23. Bölüm Hayalin Peşinden

İlk imza gününmün üzerinden birkaç hafta geçmişti.
Artık okulda herkes beni "yazar"diye çağırıyordu.
Bu hoşuma gidiyordu.
Ama aynı zamanda omuzlarıma büyük bir sorumluluk da yüklüyordu.
Kendime sürekli aynı sorıyu soruyordum.
"Acaba bir gün gerçekten kitap yazabilecek miyim?"
Bir gün Türkçe öğretmenim beni öğretmenler odasına çağırdı.
Kapıyı çalıp içeri girdim.
"Beni çağırmışsınız hocam."
Gülümseyerek masasına oturmamı istedim.
"Umut, seninle konuşmak istediğim bir konu var."
Merakla bekledim.
"İl genelinde düzwnlenen Genç kalemler Yarışması var."
"Daha önce hiç katıldın mı?"
"Hayır."
"Bence bu yıl katılmalısın."
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Gerçekten başarlı olabilir miyim?"
Öğretmenim hiç düşünmeden cevap verdi.
"Ben buna inanıyorum."
" Ama önce senin inanman gerekiyor."
Okul çıkışında haber Defne ve Aras 'a anlattım.
Defne heyecanla.
"Kesin katıl!"
dedi.
Aras ise her zamanki sankinliğiyle gülümsedim.
"Kaybetsen bile çok şey öğrenirsin."
Haklıydı.
Bazen kazanmak değil...
Cesaret etmek önemliydi.
Akşam yemeğinde konuyu annemle babama açtım.
Babam çatılını bırakıp bana baktı.
"Katılacak mısın?"
Bir an düşündüm.
"Galiba korkuyorum."
Annem elimi tuttu.
"Umut."
"Seninle adını neden Umut koyduğumuzu biliyor musun?"
Başımı salladım.
"Çünkü sen doğduğunda bize yeniden umut olsun."
"Şimdi sıra sende."
"Başkalarına umut olmaya devam et."
Bu sözler içimde bir şeyleri değiştirdim.
O gece odama çıktım
Hayal Defteri'ni açtım.
Yeni bir ssyfanın başına yazdım.
Hayal No:10
"Bir gün yazdığım kitaplar, umudunu kaybeden insanların yeniden gülü _
msemesine sabep olsun."
Kalemi yavaşçs kapattım.
Sonra bilgisayarımı açtım.
Boş bir belge oluşturdum.
Dosyanın adını yazdım.
UMUT'UN HAYAL DEFTERİ
Ekrana uzun süre baktım.
Sonra gülümsedim.
Belki...
Yıllar sonra insanlar bu isimi bir kitapçı rafında görecekti.
Ve belki de....
Her şey, o gece yazdığım ilk satırla başlayacaktı.