1.Bölüm seni bu hale kim getirdi?

Yağmur, şirketten çıktığında saat oldukça ilerlemişti. Günün bütün yorgunluğu omuzlarına çökmüş, tek istediği bir an önce eve gidip dinlenmekti.

Arabasıyla sessiz sokaklardan ilerlerken gözleri bir anda yolun kenarındaki karaltıya takıldı.Önce ne olduğunu anlayamadı.

Bir insan…Yerde hareketsiz yatıyordu.

Yağmur ayağını gazdan çekip yavaşladı.

Birkaç saniye boyunca olduğu yerde kaldı.

İçindeki ses ona devam etmesini söylese de vicdanı buna izin vermedi.

Arabayı kenara çekip hızla dışarı çıktı.Yaklaştıkça yerde yatan kişinin bir erkek olduğunu fark etti. Üstü başı dağılmış, yüzünde darbe izleri vardı.

Yağmur endişeyle eğildi.

— İyi misiniz?

Cevap gelmedi.

— Beni duyuyor musunuz?

Tam geri çekilecekken adamın gözleri yavaşça aralandı.Yağmur donup kaldı.Adam birkaç saniye boyunca ona baktı. Gözlerinde korkudan çok başka bir şey vardı. Sanki yardım edilmesini istemiyor gibiydi.Adam güçlükle konuştu.

— Git…

Yağmur kaşlarını çattı.

— Ne?

Adam gözlerini yeniden kapattı

— Buradan… git

Yağmur etrafına baktı. Issız yol, gecenin sessizliği ve yerde bilinci kapanmak üzere olan bir adam…Onu orada bırakamazdı.Telefonunu çıkardı fakat ambulansı aramak için ekrana dokunmadan önce durdu

— Seni burada bırakamam

Adam gözlerini güçlükle açtı

— Hastane

Sesi oldukça zayıftı.Yağmur ona baktı

— Hastaneye gitmeyeceksin

Adam başını hafifçe çevirdi

— Hastane olmaz

Yağmur neden bu kadar ısrar ettiğini anlamasa da daha fazla soru sormadı

Bir süre düşündükten sonra kararını verdi

— Tamam. O zaman seni benim evime götürüyorum

Adam hemen itiraz etmeye çalıştı

— Hayır

— Tartışacak durumda değilsin

Yağmur arabasının kapısını açtı ve ona destek olmaya çalıştı. Adam ayağa kalktığında sendeledi. Yağmur düşmemesi için onu tuttu

— Yavaş

Adam hiçbir şey söylemedi.Arabaya bindikten sonra Yağmur tekrar direksiyona geçti. Yol boyunca ikisi de konuşmadı.Yağmur arada dikiz aynasından ona bakıyordu. Adam gözlerini kapatmış, başını cama yaslamıştı.Eve geldiklerinde Yağmur onu dikkatlice içeri aldı.

— Şuraya otur

Adam koltuğa oturduğunda Yağmur hemen ilk yardım çantasını getirdi

— Bunları temizlemem gerekiyor

Adam ona baktı.

— Gerek yok

Yağmur kaşlarını kaldırdı

— Yüzünün hâline bakıp hâlâ “gerek yok” diyebiliyor musun?

Adam cevap vermedi

Yağmur sessizce yaralarını temizlemeye başladı

Adam her dokunuşta hafifçe gerilse de sesini çıkarmadı

Bir süre sonra Yağmur dayanamayarak sordu

— Sana bunu kim yaptı?

Adamın yüzündeki ifade bir anda değişti

— Önemli değil.

Yağmur gözlerini ondan ayırmadı

— Bence önemli

Adam başını öne eğdi

— Sadece… yanlış yerdeydim

Yağmur onun doğruyu söylemediğini anlamıştı

Ama daha fazla üstelemedi.O gece Yağmur’un bilmediği tek şey, evine aldığı bu yabancının hayatının çok daha büyük bir sırrını taşıdığıydı

Adamın adı Yağız’dı.Ve Yağız, Yağmur’un hayatına girdiği ilk geceden itibaren ondan uzak durması gerektiğini biliyordu.

Ama artık çok geçti.