Yanan Göz Yaşları Bölüm 4

Soğuk, karanlık bir yerde yürüyorum.
Gözlerim açık mı kapalı mı onu bile bilmiyorum.
Kollarımı sağa sola sallıyorum ama hiçbir şeye değmiyorum.
Sanki ayaklarım altında bir yer bile yok.
Etrafımda tek bir duvar, tek bir korkulacak gölge bile yok.
Durdum. Derin bir nefes aldım.
Kalbim hızlanmaya,
ellerim titremeye başladı.
Bu yağmurun kokusuydu!
Çığlık ata ata zıplamaya başladım.
Sonra da çığlık ata ata ağlamaya.
Ellerimle yüzümü kapadım, istemeden.
Alışkanlık diye düşündüm.
Sonra kollarımı iki yana açtım, başımı kaldırıp yağmur damlalarını yüzümde hissettim.
Ağlıyordum ama gülüyordum.

--------------

Mutfaktan babasının çakmağını alıp cebine attı.
Odasından buraya gelene kadar bile kulakları acımıştı.
Balkona girdiği gibi kapısını kapattı.
Bu sesleri duymaktan o da hoşlanmıyordu.
Sandalyesini çekip oturdu. Eski bir kâğıdı masaya koydu. Kardeşinin gözlerine bakarak "İşte burada." dedi.
Kardeşi neler olduğunu anlamıyordu ama ortama ayak uydurmak istedi. İsteksiz sesiyle konuştu.

"Peki."

Kız gözlerini tekrar kağıda çevirdi.
Sararmış, eski dokusunu parmaklarında hissetti. Bakmaya devam etti. Üstünde yazanları tekrar tekrar ve tekrar okudu.

Bu bakışma gitgide uzamaya başlayınca kardeşi araya girmek zorunda kaldı:

"Hey okumayacak mısın?"

Gözlerini kağıttan alıp kardeşine dikti.
Donuk ve duygusuzdu. Bu çoktan ölmüş birinin bakışları gibiydi.
Soğuk, hissiz, anlamsız. Yüzünde tek bir mimik bile oynamıyordu.

Çocuk içindeki titremeden fark etmese de bu bakışlar ona babasını anımsatıyordu.

"A-abla"

Bakmaya devam etti

"Abla"

Sonunda tekrar kağıda bakmaya başladı.

"Bunu okumak istemiyorum.
Bu. Bu senin yaşına fazla gelir."

Sesindeki titreme bakışları kadar soğuktu.

Çocuk nazikçe
"Abla okumak zorunda deği-"

Kız elindeki kağıdı son gücüyle sıktı, "N- ne benim hakkımda böyle bir şeyi nasıl söylersin!"
Doğan güneş bile bu hiddetten korkmuş olmalıydı.

Çocuk aynı bir önceki sefer gibi anında eğilip büzüldü. Yine oluyor diye düşündü.
Ne kadar da onlara benziyor.

"Ablam ben kötü bir şey demedi-"

Kız elleriyle kulaklarını sıkıca kapattı.

"Kapa çeneni kapa çeneni!"

"Abla"

"Sus! Pislik! Sus!"

"Lütfen - ateşle mi oy - abla"

Küçük kardeşinin sesi esen rüzgârın uğultusunda sanki kayboluyordu.

"Abla iyi mis-"

"Abla mı? Midemi bulandırıyorsun!"

Kız irkildi.
Kardeşi kendisine nasıl böyle bir şey söyleyebilirdi ki?
Art arda bu kadar nefret dolu sözler?

Çocuk korktu.
Tekrar sordu.

"Abla iyi mi-"

"Pislik, senin yüzünden! Annemi her gördüğümde yeni bir yarası oluyor. Senin yüzünden!"

Kız küçük bir çığlık attı, sandalyeden düştü. Ellerini önde tutarak kendini korumaya çalışıyordu.

"Abla-"

"Senin yüzünden evimiz bira şişeleriyle doldu. O artık daha da alkolik! "

Kardeşim bile mi? O bile mi benden nefret ediyor diye düşündü.

Çocuk artık çığlık atıyordu.
Balkonun en köşesine çekilmiş ıslak gözlerle ona bakıyordu.
Tekrar sordu.

"Ab-"

"Onları yaktın sonra da kendini yaktın! Babanın içkilerini çaldın! Sonra daha güçlü alevler yaratmak için onları kullandın!!
Pislik, canavar!!"

Kız düştüğü soğuk zeminden yalvarırcasına

"yeter! dur.! Lütfen dur artık…"

diye tüm gücüyle bağırıyordu.

O çığlık atamaya devam ederken balkona aynı yatağı paylaştığı ablası daldı.
Kendi çığlıkları ilk defa ailesini bastırmıştı.

Ablası korkuyla sağa sola baktı.
Kardeşinin yerde olması tuhafına gitti.
Fark ettiği ilk şey kızın ürkmüş olduğuydu. O bakışlar ve dağınık saçlar…
Gözlerinden yaşlar akarken yalvarırcasına ona baktı.
Küçük erkek kardeşi ise kurtarılmak ister gibi.

Sersem ama şefkatli sesiyle, konuştu:
"Ah neden yerdesin, üşüteceksin ka-"

"İğrenç, iğrenç! Senin yüzünden hiç paramız kalmadı! Senin yüzünden ailemiz kırılıyor."

Kız önce son gücüyle çığlık attı sonra da kendisini kaldırmak için eğilen ablasını tutup yere düşürdü. Yerden fırladı. Sargılı eliyle yaşlarını silerken kapıya koştu.
Önce balkondan kaçtı, sonra koridordan kaçtı, en son evden kaçtı.

Cehennemin alevleri artık gözyaşlarını yakamazdı.