sessiz bir yer.”

“Gözyaşlarını bırak ufaklık, madem bu almak istiyo—”

“KAPA ÇENENİ!”

Elleriyle kulaklarını kapatsa da hiçbir işe yaramadı.

Bu ses zihninin içinden geliyordu sanki.

“Ağlamaya hakkın var deği—”

“SUS! SUS! YETER!”

Elleriyle başına vurmaya başladı.

“Düşünsene ufaklık;
Babası alkolik olan bir çocuk,
ağlamaz mı hiç?
Annesinde her gün yeni morluklar fark eden bir çocuk,
ağlamaz mı hiç?
Parasızlıktan yırtık kıyafetler giyen bir çocuk,
ağlamaz mı hiç?
Çığlık atamayacak kadar korkmuş bir çocuk,
ağlamaz mı hiç?”

Sanki zihninde yıldırımlar çakıyordu.
Kısa bir süre etrafında yalpaladıktan sonra dizlerinin üstüne düştü.
Kollarını serbest bırakmış, yere bakıyordu.
Gözlerinden süzülen yaşlar toprağa damlıyordu.

Ne düşündüğünü o bile bilmiyordu.

Sanki sihirli bir güç onu bu parka getirmiş ve zorla kendisine diz çöktürmüştü.
Ölü gibi hissediyordu.
Aynı yanmış şiirleri gibi.
Bir kül gibi ama buz gibi bir kül.

Gülümsedi.
Hiçbir duygu hissetmeden.
Bakışları kesinleşti.
Gözünü ağaca çevirdi.

“Tamam, sen kazandın. Beni toprağının önünde ağlattın.”

“İç onları, kana kana. Gurur duy.”

Sırtını iyice dikleştirdi.
Gözlerini sonuna kadar açtı.
Her cümlesinde bir nefes veriyordu.

“Ama sayende, bunca yıl sonra cevabını öğrenebilirim.”

Önce kıkırdamaya, sonra haykıra haykıra gülmeye başladı.

Kollarını yana doğru açıp karanlık ve bulutlu gökyüzüne baktı. Kahkahaları tüm mahalleyi inletti.

“BAKALIM GÖZYAŞLARI CEHENNEMİ SÖNDÜREBİLİYOR MUYMUŞ!!!!!”

Ayağa kalktı. Gülümsüyor, gözlerini ağaçtan ayırmıyordu.
Cebinden, evinden kaçmadan önce çaldığı çakmağı aldı.

Sağ eline alıp çaktı.

O alev yine gözlerinin önündeydi.

Nice şiiri, gözyaşını ve elini yakan o ateş.
Şimdi kül olma sırası ağaçtaydı.

Ateşi söndürüp tekrar sol eline aldı.

Gök gürlemeye başladı.

Ağaca doğru adım atmaya başladı.

“Onca yıl kolay değildi bunca şeye katlanmak, değil mi? Biliyorum çocuğum, çok zordu, eminim.”

Zihninde inleyen bu sesler umurunda bile değildi. Sanki yanan şey çakmak değildi.
O korkunç alevler gözlerinin içindeydi.

Bir adım daha.

“Kardeşini korumak isteyen bir abla. Ne de fedakar.”

Bir adım daha.

“Alevlerle yüzleşmek zorunda kalan narin bir beden.”

Bir adım daha.

“Cenneti arzu edip de ateşle oynamak?”

Bir adım daha.

“Sen bir cennet istemiyorsun çocuğum.
Sen bir cehennem istiyorsun. Hep bunu istedin. Nefret ettiğin her şeyi yakıyorsun.”

Ağacın önünde durdu.

Gözlerinden yaşlar akmaya, gökyüzü gürlemeye devam ediyordu.
Bu gürültüye rağmen kulakları acımıyordu.
Buz gibi rüzgârlar kıyafetlerini ve saçlarını dalgalandırıyordu.

Elindeki sargıya baktı.

Dişlerini sıktı.

“SENDE— SENDEN HEP NEFRET ETTİM!!!”

Sağ eliyle sargıyı parçalamaya başladı.
Gözleri öyle dönmüştü ki yer yer tırnakları derisine saplanıyordu.
Sargıyı yerinden tamamen söküp sağ elinde tuttu.
Öne doğru uzattı.
Sol elindeki çakmağı çakmaya çalıştı.
Başaramadı.
Doktorun söylediklerini hatırladı.

Elini tekrar yakası geldi.
Sargıyı sol, çakmağı sağ eline aldı.
Zar zor da olsa sargıyı tutuyordu.
Tekrar öne doğru uzattı.
Çakmağı yaktı.
Ateşin ışığından sol elindeki yanıklarını fark etti.

Çakmağı sargının tam altına getirdi.
Alev almaya başladı.
Yayılan ateş artık gözyaşlarının yansımasındaydı.

