BÖLÜM 6- CEVAPSIZ ARAMA

Yaman’ın telefonu ikinci kez titredi.Ekrana sadece birkaç saniye baktı.Yüzündeki o hafif gülümseme tamamen kayboldu.“Bir sorun mu var?” diye sordum.Telefonu sessizce cebine koydu.“Yok.”Ses tonu sakindi.Ama gözleri öyle söylemiyordu.Konuyu uzatmadım.
Bir süre daha proje üzerinde çalıştık.Saatin nasıl geçtiğini anlamamıştık.Kütüphaneci masamıza yaklaştı.“Çocuklar, kapanış saatimiz geldi.”Toparlanıp dışarı çıktık.
Hava kararmaya başlamıştı.İstanbul’un serin akşam rüzgârı hafif hafif esiyordu.Okulun önüne kadar birlikte yürüdük.
Otobüs durağına geldiğimizde Yaman durdu.“Sen hangi tarafta oturuyorsun?”“Çamlıca Mahallesi.”“Benim yolumun üzerinde.”Şaşkınlıkla ona baktım.“İstersen seni bırakayım.”“Rahatsız etmek istemem.”“Rahatsız olmam.”
Birlikte yürümeye başladık.İlk birkaç dakika yine sessizlik vardı.Sonra Yaman konuştu.“Yeni okul… Nasıl gidiyor?”“Dürüst olmam gerekirse…”Derin bir nefes aldım.“Başta çok korkmuştum.”“Şimdi?”“Yasmin ve İlayda olmasa hâlâ zorlanırdım.”Yaman hafifçe gülümsedi.“Onlar iyi insanlardır.”“Sen de öylesin.”
Bu söz ağzımdan istemsizce çıkmıştı.Bir an duraksadım.Yaman bana baktı.İlk kez gerçekten gülümsedi.“Teşekkür ederim.”
Tam o sırada telefonu yeniden çaldı.Bu kez ekranı görmeden bile kim olduğunu anlamış gibiydi.Derin bir nefes aldı.Aramayı reddetti.“Niye açmıyorsun?” diye sordum.Birkaç saniye sustu.“Çünkü bazı insanlar…”
Cümlesini yarıda bıraktı.“…geçmişte kalmalı.”Ne demek istediğini anlayamamıştım.Ama yüzündeki ifadeden bunun sıradan bir telefon olmadığını hissedebiliyordum.
Sokağımıza geldik.“Ben buradan giriyorum.”“Tamam.”Kapıya yönelirken arkamdan sesi geldi.“Umay.”Arkamı döndüm.
“Bugün… teşekkür ederim.”“Neden?”“İlk defa uzun zamandır biriyle bu kadar rahat konuşabildim.”Kalbim hızlandı.Gülümsedim.“Ben de.”Yaman hafifçe başını salladı.Sonra arkasını dönüp yürümeye başladı.
Ben kapıdan içeri girerken, cebindeki telefon bir kez daha çaldı.Yaman bu kez durdu…Ekrana baktı…Ve derin bir nefes aldı.
”Abi, aç artık şu telefonu”Ekranda yazan tek cümle buydu.Yaman gözlerini kapattı.Sonra telefonu tekrar sessize aldı.
“Cevapsız kalan her arama, bazen unutulmamış bir hikâyenin başlangıcıdır.”