UMUDUM kitap kapağı

2. bölüm / 5

HER ZAMAN Kİ GİBİ

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: HER ZAMAN Kİ GİBİ

Sabah alarmım yine erkenden çalıyor. Gözlerimi açıp bir süre tavana bakıyorum. Derin nefes alıp yataktan kalkıyorum. Perdeyi araladığımda sabahın ilk ışıkları odama doluyor. Karşı apartmandaki Sevgi teyze yine her zaman ki gibi çiçeklerini suluyor.
Hazırlanıp mutfağa geçiyorum.
Annem çoktan uyanmış kahvaltıyı hazırlıyor. Masanın üzerinde yeni demlenmiş çayın kokusu yayılıyor.
“Günaydın.”
“Günaydın kızım.” Diyor annem gülümseyerek.
Babam elindeki gazeteyi bırakıp bana bakıyor.
“Bugün de yoğun musunuz?”
“Sanırım öyle olacak.”
Kısa sohbetler eşliğinde kahvaltımızı yapıyoruz. Evde sabahların ayrı bir huzuru oluyor. Çantamı alıp ayakkabılarımı giyiyorum. Kapıyı kapatmadan önce annem yine her zaman ki gibi sesleniyor;
“Kendine dikkat et.”
Gülümseyerek başımı salıyorum.
Apartmandan çıkınca yüzüme hafif sabah serinliği vuruyor. Derin bir nefes alıyorum. Fırından yeni çıkmış simit kokusu sokağa yayılıyor. Birkaç çocuk hayatın verdiği yük olan çantalarını taşıyarak okula doğru ilerliyorlar.
Her gün aynı yoldan yürüyorum. Aynı kaldırımlar... Aynı binalar... Aynı dükkanlar... Ama yine de hiçbir sabah birbirinin aynısı olmuyor.
Kliniğin bulunduğu sokağa giriyorum.
Cam kapının önünde durup anahtarımla kapıyı açıyorum. Beni içeride ki tanıdık dezenfektan kokusu karşılıyor. Işıkları yakıyorum. Bekleme salonu sessiz. Sandalyeler düzenli duruyor. Hemen formamı giyip masama geçiyorum. Bilgisayarı açıp randevu sistemini düzenliyorum. Çok geçmeden kapı açılıyor.
Seher içeri giriyor.
“Günaydın.”
“Günaydın.”
Elindeki kahveyi masasına bırakıp bana dönüyor.
“Erken gelmişsin.”
“Evden biraz erken çıktım .”
“İyi olmuş. Bugün yoğun geçecek gibi.”
Daha cümlesini bitirmeden telefon çalmaya başlıyor. Gülümseyerek birbirimize bakıyoruz .
“Başladı.” Diyorum.
Telefonları cevaplıyor, randevuları düzenliyor, hastaları karşılıyoruz. Bekleme salonu kısa sürede doluyor. Saatlerin nasıl geçtiğini anlamıyorum. İşimi seviyorum. İnsanların korkularını, heyecanlarını bazen de yüzlerindeki rahatlamayı görmek bana iyi geliyor.
Her gün farklı insanlar geliyor. Farklı hikâyeler... Farklı hayatlar... Sıradan,yorucu bir günümüz daha bitiyor ve kendimi bitkin ama işini layıkıyla yapan biri gibi eve atıyorum yeniden...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…