haylaz ev halkı

Üstümü değiştirip yatağıma oturdum.ve camdan dışarıyı izledim.ben genelde dışarıyı izlemeyi çok severim,bu günde sokakta yürüyen simsiyah bir kedi,uçan kuşlar ve birkaç insandan farklı birşey yoktu.benim manzaram en fazla ne olabilirdi ki zaten.hergün bir umutla bakıyorum camdan belki bir değişiklik vardır diye.yani mesela ne bileyim okuldan birini görürüm,bir olay olmuş olur,ama bizde öyle şeyler hiç yok.benim yaşadığım evde benim gibi sıkıcı.artık kendimi eğlendirecek birşey bulamıyordum.resim çizmeyi seviyor ama hayalimdeki resmi çizemiyordum.müzik dinlemeyi seviyor ama aradığım müziği bulamıyordum.bazende kendi kendim ile konuşmayı seviyordum ama bunu yapmak bana çoğu zaman iyi gelmiyordu çünkü yalnızlaşmış olduğum gerçeğini bir kez daha yüzüme vuruyordu.camımdan bir anda soğuk bir esinti gelmişti,önce perdeye sonrada yüzüme gelmişti.düzleştirdiğim saçlarım yine bozulmuştu.bir dakika?neden bunu düşünüyorumki?yoksa bende Asya gibi saçlarıma takıntılımıyım??kendi kendime sırıttım.sonra Sahra odaya girdi.yüzünde yine birşeyler isteyecekmiş gibi bir sırıtma vardı
Aplaaa bana çikolata aalll!!
İşte beklediğim senaryo buydu.hep böyle olurdu.sahra odaya girip bana çikolata al derdi ben daha hayır diyemeden naz da gelip sorardı.ama bugün normalden farklı olarak naz gelmemişti.ama ister 1 i gelsin ister2’si bugün gerçekten gitmeye hiç halim yoktu,bu yüzden lafı geçiştirmek için isteksizce sordum.
-zaten kahvaltıda yemediniz mi?
Bana baktı ve biraz düşündükten sonra konuştu
-ee evett?
İşte aradığım cevabı bulmuştum.bu cevap bir bahane üretmek için kusursuzdu.
-o zaman fazla çikolata zararlı,yarın yersiniz
Yüzü düştü,ve mutsuzca annemin yanına koştu,beni şikayet etmesini dinlemek sinir sistemimi altüst edeceği için kapımı kapatıp başka birşeyle meşgul olmaya çalıştım.bugün yaşananlar hala aklımdaydı,acaba Asya’nın bahsettiği çocuk kimdi??ben henüz 15 yaşındayım,böyle şeylere ihtiyacım yok desem yalan olurdu şimdi.çevremdekiler benim bu yalnızlığıma asla anlamm veremiyorlardı.okuldan çok arkadaşın var hatta bazılarının numarası bile sende neden hala tek hissediyorsun??diyorlardı.ama beni anlamıyorlardı.onlar ile aramda hep bir eksik kalmıştı.bu yüzden hiçbirzaman benim favori arkadaş grubuma girememişlerdi.favori arkadaş grubumdada kimler var biliyormusunuz?hiçkimse.ama bence şimdi favori arkadaş grubunu bir yana atıp sabahki çocuğu düşünmem lazım,demek ki canı çok acımıştı ki öyle bağırmıştı.en fazla nasıl düşmüş olabilirki??aklıma eve dönerken bastığım yerler geldi.çocuğun düştüğü yerin yakınlarında oldukça pürüzlü ve çıkıntılı bir zemin vardı.ama çocuğun düştüğü yerde değil düştüğü yere yakındaydı.bu da demek oluyor ki henüz pürüzlü zemindeyken takılıp pürüzsüz zemine kadar düşmüş.işte bu durumda çok canı acımış olabilir.ama neden sırtüstü yatıyordu ki o zaman.onu gördüğüm en kısa zamanda soracağım ,nasıl düştüğü benim için önemsiz olsada kafamın içinden gitmeyeceğini biliyordum.gerçi onu daha nerede görecektim ki?belkide uzak bir şehirde yaşıyor,yada başka bir ülkede.belki Türkçeyi bile bilmiyor o yüzden fazla konuşmadı.bana göre ben planları kafama fazla hızlı oturtuyorum.acaba karşı tarafından haberi varmı bu planlardan mesela???