Bölümler 5Şu an: BİR SONRAKİ KAPI
Sabah alarm sesiyle uyanıyorum. Ama bu kez diğer günlerden daha yorgun ve halsizim. Gözlerimi açmadan önce öylece bekliyorum. Yatağın içinde birkaç dakika daha kalıyorum.
“Bugün geçecek.”
Bu cümleyi kendime söylerken gerçekten inanmak istiyorum.
Kahvaltı için mutfağa geçtiğimde annem her zamanki telaşıyla masayı hazırlıyor. Babam gazetesini okurken başımı tuttuğumu fark ediyor.
“Ne oldu, yine mi ağrıyor?”
“Geceden başım ağrıdı biraz.”
“Hâlâ mı?”
“Geçer.”
Bunu söylerken kendim de inanmak istiyorum.
Babam gazeteyi katlayıp bana bakıyor.
“İşler yoğun galiba.”
“Evet.”
Konuyu uzatmıyorum. İnsan bazen, en sevdiklerini endişelendirmemek için kendi canını ikinci plana atıyor.
Kahvaltımı bitirip evden çıkıyorum. Metro her zamanki gibi kalabalık. Kulaklığımı takıyorum ama bugün müzik bile zihnimi dağıtmıyor.
Kliniğe vardığımda Seher beni görünce kaşlarını çatıyor.
“İyi misin sen?”
“Niye?”
“Yüzün bembeyaz.”
“Galiba biraz uykusuzum.”
“Son günlerde hep aynı şeyi söylüyorsun.”
Gülümsüyorum.
“Hafta sonu dinlenirim.”
“İnşallah.”
Önlüğümü giyip bilgisayarın başına geçiyorum. Telefonlar peş peşe çalıyor, hastalar gelmeye başlıyor. Tam yeni gelen bir hastanın bilgilerini sisteme girerken ekrandaki yazılar birkaç saniyeliğine bulanıklaşıyor.
Gözlerimi kırpıştırıyorum.
“Ekrana çok baktım herhalde.”
Derin bir nefes alıp çalışmaya devam ediyorum.
Öğleye doğru başımın içindeki ağrı yeniden beliriyor. Bu kez şakaklarımdan başlayıp enseme doğru yayılıyor. Çantamdan ağrı kesici çıkarıp bir bardak suyla içiyorum.
“İyi misin?” diye soruyor Seher.
“Başım ağrıyor biraz.”
“Kaç gündür böyle?”
“Bilmiyorum… Birkaç gündür.”
“Bence doktora görün.”
“Düzelir.”
İçimdeki ses hâlâ aynı şeyi söylüyor: Geçecek.
Öğleden sonra tempo yavaş yavaş düşüyor. Son hastaları da uğurladıktan sonra bilgisayarımı kapatıyorum. Ağrı kesiciye rağmen başımdaki sızı tamamen geçmiyor.
Çantamı alırken Seher yine yanıma geliyor.
“Gerçekten ihmal etme olur mu?”
“Merak etme.”
“Bence geçmesini bekleme.”
Başımı sallayıp vedalaşıyorum.
Metroda cam kenarındaki boş koltuğa oturuyorum. Telefonum çalıyor. En yakın arkadaşım görüntülü arıyor.
“Sonunda açtın!”
“Mesai yeni bitti.”
“Sesin hiç enerjik gelmiyor.”
“Bugün biraz yoruldum.”
“Emin misin? Son zamanlarda her konuşmamızda aynı şeyi söylüyorsun.”
“Yoğunluktandır.”
Konuyu değiştirip gün içinde yaşadıklarımızı anlatıyorum. O da bana kendi iş yerindeki komik anıları anlatıyor. Eski günleri konuşurken farkında olmadan kahkahalar atıyoruz.
“Hafta sonu buluşuyor muyuz?”
“Bu sefer kesin.”
“Söz?”
“Söz.”
Telefon kapandığında yüzümde küçük bir tebessüm kalıyor.
Bazı insanlar, birkaç dakikalık bir konuşmayla bile insanın bütün yorgunluğunu hafifletebiliyor.
Metrodan inip eve doğru yürürken başımdaki ağrı yeniden başlıyor. Bu kez biraz daha belirgin.
Eve vardığımda annem kapıyı açıyor.
“Başın yine mi ağrıyor?”
“Anlaşılıyor mu?”
“Yüzünden belli.”
Akşam yemeğinde babam gün içinde yaşadığı komik bir olayı anlatıyor. Annem gülüyor. Ben de onlara eşlik ediyorum ama elim istemsizce yine şakağıma gidiyor.
Annem bunu fark ediyor.
“Kaç gündür böyle?”
“Dört beş gündür…”
Babam çatalını bırakıyor.
“Yarın izin al.”
“Baba…”
“İhmal etme.”
Annem de sessizce başını sallıyor.
“En azından bir nöroloji doktoru görsün.”
İlk kez ikisinin de bu kadar ciddi olduğunu görüyorum.
Yemekten sonra odama geçiyorum. Telefonumu elime alıp hastanenin internet sayfasını açıyorum.
Derin bir nefes alarak Nöroloji bölümünü seçiyorum.
Uygun saatleri incelerken birkaç gün sonrasına boş bir randevu görüyorum.
Hiç düşünmeden onaylıyorum.
Ekranda kısa bir bildirim beliriyor.
“Randevunuz oluşturulmuştur.”
Telefonu elimde tutarken içimden, “Muhtemelen doktor bana biraz dinlenmem gerektiğini söyleyecek. Belki birkaç ilaç yazacak, sonra yine her şey eskisi gibi olacak.” diye geçiriyorum.
O gece uykuya dalarken içimde korkudan çok umut oluyor.
Henüz bilmiyorum…
O randevu, sadece geçmeyen bir baş ağrısının değil, hayatımın en uzun yolculuğunun da başlangıcı oluyor
Bölüm etkileşimi
