Esrarengiz mesaj

Neyseki yanımda anahtarım vardı,sessizce eve girdim beni ilk gören naz'dı.yüksek ve şaşırmış bir ses ile
_Ablaaaa sana ne olduuuu
elimle susması gerektiğini ona hatırlattım ve yavaş adımlarla odama yürüdüm.naz mutfağa doğru bir sırıtış ile yürüdü ve tahmin ettiğim cümle gelmişti.
-anne ablama yeni aldığın pantolunu kahverengi olmuş
Annem anlamamışçasına naz'a bakıyordu.bense onları kapının önünden izliyordum.annem şaşırmışçasına naz'a döndü.vanilyalı kek tarifini durduğuna göre bu mevzu onun için önemliydi.
-ablanı çağır
Yüzüne yavaş yavaş öfkenin yüklendiğini hissetmiştim.ardından naz odaya girdi ve konuşmaya başladı
-abla annem seni çağırıyor ona pantolunu söyledim.
Seni gidi aptal bücürük!söylediğim birşeyde aramızda kalsın be!ama görecekti önümüzdeki 5 gün boyunca ona çikolata almaya gitmeyecektim.gerçi bu sefer Sahra ne yiyecekti??bunları düşünmekten yorulmuş olmalıyım ki mutfağa doğru adımladım.her adımımda tenime bir soğukluk çarpıyordu, kotumdan akan koyu çamur rengi damlalar annemin temizlemek için 4 saat uğraştığı beyaz mutfak halılarına damlamaya başlamıştı bile.evimiz o kadar büyüktü ki,bir odadan bir başka odaya yürümek neredeyse 40 saniye sürüyordu.aynı zamanda evde fazladan bir oda vardı,anneme naz ve sahra'nın odası olmasını söylemiştim ama büyük bir hevesle o odayı gereksiz ıvır zıvır deposu yapmıştı.içinde eski fişler,yırtık kitaplar,kırık süpürge hortumu,ütü masası ne ararsanız her kategoriden eşya bulunuyordu.annem hiçbirşeyi çöpe atmazdı.o kalsın kızım bu işe yarar kızım baban tamir eder kızım....ancak söz konusu benim sticker koleksiyonum olunca ev nedense gözüne çok dolu gelirdi.odama girer ve masamda ne bulursa çöpe atardı.buna telefonum bile dahildi.ben bu düşüncelerle meşgulken kendimi annemin öfke saçan bakışları karşısında buldum.bir halıya,bir kotuma birde kazağıma bakıp öfkesini kat kat artırıyordu.bu bakışmanın sonucunu bildiğim için lafa ben girmek istedim.mahcup ve üzgün bir ses tonu ile aramızdaki göz mesafesini masumca bozmaya çalıştım.
-şey anne....yağmurda dolaşmaya çıkmıştım,kayıp düştüm.
Sanki bu açıklamayı verdiğim için annemin sinir sistemi bir anlık durmuştu.
Göz temasını bu sefer çok daha ani bir haraket ile bozdu ve sol elinde tuttuğu
Yemek kepçesini fırlatırcasına geriye çekti.sinirden gözleri titriyordu
-deniz gözümün önünden kaybol!!
Ona bakmaya devam ederek kepçe yemek istemezdim.peki dedim mahcup bir tonda ve hızlıca odama girip üzerimi değiştirdim.sahi ben annem ne der korkusundan yırtılan kazağım ve kirlenen kotum için üzülmeyi unutmuştum.neyse zaten sürekli üzgündüm,birazda üzülmeyi unutayım.
yatağımın önüne oturmuştum,birden telefonumun ışığı yandı,merakla telefonumu elime almıştım.en fazla bana kim mesaj atardı ki??ya kargo mesajıdır ya uygulama mesajı diye düşündüm.ancak telefon ekranında tahmin ettiğimden çok daha sıra dışı bir mesaj belirdi.

-selam,beni hatırladın mı??
Mesajı yazan kişinin profil resminde yüzü yoktu.bir sokak kedisinin fotoğrafını koymuştu.hayvan sever biri olmalıydı.ancak garip olan şu ki bu hesabın adı birkaç anlamsız harften oluşuyordu.ışık seviyesini sonuna kadar açtığım telefonumu gözlerime yaklaştırdım.herhalde bu mesaj sonrasında göz doktoruna gidecektim.

Wqbarış
Aslında pek de anlamsız sayılmazdı.apaçık barış yazıyordu.belkide biraz macera ve korku hissetmek için kendimi bu mesajın gizemli birinden geldiğine inandırmıştım.gözüm tekrardan mesaj alanına kaydı.barış adlı şahıs hala sohbetteydi.pek güvenmesemde mesafeli bir mesaj yazdım.

-selam??sen kimsin??tanışıyormuyuz

Bu mesajı atabilmek benim için büyük başarıydı çünkü anksiyetem nedeniyle genellikle yeni tanıştığım kişilere soru soramazdım.ve buna tanışıyormuyuz??sorusuda dahildi.ama ben barış adlı kişi ile yeni tanışmamıştım.hiç tanışmamıştım.bir an okuldan birinin dalga geçtiğini düşünüp pek de umursamamaya karar verdim.ben bu kararı verene kadar wqbarış yeni mesajı yapıştırmıştı bile.birden camdan içeri yüzüme çok soğuk bir esinti vurdu.ürperdim ve camı kapayıp perdeleri çektim.anlaşılan bugün kendime esrarengiz bir gün yaratmak istiyordum.

-sabah elini uzattığın kişiyim.
İşte şimdi taşlar yerine oturmuştu.belkide başka bir ülkededir dediğim kişi bana mesaj atmıştı.demek ki onun için değerliydim.ancak aklımda deli sorular dönüyordu.ama en öncelik vermek gereken soru belliydi.o,yani barış numaramı nereden bulmuştu.bu sorunun cevabını kafamda aramak yerine cevabın kendisine yazmanın daha mantıklı olduğunu bir kez daha kendime hatırlattım.ve Elim klavyeye doğru yavaşça temas etti.

-şimdi hatırladım kusura bakma,numaramı kimden aldın sahi??
mesajta umursamaz bir hava beliriyordu ancak gel gör ki ilk mesaj geldiğinden beri bunları düşünmekle meşguldüm.ben barış'ın mesajını beklerken arkadan Asya nın mesajları yağıyordu.şuan onunla uğraşamazdım,önümde böyle bir mevzu varken Asya nın saçma kombin sorularına cevap vermek aptallıklan başka birşey olmazdı.ancak attığı son mesaj istemsizce Asya ya nın mesajlarını okumama sebep oldu.ancak bu bildiğimiz sarı kazakmı turuncu kazakmı sorularından biraz farklıydı.sabahta kızgın ayrılmıştık,ne hakla bana bunları çekinmeden yazıyordu ki??belkide ben kendi içimdde çok büyütmüştüm.ufak tartışmalar ayrılık getirmezdi.

Ufak tartışmalar ayrılık getirmezdi....
Nedense fısıldayarak tekrar etmiştim.nedenini bilmiyordum ve umrumdada değildi.yoksa umrumda mıydı??bence değildi,bence umrumda değildi??zaten ne umrum da ki???

-bahsettiğim çocuğu beğendin mi???

*Sevgili okuyucularım,sizler için sabahın saat 10'unda üşenmedim koca bir bölüm
Kitap yazdım,umarım hoşunuza gitmiştir.eğer beğendiyseniz beğenme tuşuna basmayı unutmayın.iyi günler dilerim*🍪🥐🥑🥞🤍

@wqikra