İsyan

İnsanın İsyanı ve Hakikate Yolculuğu

İnsan... Şükretmeyi unutan, verene razı olmayan, hep daha fazlasını isteyen ve nihayetinde isyan eden varlık... Hayatın çalkantılarında, sevdiklerine, etrafında dönen dostlarına, hatta kendi ruhuna bile isyan eder. Ama neden? Tanıdım sandıklarına mı? Seviyorum dediği halde terk edenlere mi? Yoksa güvenip kırılan kalbine mi?

Hayır... Aslında isyan, insanoğlunun kendi iç dünyasına yaptığı bir savaştır. Tanıyamadıklarına, anlayamadıklarına değil; kendi eksikliklerine, yitirdiklerine isyan eder insan. Fakat asıl gerçeği görmek gerekir: İsyan, insanı sadece tüketir, yorar ve Hak'tan uzaklaştırır.

Dur ve düşün. Hayatında sana huzur veren, ruhunu besleyen, seni doğru yola çeken ne varsa, onlara yönel. Sana doğru gelen, başkalarına yanlış gelse bile, senin doğrundur. Çünkü kimse senin ruhunun derinliklerini bilemez. Haykırıp da içini ferahlatamadığın ne varsa, söyle. Susma. Ama unutma, bu isyan değil; hakikate çağrıdır.

Kimi zaman insan, yaşadığı zorlukları bir ceza sanır. Halbuki onlar, Rabbinden gelen birer imtihandır. Her haykırışın, her gözyaşın, seni duaya yaklaştırmak için bir vesiledir. Allah seni duyar, senin feryadını işitir. Ve O, seni affetmek için bahane arar. Öyleyse isyanı bırak, duaya yönel. Çünkü her dua, ruhunu onarır, hayatına anlam katar.

Eğer insan, hayatın sadece geçici bir durak olduğunu bilseydi, ahirette onu bekleyen hesabın farkında olsaydı, bu kadar isyan eder miydi? Yanlış yollarda gezinir, kaybolur muydu? Bunu bilseydi, her yanlıştan dönmek için bir sebep bulurdu. Hak yoluna dönmek, huzura kavuşmanın tek yoludur.

İsyan, insanı önce sevdiklerinden, sonra kendinden uzaklaştırır. "Keşke"ler ise geçmişe takılıp kalmanı sağlar. Oysa hayat, ne isyana ne de keşkelerle harcanacak kadar değersizdir. Eğer değişim istiyorsan, önce kendinden başla. Başkasının kusurlarına odaklanmak yerine, kendi yanlışlarını düzelt.

Unutma, bazen hayatta karşına çıkan sahte insanlar seni yanıltabilir. Ne kadar doğruyu anlatmaya çalışsan da, kendi doğrularında direnenleri değiştiremezsin. Onlar seni anlamaz. Ama bu seni yolundan döndürmesin. Senin doğruların, seni Allah’a yaklaştıran doğrular olmalı.

İsyan, seni cehennemin kapısına götürür. Her attığın adımda, sonunu düşünmeden yaktığın ateş, seni tüketir. Ama hala nefes alıyorsan, kalbin atıyorsa, hiçbir şey için geç değil. Yönünü çevir. Doğru yola, isyansız bir yola adım at. Çünkü sonunda seni bekleyen cennet vardır.

Rabbin seni affetmek için bir bahane arıyor. Ona dön, Rahmeti Sonsuz olana el aç. Affını dile, tövbe et. Çünkü O, affetmeyi sevenlerin en merhametlisidir. Hayatını yeniden başlat. Tıpkı toprağın altında çürüyüp yeniden filizlenen bir tohum gibi, sen de hakikatin güneşine doğru büyü.

Unutma, dua eden hiçbir ruh kaybolmaz. Dua, seni en karanlık anında bile ışığa ulaştırır. İsyan ise seni karanlığın içinde boğar. O halde, isyanı terk et ve Rabbinin huzuruna secdeyle yönel. Çünkü secde, insanın en yüksek mertebesidir.

Haydi, kalk ve secde et. Rabbinin rahmetine yüzünü çevir. Bırak isyanı, bırak keşkeleri. Çünkü hayat, dua ile anlam kazanır. Ve unutma, her tövbe, cennete açılan bir kapıdır. Belki bir gün, cennette buluşup bu yolculuğun hikayesini konuşuruz. Ama önce şimdi, senin ilk adımı atman gerek. Hak yoluna yürüyelim, çünkü sonunda kavuşacağın tek şey huzurdur.