Yanan Göz Yaşları Bölüm 1

"Bir cennet var mı?
Buradan daha sessiz olan.
Daha soğuk bir yer.
Gözyaşlarımın yağmur damlalarının arasında kaybolduğu bir yer.
Cehennemin alevlerinin gözyaşlarıyla söndüğü bir cennet.

"Kuruntular yoktu artık içinde.
Nefret ne demekti biliyordu artık.
Bundan emindi.
Çok yanılıyordu zavallı.

Balkondaydı. On birinci kattan şehri seyrediyordu.
Herkes uyumuştu.
Başı ve kulakları ağrıyordu.
"Ağaçlar bugün de beni rahat bırakmadı," diye düşündü.
Derin bir nefes alıp usulca geri bıraktı.
Esen rüzgârlar küt saçlarını savuruyor, gözlerini kurutuyordu.
Sol elinin kaşıntısını biraz olsun dindiriyordu.
Gününün en güzel anını yaşıyordu.
Ağlamamak için kendini tutmuyor, zaten ağlayamıyordu.
Ateş, nefret, bağrışmalar…
Gecenin bu rüzgârları sanki tüm bu kötü düşüncelerini alıp götürüyordu.
Ümit etti."Umarım bu güçlü rüzgârlar yağmurun habercisidir."
Bir an olsun ağlamak, hiç kimseden korkmadan.
Hıçkıra hıçkıra ağlamak, kimse duymadan.
Birileri bağırmadan,
nefret etmeden.
Nefret?
Gerçi bu evde kimin nefreti gözyaşından sonra gelirdi ki?
Sadece bu küçük kızın.

Gözleri bomboş şehrin sokaklarına dalıp gitmişken rüzgâr, ıslığı ile kükredi:

"Senden nefret ediyorlar, o ateş seni de yakacak!"

Sesi tüm şehirde yankılanmalıydı ama sadece küçük kızın zihniyle sınırlı kalmıştı.

O sustu, cevap vermedi.
Her zamanki gibi.

"Onca kardeşin arasında sana hiç değer verirler mi sandın? Sen kendini değerli mi zannettin!"

Sessizdi.
Ama nefesini tutmaya başlamıştı.

"Bunu hak ettin, bunu hak ettin! Ateşin yüzünden oldu! Nefreti hak ediyorsun!"

Boğazı düğümleniyordu.
Çünkü haklıydı.
Onun suçuydu.
Onun suçu.
Ama elinden ne gelir ki?
Bu gözyaşlarını bir şekilde dökmeliydi.
Hiç kimse de görmeden onları yakmalıydı.
Sol elindeki sargılara baktı.
O henüz akıllanmamıştı.
Ama çok yakında öğrenecekti.
Cehennemin alevlerinin gözyaşlarıyla söndürülemeyeceğini.

Balkonu terk edip diğer üç kardeşiyle paylaştığı odasına çekildi. Sıcacık yorganın altında uyuya kaldı.