2.Bölüm sessizliğin ardında

Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından odaya süzülürken Yağız gözlerini yavaşça açtı.

Birkaç saniye boyunca tavana baktı

Nerede olduğunu anlamaya çalışıyordu

Burası onun evi değildi.Odanın düzeni, duvarların rengi, yatağın üzerindeki örtüsü Hiçbir şey tanıdık gelmiyordu.

Sonra geceyi hatırladı.Issız yol…Yerde geçirdiği o uzun dakikalar…Ve arabasını durdurup yanına gelen kadın yağız doğrulmaya çalıştı.

Fakat vücudundaki ağrı bir anda kendini belli edince yüzünü buruşturup tekrar yatağa yaslandı

Tam o sırada kapı hafifçe açıldı

Yağmur elinde bir bardak suyla içeri girdi.

— Uyandın

Yağız başını ona çevirdi

— Evet

Yağmur bardağı komodinin üzerine bıraktı

— Nasıl hissediyorsun?

Yağız birkaç saniye düşündü

— İyiyim

Yağmur kaşını kaldırdı

— Dün gece yerde neredeyse bayılmak üzere olan biri için oldukça iyisin

Yağız cevap vermedi

Yağmur yatağın kenarındaki sandalyeye oturdu

— Başın dönüyor mu?

— Biraz

— Miden bulanıyor mu?

— Hayır

—Nefes almakta zorlanıyor musun?

Yağız başını iki yana salladı yağmur derin bir nefes aldı.

— Güzel

Yağız odanın içinde gözlerini gezdirdi

— Burası senin evin mi?

— Evet

— Beni neden buraya getirdin?

Yağmur ona şaşkınlıkla baktı

— Çünkü seni yolda bırakacak değildim

Yağız gözlerini kaçırdı

— Bırakmalıydın

Yağmur’un yüzündeki ifade değişti

— Neden?

Yağız cevap vermedi.Yağmur birkaç saniye onu izledi

— Adın ne?

Yağız duraksadı
— Yağız

— Yağız

Yağmur ismi tekrar ederken hafifçe başını salladı

— Ben Yağmur

Yağız ona kısa bir bakış attı

— Teşekkür ederim

— Daha teşekkür edecek bir şey yapmadım

— Beni orada bırakmadın

Yağmur birkaç saniye sustu
Sonra ayağa kalktı
— Yine de yaralarını kontrol etmem gerekiyor

Yağız hemen karşı çıktı

— Gerek yok

Yağmur ona baktı

— Yüzünün hâline bakıp hâlâ “gerek yok” diyebiliyor musun?

Yağız cevap vermedi.Yağmur ilk yardım çantasını alıp yatağın yanına geldi

— Acıyacak

—Farkındayım.

Yağmur yaralarını dikkatlice temizlemeye başladı.Yağız her dokunuşta hafifçe gerilse de tek kelime etmedi.Yağmur bir süre sessiz kaldı.Sonunda dayanamayarak sordu

— Sana bunu kim yaptı?

Yağız’ın yüzündeki ifade bir anda değişti.

— Kimse.

— Yağız.

— Önemli değil.

Yağmur gözlerini ondan ayırmadı.

— Bence önemli.

Yağız başını başka tarafa çevirdi

— Sadece yanlış yerdeydim

Yağmur hafifçe başını salladı

— Bir insanın bu hâle gelmesi için yanlış yerde bulunmaktan daha fazlası gerekir.Yağız ona baktı.

— Beni tanımıyorsun

— Doğru

Yağmur yarasını temizlemeye devam etti

— Ama tanımadığım bir insanın canının yanmasına da göz yumamam

Yağız bu kez cevap vermedi.Odanın içinde kısa bir sessizlik oluştu.Yağmur işi bittikten sonra ayağa kalktı.

— Şimdi kahvaltı yapacağız

Yağız şaşkınlıkla ona baktı

— Aç değilim

— Aç olman gerekmiyor

— O zaman?

Yağmur hafifçe gülümsedi.

