4 Bölüm Hikaye Yarışması

Tükçe öğretmenimizin anlattığı proje, bütün sınıfın ilgisini çekmişti.
Herkes kendi hikayesini yazacaktı.
Ben ise o an aklımda tek bir şey düşünüyordum.
Hayal Defteri....
Ders çıkışında defne yanıma geldi.
"Eeee?"
Omuz silktim.
"Henüz bilmiyorum."
"Bence biliyorsun."
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Nereden anladın?"
"Gözlerinden."
"Yazmayı seven insanların gözleri farklı parlar."
İstemeden gülümsedim.
"Belki haklısındır."
Akşam odamda masama oturdum boş kağıda uzun süre baktım.
Kalem elimdeydi ama tek bir cümle bile yazamıyordum.
Tam o sırada kapım çalındı.
"Gel."
Babam içeri girdi.
"Aslında..."
"Yazmaya çalışıyorum."
Masama yaklaşıp boş sayfaya baktı.
"İlham gelmedi galiba."
Babam sandalyeyi çekip yanıma oturdu.
"Biliyor musun?"
Annem de ilk kitabına böyle başlamıştı.
"Gerekten mi?"
"Evet."
"Günlerce tek satır yazamamıştı."
"Sonra ne yaptı?"
Babam gülümsedi.
"Kalbinin anlattığını yazdı."
"En güzel hikayeler..."
"....insanın içinden çıkanlardır."
Babam çıktıktqn sonra annemin eski kitaplığını açtım.
En üst rafta mavi kapaklı eski bir defter duruyordu.
Üzerinde silinmeye yüz tutmuş harflerle şunlar yazıyordu.
Hayal Defteri
Merakla ilk sayfasını açtım.
Annemin yıllar önce yazdığı ilk cümle hala duruyordu.
"Korksam bile hayallerimden vazgeçmeyeceğim."
Sayfaları yavaşça çevirdim.
Her satırda bir mücadele....
Her satırda bir umut vardı.
Defteri sessizce kapattım.
İşte o an ne yazacağımı bulmuştum.
Ertesi sabah okula gider gitmez defne yanıma geldi.
"Yazabildin mi?"
Gülümseyerek başımı salladım.
"Evet."
"Neyi."
Çantamdan dosyayı çıkarıp kapağını gösterdim.
Başlıkta tek bir cümle yazıyordu.
Bir Defterin Değiştirdiği Hayat
Defne kapağı okurken gülümsedi.
"Bence bu hikaye...."
",...çok kişinin kalbine dokuncak."
O an içimde tarifsiz bir heyecan vardı.
Belki de ilk kez....
Hayallerimi sadece kendim için değil, başkalarına da umut olmak için yazıyordu.