UMUDUM kitap kapağı

3. bölüm / 5

HER ŞEY AYNI GİBİYDİ

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: HER ŞEY AYNI GİBİYDİ

Sabah alarmım her zamanki saatte çalıyor. Birkaç saniye tavana bakarak yatıyorum. İçimde tarif edemediğim bir isteksizlik var. Sanki gece boyunca dinlenmiş değil de, bütün gece çalışmışım gibi hissediyorum.
“Bugün de geçecek.” diye mırıldanıyorum kendi kendime.
Kalkıp perdeyi araladığımda güneş çoktan mahalleyi aydınlatmış oluyor. Karşı apartmanın balkonunda Sevgi teyze yine çiçeklerini suluyor. Sokaktan geçen simitçinin sesi yükseliyor.
Bazı şeylerin hiç değişmeyeceğini düşünmek insana güven veriyor.
Hazırlanıp evden çıkıyorum. Minibüse bindiğimde her zamanki köşeye geçiyorum. Yan koltukta yaşlı bir amca gazeteye bakıyor, ön tarafta iki lise öğrencisi sınavlarını konuşuyor. Kimsenin birbirini tanımadığı ama herkesin aynı yöne gittiği sabahlar…
Camdan dışarıyı izlemeyi seviyorum. Şehir uyanırken insanların yüzlerine bakıyorum. Kim bilir kaç kişinin aklında kendi derdi var?
Benim aklımdaysa yalnızca bugünkü hastalar ve yetişmesi gereken işler var.
Kliniğe vardığımda Seher çoktan gelmiş oluyor.
“Beni yine mi geçtin?” diyorum.
Elindeki kahveyi kaldırıp gülümsüyor.
“Bugün rekor kırdım.”
“Bir gün seni burada sabahlamış bulacağım.”
İkimiz de gülüyoruz. Doktor odasından çıkıyor.
“Günaydın kızlar.”
“Günaydın hocam.”
Daha bilgisayarı açmadan telefon çalmaya başlıyor.
Bir yandan randevu oluşturuyorum, bir yandan hastaları karşılıyorum. Bekleme salonunda küçük bir kız annesinin elini sımsıkı tutuyor. Yanına çömeliyorum.
“Dişçiden korkuyor musun?”
Başını usulca sallıyor.
“Cesaretini toplarsan çıkışta sana en güzel çıkartmayı ben vereceğim.”
Gözlerindeki korku biraz olsun azalıyor.
O an bir kez daha anlıyorum.
İnsan bazen birini iyileştirmeden önce sadece onu sakinleştirmeye çalışıyor.
Saatler hızla geçiyor.
Öğleye doğru Seher yanıma geliyor.
“Bugün dışarıdan yemek söyleyelim.”
“Olur.”
Tam siparişi verecekken başımın içinde ince bir sızı hissediyorum.
Elimi şakağıma götürüyorum.
“İyi misin?”
“Sanırım biraz uykusuzum.”
Bunu söylerken gerçekten sebebinin bu olduğuna inanıyorum.
Bir bardak su içiyorum. Birkaç dakika sonra ağrı hafifliyor. Üzerinde durmuyorum.
Çünkü insan, önemli şeylerin çoğunu ilk başta önemsiz sanıyor.
Hastalar gelmeye başlıyor. Kimi çekinerek içeri giriyor, kimi daha kapıdan “Çok korkuyorum.” diye söyleniyor. Onları rahatlatmaya çalışırken zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum.
Öğle arasından sonra tempo daha da artıyor.
Bir hastanın tedavisi uzuyor, bekleyenler sabırsızlanıyor. Telefon hiç susmuyor. Bir yandan yeni randevular oluşturuyor, bir yandan hastaların sorularını cevaplıyorum.
Bir ara küçük bir çocuk koltuğa oturmuş, ellerini sıkıca birbirine kenetlemiş bekliyor. Göz göze geliyoruz.
“Korkuyor musun?” diye soruyorum.
