7.Bölüm Yeni Öğrenci

Hikaye yarışmasının üzerinden birkaç hafta geçmişti.
Okul dergisi çıkmıştı.
Kendi isimimi derginin ilk sayıfalarında görmek bana hala gerçek gibi gelmiyordu.
Defne, teneffüslerde beni " Yazar Bey" diye takılmaya başlamıştı.
Ben ise her seferinde utanıp gülümsüyordum.
Pazartesi sabahı sınıfa girdiğimizde herkes fısıldaşıyordu.
"Neler oluyor?"
diye sırdum.
Defne omuz silkti.
"Galiba yeni bir öğrenci gelecek."
Tam o sırada sınıfın kapısı açıldı.
Öğretmen içeri girdi.
Yanında bizim yaşlarımızda bir çocuk vardı.
Uzun boylu, siyah saçlıydı.
Yüzünde gülümseme yoktu.
Öğretmen sınıfa saçıldı.
"Arkadaşlar, bu yeni öğrenciniz."
"Adı Aras."
"Hepinizin ona yardımcı olacağını biliyorum."
Aras sessizce başını salladı.
Boş sıraya oturdu.
Kimseyle konuşmadı.
Öğlen arasında herkes bahçeye çıktı.
Aras ise sınıfta tek başına kalmıştı.
Defne bana baktı.
"Yanına gitsene."
"Ben mi?"
"Evet."
"Sen onuna ne hissettiğini anlarsın."
Derin bir nefes aldım.
Sımıfa geri döndüm.
"Merhaba."
"Ben Umut."
"Biliyorum."
Öğretmen söyledi kısa bir sessizlik oldu.
İstersen birlikte yemek yiyebiliriz önce cevap vermed..
Sonra hafifçe gülümsedi.
"Olur."
Bahçedeki banka oturduk aras etrafına bakıyordu.
"Sık taşınıyor musunuz?"
diye sordum.
"Evet."
Babamın işi yüzünden zor oluyordur.
Başım eğdi insan her gittiği yerde yeniden başlıyor.
Bu cümle içime dokundu.
Çünkü bazen insan aynı şehirde yaşasa bile...
Hayata yeniden başlamak zorunda kalabiliyordu.
Akşam eve döndüğümde hayal Defteri'ni açtım.
Yeni bir sayfa çevirdim.
Bu kez bir hayal yazmadım.
Sadece tek bir cümle yazdım.
"Bazen bir insana verilen en büyük hediye, onun yanıda oturmayı seçmektir."
Defteri kapattım.
Belki Aras'ın ihtiyacı olan şey...
Bir kahraman değildi.
Sadece bir arkadaştı.
Ve belki de....
Yeni başlayan bu dostluk, ikimizin de hayatını değiştirecekti.