Alevler eline uzanmaya başlayınca onu ağacın gövdesine fırlattı.

Zihninde bir çığlık duymayı bekliyordu.
Hiçbir ses yoktu. Sadece buz gibi esen rüzgârın uğultusu ve gitgide güçlenen alevin çıtırtısı.

Gök gürledi. Yıldırımlar gökyüzünü maviye boyuyordu.
Rüzgâr kendi tarafına tüm gücüyle esiyordu.
Geriye doğru birkaç adım attı.

Ateş artık olduğu yerden bile sıcaklığını hissettiriyordu.
Alevler ağacın dallarına ulaştı.

Etrafa kül parçaları uçuşuyor, uçuşurken bile yanmaya ve parlamaya devam ediyorlardı.

Kollarını iki tarafa doğru gururla açtı.
Öyle kalmaya devam etti.
Yüzünde yine de bir gülümseme yoktu.

Alevler ağacın tepesine kadar ulaşmıştı.
Resmen tüm park aydınlandı.
Kızın gözleri alevlerle parlıyordu.

Gökyüzünden yine yıldırımlar uçuştu.
Kız yanağında bir ıslaklık hissetti.
Gözyaşı olamayacak kadar soğuktu.

Sonra bir tane daha.

Bir tane daha.

Daha fazla.

Daha fazla.

Birkaç saniye sonra yüzlercesi aynı anda.
Yağmur yağıyordu. Hiç yağmadığı kadar güçlü.

Kollarını serbest bıraktı.
Hayal kırıklığı tüm vücudunu resmen felç etmişti.

Ağacı saran alevler yavaş yavaş sönüyordu.

Saçları yüzüne yapışmaya başladı.
Titriyordu. Ama bunun soğuktan olduğunu sanmıyordu.

Derin bir nefes verdi.

Ağaca baktı. Tamamen sönmüştü.

Bu sefer sıcak bir yaş hissetti.
Elleriyle gözlerini silse de yaşlar akmaya devam etti.

“Yağmur bile mi senin tarafında?”

“O bile mi beni geceleri yalnız bırakıyor?”

Gözyaşlarını silmeyi bıraktı.
Ne de olsa ağaçlar yağmur yağarken gözyaşlarını ayırt edemezlerdi.

Gök gürlemeyi bırakırken yağmur şiddetini daha da artırdı.

Yere oturdu. Çamurun kıyafetlerine bulaşmasını gram umursamadı.
Yüzünü gökyüzüne çevirdi.
Gözyaşları yağmurla buluştu.

Buz gibi rüzgâr ve sessiz bir gece.
Hayal kırıklığı usulca azalmaya başladı.
Daha derin, yağmur kokulu nefesler aldı.
Farkına bile varmadan kendini bir cennette gibi hissetti.
Gülmüyordu ama rahatlamıştı.
Bu arzu ettiği cennet değil miydi?
Hiçbir sorun çözülmemişti ama pek çok şey artık bir sorun değildi.

“En azından ağlayabiliyorum.”

Burnunu çekti.
Elleriyle kıyafetlerine sarıldı.

“Belki benim gözyaşlarım bir cehennemi söndüremiyor olabilir. Ama zaten kim kendi yarattığı cehennemden kurtulabilir ki?”

Kendini tamamen serbest bıraktı.
Sanki tüm vücudu yağmurla bir olmuş gibiydi.

Tenine düşen soğuk damlalar.
Teninden süzülen sıcak damlalar.

Yağmur yağıyordu.
Hem gökyüzünde.
Hem de gözlerinde.

Bu gece hüzünle ağlayan pek çok çocuk vardı.
İçlerinde ne zamandır tuttukları nefreti, hasreti ve hüznü haykıran.

Mutlu hissetmiyordu ama artık canı yanmıyordu.
Gözlerinden yaşlar süzülürken hiç olmadığı kadar özgürdü.
Haykırıyordu, sanki bir aslanın kükremesi gibi.

Soğuktu.
Sessizdi.
Gözyaşlarını kimse göremezdi.
Belki onlar Cehennem'i söndüremezdi.
Ama ne gerek vardı ki?
O zaten hayalini kurduğu Cennet'teydi.
En azından bir sorusu cevaplanmıştı:
Evet, öyle bir cennet vardı.

- Son

Yağmurun Çocukları'nın Yanan Göz Yaşları kısmını burada noktalıyoruz.
Umarım beğenmişinizdir.
Sıradaki hikayemizin ana karakterini zaten bu seri de daha önce görmüştünüz.
Bu kez evlerden çıkıp okul koridorlarında ağaçlarla ve diğer problemlerle mücadele edeceğiz.
Düşüncelerinizi yorumlarda belirtmekten çekinmeyiniz.