UMUDUM kitap kapağı

4. bölüm / 5

GÖRMEZDEN GELDİKLERİM

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: GÖRMEZDEN GELDİKLERİM

Sabah alarm sesiyle uyanıyorum. Ama bu kez diğer günlerden daha yorgun ve halsiz uyanıyorum. Gözlerimi açmadan önce öylece bekliyorum. Yatağın içinde birkaç dakika daha kalıyorum.
"Bugün geçecek."
Bu cümleyi kendime söylerken gerçekten inanmak istiyorum.
Hazırlanıp evden çıkıyorum.Sabahın telaşı sokaklara çoktan yayılmış oluyor.İnsanlar işe yetişmeye çalışıyor. Her şey aynı... Sadece ben kendimi dünkü kadar iyi hissetmiyorum.
Kliniğe vardığımda Seher yüzüme dikkatle bakıyor.
"İyi misin? Biraz rengin solmuş."
Çantamı bırakırken gülümsemeye çalışıyorum.
"Sanırım baş ağrım tam geçmedi."
"İstersen biraz dinşen."
"Yoğunuz, dinlenmek lüks olur."
Kapılar açılıyor, telefonlar susmuyor.Yeni kayıtlar oluşturuluyor, tedaviler uzuyor. Hastalar birbiri ardına geliyor. Ben de her zaman ki gibi koşuşturma içinde kendimi unutuyorum. Fakat bugün başım beni unutmuyor.
Zaman zaman gözlerimin arkasında derin bir ağrı hissediyorum. Bilgisayar ekranına uzun süre baktığımda harfler birkaç saniyeliğine bulanıklaşıyor.Gözlerimi açıp kapatıyorum düzeliyor. Öğleye doğru ağrı biraz daha fazla şiddetleniyor. Şakağımdan enseme doğru yayılan sızı yüzünden konuşurken bile dikkatim dağılıyor.
Seher yanıma geliyor.
"Bu normal görünmüyor."
Geçer."
"Kaç gündür aynı şeyi söylüyorsun."
Bu kez cevap veremiyorum.Belki de haklıdır.
Öğle arasında hekimim beni odasına çağırıyor.
"Seher başının ağrıdığını söyledi."
"Birkaç gündür ağrı var ama çok önemli değil hocam."
Hekim birkaç saniye sessizce yüzüme bakıyor.
"Baş ağrısı sürekli oluyorsa ihmal etme. İş çıkışı bir dahiliyeye görün. Gerekirse onlar ilgili bölüme yönlendirir.
Başımı sallıyorum.
"Tamam hocam."
Ama içimden "Muhtemelen vitamin eksikliğidir." diye geçiriyorum.
Mesai bittiğinde evin yolunu değil hastane yolunu tutuyorum. Hastanenin otomotik kapıları açılırken üzerime hastanenin kokusu çöküyor. Koridorlarda koşuşturan sağlık çalışanları, sıra numarası bekleyen insanlar, sedyeyle geçen hastalar...
Herkesin farklı bir hikayesi var. Ben ise burada olmayı gerektirecek kadar önemli bir sorunum olduğunu düşünmüyorum.
Kayıt işlemini yapıp bekleme salonuna geçiyorum. Numaram ekranda yandığında içeri giriyorum. Doktor dikkatlice şikayetlerimi dinliyor.
"Ne zamandır baş ağrınız var?"
"Birkaç gündür."
"Sadece ağrı mı?"
"Bazen kısa süreli bulanıklık oluyor. Bir de son zamanlarda kendimi çok yorgun hissediyorum."
Doktor notlarını alıyor. Tansiyonumu ölçüyor. Kısa bir muayene yapıyor. Sonra bilgisayara birkaç satır daha yazıyor.
"Kan tahlili isteyelim."
Kan verdikten sonra yeniden beklemeye başlıyorum. Koridordaki saatin tik taklarını dinlerken zaman normalden daha yavaş akıyor gibi geliyor.

Sonunda tekrar içeri çağrılıyorum.

Doktor sonuçlara uzun uzun bakıyor.

“Bazı değerleriniz normal görünüyor.”

İçimden derin bir nefes alıyorum.

Tam ayağa kalkacakken doktor cümlesini tamamlıyor.

“Ama baş ağrınız ve anlattığınız şikâyetler için bir nöroloji uzmanının da sizi değerlendirmesini istiyorum.”

“Nöroloji mi?”

İlk kez bu kelimeyi kendi adımla yan yana duyuyorum.

“Evet. Büyük ihtimalle ciddi bir durum değildir ama emin olmakta fayda var.”

Başımı sallıyorum.

Elime uzatılan sevk kâğıdını alıyorum.

Hastanenin koridorunda yürürken elimdeki kâğıda tekrar bakıyorum.

Nöroloji…

İçimde tarif edemediğim hafif bir tedirginlik dolaşıyor.

Yine de kendimi rahatlatmaya çalışıyorum.

“Muhtemelen hiçbir şey çıkmayacak.”

O akşam eve dönerken bunu defalarca tekrarlıyorum.

Henüz bilmiyorum…
Bazen insanın hayatını değiştiren yolculuklar, tek bir sevk kâğıdıyla başlıyor. Hastanenin otomotik kapısı açılırken yüzüme akşam serinliği vuruyor. Günün bütün yorgunluğuna rağmen derin derin bir nefes alıyorum. Elimde nöroloji randevusu yazan kağıda bakıp çantama koyuyorum.
Otobüse doğru yürürken yol kenarında ki ağaçların arasından esen rüzgar saçlarımı savuruyor. Çocukların kahkahaları, uzaktan gelen kuş seslerine karışıyor.Şehrin telaşı hiç durmuyor; ben de o kalablığın içinde geleceğin bana neler hazırladığından habersiz yürümeye devam ediyorum.
Eve vardığımda annem kapıyı açıyor.

“Ne dedi doktor?”

“Kan tahlili istedi. Bir de nörolojiye görünmemi söyledi ama büyük ihtimalle önemli bir şey değildir.”

Annem gülümsüyor.

“İnşallah. Sen de kafana takma.”

“Takmıyorum zaten.”

Gerçekten takmıyorum.

O gece yatağıma uzandığımda başımdaki ağrı hâlâ tam olarak geçmiş olmuyor. Ama içimdeki umut, ağrıdan çok daha güçlü hissediliyor.

Kendi kendime küçük planlar yapıyorum.

Hafta sonu ailemle kahvaltıya gitmek…

Seher’le uzun zamandır ertelediğimiz kahveyi içmek…

İş yerinde yeni gelen hastalarla yine gülümseyerek ilgilenmek…

Belki birkaç ay sonra küçük bir tatil planlamak…

Bütün bunların beni beklediğine inanıyorum.

Gözlerimi kapatırken içimden sessizce bir dua geçiyor.

“Allah’ım, her şey güzel olsun.”

Bazen umut, insanın elinden hiç bırakmadığı en kıymetli şey oluyor.

Ve ben, ertesi günün sadece daha güzel haberler getireceğine bütün kalbimle inanarak uykuya dalıyorum. Bu inanç, henüz karşıma çıkacak zorlu yolculuğu bilmiyor; ama tam da bu yüzden, içimde taşıdığım umut bütün karanlıktan daha parlak görünüyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…