Başını usulca sallıyor.
“Merak etme, düşündüğün kadar kötü geçmeyecek.”
Yüzünde küçücük bir tebessüm beliriyor. İnsan bazen büyük iyilikler yapmıyor.Sadece doğru anda söylenen birkaç cümle bile birinin korkusunu hafifletmeye yetiyor.
Saatler hızla geçiyor. Bilgisayar ekranına son kez bakıp derin bir nefes alıyorum. Mesai bitiyor.
“Yarın görüşürüz.” diyor Seher.
“Görüşürüz.”
Kliniğin kapısından çıkınca gün batımının turuncu ışıkları sokaklara yayılıyor. Eve gitmeden önce biraz yürümek istiyorum.
Kaldırımda ilerlerken bir anda sert bir fren sesi duyuluyor.
Ardından büyük bir gürültü…
Herkes aynı yöne doğru koşuyor.
Ben de merakla yaklaşıyorum.
Bir otomobil, aniden önüne çıkan motosiklete çarpmış. Motosiklet sürücüsü yere düşmüş.
Çevredekiler hemen yardıma koşuyor. Bir kişi ambulansı arıyor, başka biri trafiği durdurmaya çalışıyor.
Sürücü gözlerini açıyor.
Derin bir nefes alıyorum.
İçimde garip bir sıkışma hissediyorum.
Ambulansın sireni duyulunca oradan sessizce ayrılıyorum.
Yoluma devam ederken aklımdan tek bir düşünce geçiyor.
Hayat gerçekten çok kırılgan…
Sabah evden çıkan hiç kimse, akşamın ona neler getireceğini bilmiyor.
Eve vardığımda annem kapıyı açıyor.
“Hoş geldin.”
“Hoş buldum.”
Mutfaktan yayılan yemek kokusu bütün yorgunluğumu unutturuyor.
Babam televizyonun sesini biraz kısıyor.
“Günün nasıl geçti?”
“Oldukça hareketliydi.”
Kliniğin yoğunluğunu ,dönüş yolunda gördüğüm kazayı anlatıyorum.
Annem başını iki yana sallıyor.
“Allah herkesi korusun.”
“Âmin.”
Sofraya oturuyoruz.
Babam iş yerinde yaşadığı komik bir olayı anlatıyor. Annem gülerek ona takılıyor.
Ben de istemsizce gülümsüyorum. İşte en çok bu anları seviyorum.
Aynı sofranın etrafında toplanmak…
Günün nasıl geçtiğini konuşmak…
Birbirimizin sesini duymak…
Bazen mutluluk, en sıradan akşamlarda saklı oluyor.
Yemekten sonra odama geçiyorum.
Pencereyi açıyorum. Dışarıdan yaz akşamının serinliği içeri doluyor.
Tam kitabımı elime alacakken şakaklarımın iki yanında hafif bir sızı hissediyorum.
Sabah hissettiğim ağrı…
Yine kendini hatırlatıyor. Elimle başımı ovuşturuyorum.
“Bugün gerçekten yoruldum galiba.”
Bir bardak su içiyorum.
Biraz dinlenince geçeceğine inanıyorum.
Çünkü o an için bunun sıradan bir yorgunluktan fazlası olabileceği aklımın ucundan bile geçmiyor.
Perdeyi kapatıp yatağıma uzanıyorum. Tavana bakarken geleceği düşünüyorum.
Daha görmek istediğim şehirler var.
Kurmak istediğim hayaller…
Ailemle geçireceğim uzun yıllar…
Arkadaşlarımla edeceğim yeni kahkahalar…
Belki bir gün kendi evim…
Belki bambaşka başlangıçlar…
Gözlerimi kapatırken içimde tek bir his var.
Umut…
Yarının bana yeni güzellikler getireceğine bütün kalbimle inanıyorum.
Çünkü bazen insan, en güzel yarınlarını hayal ederken, hayat onun için bambaşka bir hikâye yazmaya çoktan başlıyor.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…