Yalnız

Yağmur damlaları önce tenine bir bıçak gibi saplanıyor, sonra da narin teninden buz gibi asfalt zemine süzülüyordu.
Gecenin bu yarısında, bulutlar ayın ışığına bile engel olurken,
o bir sokak lambasının altında uykuya dalıp kurtulmayı bekliyordu. Dizlerini iyice göğsüne çekmiş ve kollarıyla onları sıkıca sarmıştı. Yırtık ve kirli kıyafetleri esen rüzgarlara karşı etkisizdi. Islak uzun saçları tenine yapışmış, çıplak ayakları yağmurun soğuyla titriyor, buz gibi suyuyla usulca yıkanıyordu.
Belki de saatlerdir hıçkırıkları bir türlü dinmeyen o yağmur simdi daha da siddetli ağlıyordu. Daha soğuk daha ölü gibi ağlıyordu. bu gece herkes öyle ağlıyordu.
İçindeki titremeler ona uyumayı imkansız kılınca o da gözlerini hafifçe aralayıp boş ve sessiz sokağa baktı. Islak kaldırımlar, yollar, yükselen binalar ve yanan sıcacık ışıkları. Hatta belki de bir söminenin önünde oturup çocuklarına hikayeler anlatan aileler. Bunların hepsini görüyordu ama hiçbirinin içinde değildi. Ateşi görüyordu. Ama hâlâ yağmurun altında ıslanıyordu. Gözlerini kapattı, başını kollarıyla sardığı dizlerine gömdü.
Artık yüzüne yağmurun damlaları ulaşamıyordu ama hâlâ gözlerinde aşağı süzülen bir şey vardı. Belki de o hep vardı.

-Son

Bu hikaye burada bitti.
Sıradaki hikaye yine aynı evrende geçen farklı bir hikaye ve karakterlerdir.