Utanç verici!!

sonra birden güneş soldu,1 dakika içerisinde yağmur atıştırmaya başladı,işte en sevdiğim şey buydu,Belkide beni mutlu eden tek şey.ben genelde yağmuru 3 şekilde değerlendirirdim.eğer çok yağıyorsa sokağa inerdim yürüyüş yapardım,yani normalde dönmek isterdim ama rezil olacağım için yerine yürüyorum.sonra sırılsıklam oluyorum.eve geliyorum,annemden azar işitiyorum ama annem ne kadar kızarsa kızsın ben her seferinde çıkıyorum.(bazen sırf inadına).2.olarak eğer şakır şakır yağmıyorsa elime bir kitap alırım,perdeleri sonuna kadar açar,camı hafif aralık bırakır ve yağmur sesini dinleyerek okurdum.gerçi artık kendime göre kitap bulamadığım için kendim yazmaya karar verdim.ama yayınlamayacağımda,boşum zaten canım sıkılınca bir aktivite oluyor aklımdan ne geçerse yazıyorum,Belkide bazı cümleleri sadece ben anlıyorum.ve son olarak 3.sadece camdan dışarı bakıp müzik dinliyorum.enerjik olduğumda grup şarkıları açıyorum ve bazen dans bile ediyorum,ama eğer modum sönükse önüme ne gelirse açıp dinliyorum.gerçi benim ne zaman modum enerjik oluyordu ki??her zaman birşey olmuş gibi enerjisizdim.belkide bir gün günlerime anlam katacak bir ilgi bulurdum kendime.yada Belkide sadece böyle düşündüğüm için otamatik olarak enerjim düşüyordu,kim bilir.ama bugün içimden dışarı çıkmak geldi çünkü yağmur çoktan hızlanmıştı.hiç mont falan giymedim,direkt altıma bir kot çekip indim aşağıya.anneme söylemedim çünkü eğer söylersem izin vermezdi,bunun yerine mesaj attım
“Biraz gezinmeye çıktım,ödev için malzeme lazımdı birde”
Kesinlikle bu mesajı okuduktan sonra şu 3 cümleden birini yazacaktı
-ne işin var bu soğukta dışarıda !çabuk eve.
-malzemeyi al gezinmek falan yok gel eve
-niye bana sormadan çıkıyorsun kızım sen!
eğerki bunlardan birini yazmazsa banada deniz demesinler.ne desinler deniz demesinler de??
Yolda giderken bir kız gördüm,bana epey uzaktaydı,siyah bir mont ve mavi bir kot giymişti,telefonunu nemli kaldırım taşına sabitlemiş akım çekip dans etmeye çalışıyordu.açık konuşmak gerekirse gayet iyiydi ve hiç çekinmiyordu.bence herşeye utanmaktansa çok sosyal olmak daha iyiydi.en azından kendini görmezden gelmezdin.mesela ben şu anda dönmek istiyorum ama dönemiyorum.o kız ise şu anda dans etmek istiyor ve ediyor.işte aradaki fark bu.yada mesela bir misafirliğe gittiğinde bizi bir yan yana düşününün.sofrada bir dilim kek kalmış,ikimizde ona bakıyoruz.ben odanın köşesinde durmuş ister misin? Teklifi bekliyorum,o ise keki gördüğü saniye alabilirmiyim??diyor.alıyor,ve yiyor.yani maalesef bu saçma anksiyetem yüzünden isteklerimi kendi içinde saklıyorum.birgün ihtiyaçlarımıda içimde biriktirmem inşallah.yol ikiye ayrılıyordu.sağ taraftaki yolun sonu kapalıydı mecburen sol taraftan gitmem gerekirdi,dans eden kızda sol tarafdaydı.içimden videoda görünmemeyi diledim.bari yakınlarında araba gibi birşey olsaydıda arkasından geçseydim.ama sadece düz bir kaldırım vardı,mecburen hızlıda olsa oradan geçecektim.sonra üstün zekam devreye girdi ve koşmam gerektiğini söyledi.ben hızlı adımlarla ilerledim.yaklaşık 5-6 adım kala koşmaya başladım .yer o kadar ıslanmıştı ki sanki buzda kayıp dengede durmaya çalışır gibi bir histi.sonra kafamı yavaşça kıza çevirdim,o arada dengemi kaybettim ve yüzüstü yere kapaklandım.kız birden videodan arkasına baktı ve sonra arkasını döndü mavi gözleri bana öyle bakıyordu ki;gülmek istiyor ama endişeli gibiydi.yanıma geldi ve panikli bir ses ile konuştu
İyi misin?
Ve ardından elini uzattı.o kadar utanmıştımki!aynı zamanda dirseğim ciddi yanıyordu,kesin çizilmiş ve biraz kanamıştı.mavi kotum çamur rengine dönmüş.kazağım ise azıcık yırtılmıştı.yavaşça kızın elini tutup kalktım.benim üstün zekam işte!rezil olmayayım derken kepaze oldum!.kız beni kaldırdıktan sonra telefonu eline aldı ve yüzüme yaklaştırdı
-arkadaşlara selam verir misin??
Bir an tüm yüzüm kıpkırmızı oldu,ben videoda sanmıştım,kız canlı yayındaymış.gözlerimi biraz yukarı çevirdiğimde yayını 321B kişinin izlediğini gördüm.o kadar utanmıştım ki konuşmadan sahte bir gülümseme ile el salladım. Kız bana baktı ve güldü
-çok tatlısın!
-sende öyle.
Yavaşça gideceğim yöne yöneldim ve yürümeye başladım.ya hayatımda ilk defa bu kadar rezil olmuştum.artık bu çamur rengi kot ile gezinecek halde değildim.annem görmeden eve girmeyi planlamam gerekirdi.