Kırılan kalp

Kırılan Kalbin Fısıltısı

Kalp... Her canlıda var olan, tüm duyguları en derinden hisseden, ama bir kez kırıldığında onarılması neredeyse imkânsız olan o hassas yapı.

Hayatta en çok değer verdiklerimizdir aslında kalbimizi kıran. Bazen önemsiz gibi görünen küçük bir söz, gönlümüzde derin yaralar açar. “Affederim, unuturum,” dersin ama bilmezsin; zihin unutsa da kalbin derinliklerine kazınan izler asla silinmez.

Unuttuğunu sandığın anlarda, küçücük bir hatırlatma gelir; belki bir söz, bir bakış ya da bir koku… Kalbin, unutulmazları sana yeniden hatırlatır. Gülümsemen birden buruklaşır. “Zamanla geçer,” dersin, ama geçmediğini fark ettiğinde iş işten geçmiştir.

Hani su verilmeyen bir çiçek, ne kadar yağmur yağsa da canlanmaz ya, kurur ve dönüşü olmayan bir hale gelir. İşte kalp de böyledir. Bir kez kırıldığında, ne kadar çaba harcasalar da eskisi gibi olmaz. Seni üzenlerin tesellisi bir fayda etmez, söyledikleri sözler yaranın üzerine kapanmaz.

Kırılan bardaktan su içemezsin; içsen bile dudağını keser. Kırık bir aynaya baktığında, seni eksik ve parçalanmış gösterir. İşte kırık bir kalp de aynen böyledir; ne tamir olur ne de eskisi gibi ışıldar.

Belki Bu Kırılmalar Gerekliydi
“Neden hep ben kırılıyorum? Neden hep ben üzülüyorum?” diye sorarsın. Ama belki de seni hak etmeyenler, ait olmadıkları yerden gitmeye çalışıyordur. Belki seni kıranlar, kalbinden sökülüp atılması gereken yüklerdir.

Unutma, Rabbimiz şöyle buyuruyor: “Ben kırık kalplerin yanındayım.” Bazen kalbin konuşmak ister, ama kelimeler boğazına düğümlenir. “Ya ben de onları kırarsam?” diye susarsın. Onları düşündüğün kadar seni düşünen var mı, değer verdiğin kadar değer görebiliyor musun? Kendine bu soruyu sormadan edemezsin.

Hesabı Rabbine Bırak
Kalbini kıranlara “Bunu neden yaptınız?” diye sormak istersin. Ama unutma, sen sormasan da, Allah sorar...