6.Bölüm Sonuçlar

Bir hafta...
Hatatımın en uzun haftalarında biri olmuştu.
Her sabah okula giderken aklımda aynı soru vardı.
"Acaba kazanbilecek miyim?"
Bunu kimseye söylemiyordum ama içten içe çok istiyordum.
Sonunda sonuçların açıklanacağı gün geldi.
Türkçe öğretmenimiz elinde bir zarfla sınıfa girdi.
Sınıfta çık çıkmıyordu.
Öğretmen gülümseyerek konuşmaya başladı.
"Öncelikle şunu söylemek istiyorum."
"Hrpiniz çok güzel hikayeler yazmışsınız."
"Ancak bir tanesi...."
".....beni özellikle etkiledi."
Kalbim hızla atmaya başladı.
Defne usulca koluma dokundu.
"Sakin ol."
Ama nasıl sakin olabilirdim?
Öğretmen zarfı açtı.
"Okul dergisinde yayımlanacak hikayenin sahibi..."
Sınıf nefesini tuttu.
".....Umut Yılmaz."
Bir an herkes sustu.
Sonra alkışlar yüksedi.
Ne olduğunu anlamam birkaç saniye sürdü.
"Ben mi?"
Öğretmen gülümseyerek başını salladı.
"Evet."
"Hikayen sadece güzel değildi."
" insanlara umut veriyordu."
Defne ilk alkışlayan kişi oldu.
"Sana söylemiştim."
Ders çıkışında okula bahçesinde tek başıma oturuyordum.
Elimde öğretmenin verdiği başarı belgesi vardı.
Tam o sırada telefonum çaldı.
Arayan annemdi.
"Alo?"
"Oğlum..."
"Seni öğretmenin aradı."
"Evet."
"Seninle gurur duyuyorum."
Gözlerim doldu.
"Teşekkür ederim anne."
Babam telefonu aldı.
"İlk kitabın yayımlandı bekli ama ilk hikayen yüzlerce kişi tarafından okunacak."
"Bu da güzel bir başlangıç."
Akşam eve döndüğümde salonda küçük bir kutlama hazırlanmıştı.
Masanın üzerinde çikolatalı pasta vardı.
Üzerine beyaz kremayla tek bir cümle yazmıştı.
" ilk Hayaline Bir Adım Daha."
Annem bana sarıldı.
Babam omuzuma dokundu.
"Hayallerini yazmaya devam et."
"Bir gün bu sadece okul dergisi olmayacak. "
"Gerçek bir kitap olacak."
Gülümsedim.
O an aklıma Hayal Defteri geldi.
Odama çıktım.
Defteri açtım.
Yeni bir sayfa çevirdim.
Üstüne büyük haflerle yazdım.
Hayal No:3
"Bir gün kendi romanımı yazacağım."
Kalemi bıraktım.
İçimde garip bir his vardı.
Sanki bu cümle....
Sadece bir hayal değil.
Bir gün gerçekleşecek bir söz gibiydi.
Pencereden gökyüzüne baktım.
Yıldızlar her zamanki gibi parlıyordu.
Ve ilk kez....
Gökyüzü bana çok uzak görünmüyordu.