Hayatın gerçekleri.

İnsan bazen öyle bir hale gelir ki, düşünceler yüreğini değil, beynini yorar, kalbinin yerine beyni atar sanki... Bitkin düşer, tükenir. Sanki bedenindeki bütün güç, bir anda çekilip alınmış gibi hisseder. Yorgunluk, sadece bedende değil; ruhunda, derinliklerinde yankılanır. Ve bu yük, omuzlarına bir dağın ağırlığını bırakmış gibi çöker.

Herkes dertlerini sırtına yükler de, ne anlayan vardır seni ne de yükünü hafifletmek isteyen. Dünya sırtında taşınması gereken bir küre gibi döner durur. Ama bilseydi insan, o bir ve tek olana dönmeyi... Yükü azalır, ruhu hafiflerdi. Bir kuş gibi özgürleşir, yeniden nefes alırdı.

Fakat insan bu; çoğu zaman tercihini yükten yana yapar. Dertleri sırtlanır, hüzünleri kucaklar, acılarla yol alır. Oysa ki bilmez mi, Rabbine yönelse huzurun ta kendisini bulacağını? Onun rahmetine dönse, kalbini ferahlıkla dolduracağını? Ama nedense dönmez, dönemiyor…

Hayatında memnun etmeye çalıştığın, uğruna çırpındığın insanlar seni ne kadar anladı, ne kadar destek oldu ki? Ne kadar yanındaydılar, ne kadar yarına kaldılar? İlk fırsatta terk edip gitmediler mi? İşte bu yüzden fazla güvenme insanlara. Zira seni anlayacak, yükünü hafifletecek olan yalnızca Allah’tır.

Hayatın gerçekleri böyledir işte. Acı, dert, tükenmişlik ve sabır... Hayat bazen bir yangın gibi yakar, bazen de bir sığınak gibi huzur verir. Ama esas mesele, yangınların ortasında sığınacak tek limanı bulabilmek: Rabbine yönelmek.

Rabbine yöneldiğinde...

Acılar hafifler.

Kalbin huzura kavuşur.

Göğsüne ferahlık dolar.

Ruhun serinlik bulur.

Hayatta seni en çok üzenler, en çok sevip değer verdiklerin olur. Ama bil ki, insanlar seni anladığını söylese de, kalbine tam anlamıyla ulaşamazlar. Seni anlayan, seni sarmalayan ve her daim yanında olan yalnızca Allah’tır.

O’nun rahmetine güven! İnsanların ihanetine aldırma. İnsanlar seni bıraksa da Allah seni asla yalnız bırakmaz. Yeter ki O’na dön. Yeter ki O’ndan iste. Çünkü dua eden bir kalp asla geri çevrilmez.

Unutma ki, hayatın en büyük öğretmeni acıdır. Ama acılar seni Allah’a yaklaştırıyorsa, onlara bir nimet gözüyle bak. Çünkü Allah, dert verdiği kuluna sabrı da verir; yük yüklediği kuluna taşıma gücünü de verir.

Ölüm korkusu mu dedin?
Ölüm, inanmayan için bir korku, iman eden için ise vuslattır. Ölüm; sevdiklerinden kopmak değil, Rabbinin rahmetine kavuşmaktır. Eğer ölüm korkusu seni sarıyorsa, Rabbinle olan bağını güçlendir. Çünkü O’na yakın olan, ölümden korkmaz.

Hayat kısa, dünya fani… Sevdiğin her şeyin, güvendiğin her insanın seni bırakıp gittiğini gördüğünde, anlayacaksın ki Rabbine dönmekten başka yol yok. İnsan, acılar içinde yoğrulur; fakat sabreden ve Allah’a güvenen kazanır.

Rabbine dönmek için geç kalma!

Secdeni gözyaşlarınla ıslat.

Dualarını en içten şekilde gönder.

Günahların için af dile.

Huzuru, yalnız O’nun huzurunda ara.

Bütün kalbinle yöneldiğinde, Rabbine kavuştuğunda; dünya dertlerinin ne kadar da küçük olduğunu fark edeceksin. Çünkü huzurun kapısını çalmanın tek yolu, O’na secde etmektir.

Rabbim bizi doğruluktan ayırmasın. Güvenilir ve dürüst insanlar olarak yaşamayı nasip etsin. Bizi dünya dertlerinden kurtarıp, ebedi huzura kavuştursun. Hayatımızı anlamlı kılan, yalnızca O’nun yolunda yürümektir. Ve unutma, Rabbine yöneldiğinde, kalbindeki bütün karanlıklar birer birer aydınlanacak.

Hadi, dön Rabbine! Asıl huzuru bulmanın vakti geldi.