BÖLÜM 5- YAKINLAŞAN ADIMLAR

Kantinde yaşanan olayın üzerinden iki gün geçmişti.Sıla’nın bana attığı bakışlar değişmemişti.Ne zaman koridorda karşılaşsak omzuma çarpıyor, arkadaşlarıyla birlikte arkamdan gülüyordu.
Yasmin ise beni yalnız bırakmamaya çalışıyordu.“Ona takılma.”“Kolay değil.”“Biliyorum.”Tam o sırada zil çaldı.
Matematik öğretmeni sınıfa girdi.“Arkadaşlar, önümüzdeki hafta bir performans ödevi hazırlayacağız.”Sınıfta homurtular yükseldi.
“Merak etmeyin, ödevi tek başınıza yapmayacaksınız.”Öğretmen elindeki listeye baktı.“Eşleşmeleri ben belirledim.”Kalbim hızlanmaya başladı.“Yasmin ile İlayda.”İkisi birbirine bakıp gülümsedi.“Yiğit ile Karan.”Yiğit, “Oh be!” diyerek Karan’ın omzuna vurdu.Benim ismim hâlâ okunmamıştı.
“Umay…”Nefesimi tuttum.“…Yaman.”Sınıfta kısa bir sessizlik oldu.Yavaşça başımı kaldırdım.Yaman da bana bakıyordu.Hiçbir şey söylemeden başını hafifçe salladı.
Öğretmen devam etti.“Sıla…”Sıla ayağa kalktı.“…Elifsu.”Sıla’nın yüzü bir anda düştü.Elifsu ise gülümseyerek yerine oturdu.
Ders bittikten sonra herkes gruplarıyla konuşmaya başladı.Ben çantamı toplarken biri yanıma geldi.“Merhaba.”Başımı kaldırdım.Yaman’dı.“Bugün okul çıkışı kütüphaneye uğrayabilir misin?”“Olur.”“Ödevi planlarız.”İlk kez bu kadar rahat konuşuyorduk.
Tam o sırada Sıla yanımızdan geçti.Bakışlarını önce bana, sonra Yaman’a çevirdi.Alaycı bir gülümsemeyle,“Kolay gelsin.”dedi.
Hiç durmadan yürüyüp sınıftan çıktı.Yaman umursamamış gibi görünüyordu.“Boş ver.”Başımı salladım.Okul çıkışı geldiğinde birlikte kütüphaneye doğru yürümeye başladık.
İlk birkaç dakika ikimiz de konuşmadık.Sessizliği Yaman bozdu.“Yeni okuluna alışabildin mi?”“Biraz.”“Zamanla alışıyorsun.”Gülümsedim.“Umarım.”
Yaman da hafifçe gülümsedi.İlk kez yüzündeki o sert ifade kaybolmuştu.
O an fark ettim…Aslında düşündüğüm kadar soğuk biri değildi.Kütüphaneye girdik.Cam kenarındaki boş masaya oturduk.Defterlerimizi açtık.
Tam çalışmaya başlayacakken…Yaman’ın telefonu titredi.Ekrana baktı.Yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu.Telefonu sessizce cebine koydu.Hiçbir şey söylemedi.
Ama gözlerindeki hüzün…Sanki geçmişten hiç kurtulamamış gibiydi.
“Bazı yaralar görünmezdi… Ama en çok onlar can yakardı.”