Bölümler 5Şu an: HER ŞEY YERLİ YERİNDE
Sabah alarmım çalıyor. Gözlerimi ağır ağır açıyorum. Pencereden içeri süzülen güneş odama vuruyor. Karşı apartmandaki her sabah aynı saatte çiçeklerini sulayan Sevgi teyze yine yerini almış. O kadar alışmışım ki onu görmesem sanki güne eksik başlayacakmış gibi hissediyorum. Mutfaktan gelen çay kokusu düşüncelerimi bölüyor.
“Çay soğumadan gel.” diye sesleniyor annem.
"Geliyorum."
Sesimdeki uykuyu ben bile duyuyorum.
Masaya oturduğumda babam çoktan haberleri açmış oluyor. Annem bir yandan çayları dolduruyor, bir yandan gün içinde yapılacak işlerden bahsediyor. Konuşmalarımız öyle büyük konular değil; marketten alınacaklar, komşunun uğrayacağı saat, hafta sonu ne yapılacağı… Sıradan ama insana ait olan şeyler.
Belki de huzur tam olarak böyle bir şeydir.
Hazırlanıp formamı giyiyorum. Aynanın karşısında saçlarımı toplarken kendime kısa bir an bakıyorum. Aynadaki yansıma bana yabancı değil. Hayalleri olan, çalışmayı seven, geleceği için planlar kuran genç bir kız görüyorum. Sonra çantamı omzuma alıp evden çıkıyorum. Sokak her zamanki hareketliliğiyle beni karşılıyor. İnsanlar işlerine yetişmeye çalışıyor. Daha uyanamamış gibi mızmızlayarak annelerinin ellerinden tutan çocuklar okul yolunda sürünürcesine ilerliyorlar…
Günlük telaşeleri içindeki insanlar ve insanları bir an önce hedeflerine ulaştıran arabalar peş peşe geçiyor. Ben de o kalabalığın içinde her seferinde kayboluyorum.
Kliniğin bulunduğu sokağa girdiğimde saat henüz sekizi yeni geçmiş oluyor. Cam kapının önünde birkaç saniye durup çantamdan anahtarımı çıkarıyorum. İçeri adımımı atar atmaz tanıdık dezenfektan kokusu karşılıyor. Bir süre sonra bu koku, .alıştığım yerin değil, hayatımın bir parçası haline geliyor.
Işıkları tek tek yakıyorum. Bekleme salonu henüz sessiz. Birkaç dakika sonra bu sessizlik telefon seslerine, çocuk kahkahalarına, hastaların telaşına ve günün koşuşturmasına karışacak.
Önlüğümü giyip tedavi odalarını hazırlamaya başlıyorum. Steril paketleri kontrol ediyor, eksikleri tamamlıyor, her şeyin yerli yerinde olduğundan emin oluyorum.
Bir süre sonra doktor içeri giriyor.
“Günaydın Dilek.”
“Günaydın hocam.”
Bilgisayarı açıp randevu listesine göz atıyorum.
“Bugün yine doluyuz.”
Doktor hafifçe gülümsüyor.
“Bugün nefes almaya bile vakit bulamayacağız gibi.”
Tam o sırada arkadaşım Elif elinde kahvesiyle içeri giriyor.
“Daha kahveni bile bitirememişsin.”
“Bitirmeye fırsat vermiyorlar.”
“Ben sana demiştim, kahveni sıcak içmek istiyorsan başka meslek seçecektin.”
İkimiz de gülüyoruz.
Telefon çalmaya başlıyor.
Kapının zili peşinden geliyor.
Bekleme salonu kısa sürede doluyor. Bir yandan telefonlara cevap veriyor, bir yandan hastaları karşılıyor, bir yandan içeriden gelen istekleri yetiştirmeye çalışıyorum.
Küçük bir çocuk annesinin arkasına saklanıyor.
“Korkuyor musun?” diye soruyorum.
Başını usulca sallıyor.
“Merak etme. Önce tanışacağız, sonra dişlerini sayacağız.”
Yüzünde küçücük bir tebessüm beliriyor.
Bazen insanların korkusunu azaltan şeyin uzun cümleler değil, doğru anda söylenen birkaç samimi kelime olduğunu düşünüyorum.
Saatler su gibi akıp gidiyor.
Bir hasta çıkıyor, diğeri geliyor. Telefon hiç susmuyor. Aralarda birbirimize takılıyor, kısa kahkahalar atıyoruz.
Öğleye doğru Elif yanıma geliyor.
“Ben artık açlıktan hastaların röntgenlerini tost sanmaya başladım.”
Gülüyorum.
“Abartıyorsun.”
“Hiç de değil. Bugün güzel bir şey söyleyelim.”
Doktor da konuşmaya katılıyor.
“Beni de listeye yazın. Seçim size ait.”
Siparişi veriyoruz.
O an hepimizin aklında tek bir şey var: Yoğunluğun arasında yiyeceğimiz sıcak bir öğle yemeği.
Dakikalar geçiyor.
Yemek gelmiyor.
“Bu kadar gecikmezdi.” diyorum.
Tam o sırada telefon çalıyor.
Restorandaki görevli üzgün bir sesle konuşuyor.
“Çok özür dileriz. Siparişi getiren kurye yolda kaza geçirdi. Bu yüzden teslimatı gerçekleştiremiyoruz.”
Bir anda sessizlik oluyor.
Az önce ne yiyeceğimizi konuşurken şimdi hiç tanımadığımız bir insanın iyi olup olmadığını düşünüyoruz.
Elif sessizliği bozuyor.
“İnşallah durumu iyidir.”
Doktor başını hafifçe sallıyor.
“Yemek bir şekilde bulunur. Yeter ki ona bir şey olmasın.”
O gün öğle yemeği yiyemiyoruz. Dolaptaki birkaç bisküviyle açlığımızı bastırıp yeniden işimizin başına dönüyoruz.
Hayat garip.
Bazen bir telefon, sadece planlarını değil, düşüncelerini de değiştiriyor.
Akşam olduğunda kliniğin ışıklarını kapatıyorum. Sokak, sabahki telaşını geride bırakmış. Eve doğru yürürken günün yorgunluğu omuzlarıma çöküyor ama içimde huzurlu bir sessizlik var.
O zamanlar her sabahın birbirine benzeyeceğini sanıyordum.
Meğer insan, hayatının yönünü değiştirecek günün de diğerleri kadar sıradan başlayabileceğini bilmiyormuş.
Bölüm etkileşimi
