14. bölüm · Umutun Hayal Defteri
13. Bölüm Kış Kampı
Yeni yıl tatiline birkaç hafta kalmıştı.
Bir sabah müdürümüz bütün sınıfları konferns salonunda topladı.
Elindeki mikrofonla gülümseyerek konuşmaya başladı.
"Bu yıl okulumuz, üç günlük bir kış kampı düzenliyor."
Salon bir anda alkışlarla doldu.
"Hepiniz doğa yürüşlerine katılacak, takım oyunları oynayacak ve akşam kamp ateşi etrafında etkinlikler yapacaksınız."
Defne heycanla bana döndü.
"Harika olacak!"
Ben de gülümsedim.
Daha önce hiç okul kampına gitmemiştim.
Akşam eve gidince haberi anlattım.
Annem hemen izin belgesini eline aldı.
"Üç gün mü?"
"Evet."
Babam gülümseyerek bana baktı.
"İlk kez bizden bu kadar uzak kalacaksın."
Şaka yapıyordu ama annemin yüzünde hafif bir endişe vardı.
"Kalın giyineceksin."
"İlaçlarını yanına alacaksın."
"Telefonuna şarj edeceksin."
Ben kahkaha attım.
"Anne, üç günlüğüne gidiyorum."
"Olsun."
"Yine de dikkat edeceksin."
Kamp alanı, çam ağaçlarının arasında kurulmuş ahşap kulübelerden oluşuyordu.
Havz çok soğuktu.
Nefesimiz bile buhar oluyordu.
Öğretmenimiz görev dağılımı yaptı.
"Bu akşam kamp ateşini yakacak ekip..."
"...Umut, Defne ve Aras."
Üçümüz aynı anda birbirimize baktık.
"Tam bize göre."
dedi Defne.
Akşam güneş batınca kamp ateşi yıkıldı.
Herkes ateşin etrafına toplandı.
Bir süre sonra öğretmenimiz ayağa kalktı.
"Şimdi herkes sırayla en büyük hayalini söyleyecek."
Sıra tek tek ilerliyordu.
"Doktor olmak istiyorum."
"Müzisyen olacağım."
"Dünyayı gezmek istiyorum."
Sonunda sıra bana geldi.
Herkes bana bakıyordu.
Bir an sessiz kaldım sonra gülümsedim.
"Ben.."
"....bir gün insanların unutamayacağı kitaplar yazmak istiyorum."
Ateşin etrafında kısa bir sessizlik oldu.
Ardından alkışlar yükseldi.
Defne gülümseyerek.
"Yazacaksın."
dedi.
Aras da başını salladı.
"Ben buna inanıyorum."
Gökyüzüne baktım.
Binlerce yıldız vardı.
O an içimden sessizce bir söz verdim.
Bir gün gerçekten bir kitap yazacaktım.
Ve o kitabın ilk satırını....
Belki de bu kamp gecesi hatırlatarak yazacaktım.