— Vücudunun iyileşmesi için yemek yemen gerekiyor.

Yağız başını iki yana salladı

— Gerçekten gerek yok.

— Yağız.

— Efendim?

— Benimle tartışma

Yağız birkaç saniye ona baktı.Sonunda pes etti.

— Tamam

Mutfakta ikisi karşılıklı oturdu.Yağmur önüne bir tabak koydu.Yağız tabağa baktı ama elini uzatmadı.

— Yemeyecek misin?

— Yiyeceğim.

— O zaman neden bakıyorsun?Yağız istemeden hafifçe gülümsedi.

— Sen çok konuşuyorsun.

Yağmur şaşkınlıkla ona baktı

— Daha dün tanıştığım birinin benimle böyle konuşması normal mi?

— Sen de beni zorla evine getirdin.Yağmur güldü.

— Haklısın.

Bir süre sessizce yemek yediler.Yağmur, Yağız’ın ellerine baktı.Parmaklarının arasında yağ lekeleri ve küçük çizikler vardı

— Tamirci misin?

Yağız ellerine baktı.

— Evet

— Nerede çalışıyorsun?

— Küçük bir tamirhanede.

— Seviyor musun?

Yağız’ın yüzündeki sert ifade bir anda yumuşadı

— Evet

Yağmur bunu fark etti.

— Neden?

Yağız birkaç saniye düşündü

— Babam da tamirciydi

Yağmur’un yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu

— Baban nerede?

Yağız’ın eli bir anda durdu.Sessizlik.Yağız gözlerini tabağına indirdi.

— Öldü.

Yağmur ne diyeceğini bilemedi.

— Üzgünüm Bilmiyordum

— Bilmen gerekmiyordu.

Yağmur başını salladı

— Haklısın

Bu kez soru sormadı.Çünkü Yağız’ın yüzündeki ifade, bu konunun onun için ne kadar ağır olduğunu açıkça gösteriyordu

Kahvaltı bittikten sonra Yağız ayağa kalktı.

— Gitmem gerekiyor

Yağmur hemen ona baktı

— Daha iyileşmedin

— İyileşirim

— Nereye gideceksin?

Yağız kısa bir süre sustu

— Eve

— Evde seni bekleyen biri mi var?

Yağız’ın bakışları yere indi

— Ailem

Yağmur bunu duyunca başka soru sormadı.Yağız kapıya doğru yürüdü

Ayakkabılarını giyerken hafifçe sendeledi.Yağmur hemen yanına geldi

— Dikkat etsene

— İyiyim

Yağmur ona baktı

— Bu kelimeyi fazla kullanıyorsun

Yağız hafifçe gülümsedi

— Alışkanlık.

Yağmur kapıyı açtı.Yağız dışarı çıkmadan önce bir an durdu.

— Yağmur

— Efendim?
— Dün gece için gerçekten teşekkür ederim.

Yağmur gülümsedi

— Rica ederim.

Yağız birkaç adım ilerledi.Sonra arkasına dönüp ona baktı

Yağmur hâlâ kapının önünde duruyordu.İkisi birkaç saniye boyunca birbirlerine baktılar.Yağız sonunda başını hafifçe eğip yoluna devam etti.Yağmur kapıyı kapattığında aklında tek bir soru vardı

Yağız gerçekten sadece yanlış yerde mi bulunmuştu?

Çünkü Yağmur, onun kendisinden çok daha büyük bir şey sakladığını artık hissediyordu.Yağız ise eve doğru yürürken tek bir şeyi düşünüyordu

Bu kadından uzak durmalıydıÇünkü Yağmur ne kadar soru sorarsa, sakladığı gerçeklerin ortaya çıkmasıydı

Sizceee yağız neyin ortaya çıkmasından korkuyorrr?

Yağmur ve yağız ikilisi nasıllll

İlerleyen bölümlerde olaylar olaylar olacak inşallah başarısamm yazmayııı

Bana destek olursanız çok sevinirimmm🤍🫶🏻