Sıkıcı bir sabah

bir sabah güneş ışığının aralık perdeme yansıması ile gözlerimi açtım.bu gün yine her zamanki gibi hevessiz uyanmıştım.bunun sebebini bilmiyordum ve bilemeyecektimde.sahi siz bilmiyorsunuz;ben diğer insanlardan çok daha farklı biriyim,mesela sabah kalktığımda içimde bir sessizlik oluşur.sanki gece hevesle yatıpta sabah beklediğim şeyi yaşayamamışım gibi bir umutsuz uyanırım.aileme bu durumdan bahsetmiyordum çünkü benim için endişelenip beni doktora götürmeye ikna etmeye çalışacaklarını adım gibi biliyordum.içeriden çoktan gülüşme sesleri gelmeye başlamıştı bile.bu gün cuma günüydü mutlu olmalıydım.cuma günlerini sevmemin sebebi sıkıcı okulumdan kurtulup kendimle vakit geçirecek bir süre bulabilmemdi.yavaşça yatağımdan kalkıp yere düşürdüğüm örtüyü yatağıma serdim.içeriye girdim.her zamanki aynı senaryoydu babam çay içip gazete okuyor annem sucukları yaktığı için söyleniyor,ve kardeşlerim birbiriyle kavga ediyorlardı.babam yavaşça pür dikkat odaklandığı gazeteden gözlerini ayırdı ve bana bakarak konuşmaya başladı.Ooo uyanmışsın deniz!bu
Cümleyi söylerken gözleri hala gazeteye kayıyordu.alçak bir sesle “günaydın”dedim ve lavaboya girip elimi yüzümü yıkadım.yeniden içeri döndüğümde sofra hazırlanmış çaylar koyuluyordu.annem yüzüme bakıp “günaydın güzelim”dedi.2.kez günaydın dedim ve isteksizce sofraya oturdum.aklımda garip sorular vardı,acaba ben değer bilmeyen birimiyim??benim için elinden gelenleri yapılyorlar ama her seferinde içimde bir boşluk ve sessizlik dönüyor,Belkide biraz daha yumuşak davranmalıyım diye kendi kendime anlattım.annemin önüme koyduğu 3 adet altı siyah sucuğu yemek hiç içimden gelmiyordu ama kırmamak için 2 tanesini ağzıma tıkayabildim.küflenmek üzere olan peynir her kahvaltıda sofraya konuyor ama onu yemek hiç kimsenin aklından geçmiyordu.yamuk doğranmış salatalıkların ise rengi solmuş tadı kalmamıştı.bence bu ev halkında sadece ben böyle düşünmüyorum,hiçkimse bu sofraya oturupta iştahla yemek yemiyordu,annem mutlu olsun diye birkaç parça yutkunuyorlardı.tabii kız kardeşlerim hariç.onlar hiçbirşey beğenmezlerdi,eğer kahvaltıda çikolata ekmek yoksa o sofraya oturmazlardı.bende 2 günde bir her sabah onların çikolatası için markete gitmek zorunda olurdum.geldiğimde ise sofrada sadece benim tabağım kalırdı,çayım çoktan soğumuş ve şekeri erimiş olurdu.ama söz konusu ailemin mutluluğu olunca bırak 2 günde biri günde 2 kerede giderdim o markete.sonrasında babam hariç herkes kahvaltısını bitirdi annem daha ağzındakini yutmadan tabakları mutfağa. Taşımaya başlamıştı,kardeşlerim ise anne ve babamın telefonunu alıp oynamaya başlamışlardı.onlara bir tablet almak bu kadar zormu yani??