1.6 ~ Kaza Günü

Reni

Her şeyin yaşandığı o gece yalnızca on yaşındaydım...

Gecenin ilerleyen saatlerinde ansızın uyandım. Etraf zifiri karanlığa ve derin bir sessizliğe bürünmüştü. Sessizce elime küçük bir mum aldım ve odamdan dışarı adım attım.

Garip bir şekilde etrafta ne bir hizmetkâr ne de bir şövalye vardı. Sanki herkes bir anda ortadan kaybolmuş gibiydi.

Yavaş ve sessiz adımlarla koridorda ilerlerken, fısıltıyı andıran sesler dikkatimi çekti.

Görüşme odasından geliyorlardı.

Küçük adımlarla görüşme odasına doğru ilerledim ve kapıya yaklaştım. Kapının altından sızan ışık, içeride hâlâ birilerinin bulunduğunu gösteriyordu.

Elimi saçlarıma götürüp bir tutamını kulağımın arkasına sıkıştırdım. Ardından mumu yere bıraktım ve kulağımı kapıya dayadım. Konuşulanları olabildiğince dikkatle dinlemeye çalıştım.

Söylenenleri yalnızca parçalar hâlinde duyabiliyordum. Fakat konuşanların annem ve babam olduğundan emindim.

Sesleri zaman zaman yükseliyor, ardından yeniden fısıltıya dönüşüyordu.

Kavga ettikleri belliydi. Fakat kimseyi uyandırmak istemediklerinden seslerini kontrol etmeye çalışıyorlardı.

Tam o anda, asla duymamam gereken sözleri işittim...

Sesler boğuktu ama duyduklarım kesindi.

...
...
...

Ağzımı ellerimle sıkıca kapattım; tek bir ses dahi çıkarmamak için nefesimi tutuyordum. Fakat çok geç olmuş olmalıydı ki ayak sesleri kapıya doğru yaklaşmaya başladı.

Kalbimin göğsümdeki hızlı çarpıntısı, korku ve telaşla birleşirken hızla köşeye çekilmeye çalıştım. Fakat ayağım yerde duran muma takıldı.

Gözlerimi açtığımda kendimi yerde buldum.

Başımı hızla muma doğru çevirdim. Yerde duran muma bakarken içimde bir sıcaklık hissediyordum, bu sıcaklık mumdan gelmiyordu.

Alevlerin arasında yeşil kıvılcımlar oluşmaya başladı.

O küçücük alevler önce perdeye, ardından halıya sıçradı. Ben daha ne olduğunu idrak edemeden önümde yeşil alevler adeta dans ediyordu.

Şokun etkisiyle bilincimi yitirdim.

Hatırladığım son şey, annemin bana seslenen çığlıklarıydı. Bu çığlıkların endişeden mi yoksa öfkeden mi yükseldiğini anlamak güçtü.

Gözlerimi yeniden açtığımda odamda yatıyordum. Yanımda nöbet tutan ağabeyim, gözlerimi açtığımı fark ettiği anda yerinden fırladı ve yanıma yaklaştı.

Hatırlayabildiğim tek şey, mumu düşürdüğüm ve bu kazaya sebep olduğumdu.

Bu yangın yüzünden annemin kolu yanmış ve teninde kalıcı bir iz bırakmıştı. Bu izi yalnızca kolunda değil, kalbinde de görmek mümkündü.

Hiçbir şey bir daha eskisi gibi olmadı.

Anneme yaşattıklarımdan dolayı kendimi asla affetmeyecektim...

O gecenin bıraktığı izler yalnızca teninde kalan küçük bir yaradan ibaret değildi.

Ben artık annemin bana karşı duyduğu korkuyu da hissedebiliyordum.