Bölüm 7 - Son Adım

Selamlarr 🤍 Bölümler biraz geç geliyor biliyorum ama bundan sonraki bölümü baya birkaç olayı birleştirip yazacağım yani çok uzun olacak. Bu bölüm biraz kısa sonraki bölüm oldukça uzun amaa. Fikirleriniz benim için çok değerli. Yorum ve beğenilerinizle destek olursanıza sevinirim iyi okumalarr 💕🔮

Geminin limana yaklaşması ile sarsıldık.
Geminin altından gelen ses ve sallanma bir yere çarptığımızı gösteriyordu.
Sürtünme sesi bir süre daha devam etti.
Gemi üzerindeki telaş artarak devam ediyordu, gelmiştik. Kimisi halatları topluyor kimisi başka birşeylerle uğraşıyordu.
“Karaya çıkıyoruz leydim.”
Gelen sesle bakışlarımı ufuk çizgisinden ayırdım ama cevap vermedim. Askerlerden biriydi muhtemelen.
Liman sabahın ilk ışıklarıyla birlikte hareketlenmişti. Birbirlerine seslenen tüccarlar, yüklerini taşıyan işçiler ve kıyı boyunca sıralanmış gemiler…
Herşey Vesper Kalesinden oldukça farklıydı.
Valen çoktan merdivenin başına geçmişti. Giydiği siyah pelerini ve siyah saçları rüzgarın etkisiyle dalgalanıyordu. Arkasına dönüp bize baktı ve kontrol etti ardından önüne tekrar döndü.
Hızlıca odama dönüp daha düzgün birşeyler aramaya başladım. Yol için ayarlanmış koyu mavi takım bulmuştum. Hızlıca giyinip saçlarımı taradım. Hançerimi çizmelerimin içine sakladım ve kılıcımı kınına koyup sabitledim.
Hizmetçiler eşyalarımı toplamak ve indirmek için odaya girdiğinde ben çıkıyordum. Valenin merdivenlerden indiğini gördüm. Babam ise benim biraz arkamdan geliyordu.
Hızlıca Valen’in ardından merdivenlere yöneldim. Tahta basamakları dikkatlice inerken denizin tuzlu kokusu tekrar yüzüme çarptı.
Son basamağı da geçtiğimde ayaklarım taş zemine bastı. Kraliyet topraklarındaydık.
Atların ayarlanması ile tekrar yola çıktık. Konaklayacağımız yer belliydi. Oraya gidiyorduk.
Riven ile aynı arabadaydım. Hemen karşımda oturuyor oda tıpkı benim gibi dışarıyı izliyordu.
Halk varlıklı ve küstah duruyordu. Genelleme yapmak doğru olmasa da fikrim bu şekildeydi.
Tarlalarla, pazarlarla ve köylerle dolu topraklardı.
Asker yoğunluğu çok daha fazlaydı.
“Hatırlıyor musun?” Diye sordu Riven gözlerini yoldan ayırarak.
“Neyi hatırlıyor muyum?”
“Ormanda kaybolduğumuz günü.” İstemeden gülümsedim.
“Kaybolmamıştık, sen yolu bulamamıştın.”
Güldü. “Tabii, kesinlikle senin bizi kuzeye götüreceğini söyleyip güneye götürmenle bir ilgisi yoktu.
“Sadece kestirme bir yol var mı yok mu diye bakıyordum.”
“Üç saat boyunca mı?” Gülmeye devam ediyordu.
Kendimi tutamayarak gülmeye devam ettim.
Başımı iki yana salladım. “Sonunda eve döndük ama.”
“Üstelik senin yüzünden bir hafta boyunca cezalıydım.”
Bunun karşılığında babam ona izin günlerinde de çalışma ve çalışma saatlerini iki katına çıkarma cezası vermişti.
“Ben de cezalıydım.” Bir hafta boyunca hizmetçilerle mutfağa girmem yasaklanmıştı. Küçükken en sevdiğim aktivitelerden biri olmasına rağmen.
“Bir leydi olarak yalnız başına ormana dolaşmaya gitmemeliydin.”
Ona dönerek şaşkınlıkla kaşlarımı kaldırdım. “Beni takip etmek zorunda değildin.”
“Öyle mi? Seni orada tek başına mı bıraksaydım?” Gülümsemeye devam ettim.
Hiç değişmiyordu.
Bana destek olmaya devam ediyordu, beni sevmeye devam ediyordu ve dediği gibi yalnız bırakmıyordu.
Kötü bir anımda yanımda onun olduğunu biliyordum.
Onu seviyordum.
Ona döndüm.
“Çocukluğuna dair hatırladığın en eski şey ne?”
Şaşırmıştı, bana döndü.
“Bilmem, sensin sanırım.”
Buna da ben şaşırmıştım. “Ben mi?”
“Evet.”
“Ne yapıyordum?” Gülümsedim.
“Hatırlamıyorum ama o yüzün sana ait olduğuna eminim.”
“Senin ne?” Bu sefer o bana sormuştu.
“Bilmiyorum annem sanırım.”
Gülümsemesi birkaç saniye sürmüştü. Yüzü soldu, onun bir ailesi yoktu. Onun için sadece biz vardık.
Sonra tepkisini fark ettiğimi anladı ve gülümsedi.
Dakikalar geçiyordu ama biz konuşmuyorduk.
“Bir gün ikimiz aynı tarafta olmasak ne yapardın?”
Sorusu soracağını düşünmediğim kadar ciddiydi. Böyle birşey asla olmazdı.
“Nasıl yani?”
“Seninle benim farklı taraflarda olduğumuzu düşün.”
“Neden benimle savaşasın ki? Böyle birşeyin mümkünatı yok.”
“Sacece farz et.”Bir süre cevap vermedim.
“Seni ikna etmeye çalışırdım.”
“Ya beni ikna edemezsen?”
Bu sorusu işleri netleştirdi. Eğer düşman olsaydık ona zarar verir miydim diye soruyordu.
“Ne olursa olsun seni öldürmezdim.” Gülümsedi.
İstediği yanıtı almıştı.
“Ya sen, ne yapardın?” Diye sordum.
“Seninle asla düşman olmam.”
“Farz et.” Diye ısrar ettim.
Düşünmeden cevap verdi. “Ne yaparsan yap sana kıyamam Lysandra.”
Yüzümde silik bir gülümseme oluştu.
Biliyordum ama sormak istemiştim.
Ona baktım tekrar. Elini tuttum. “İyi ki varsın.” Gülümsedi ve elimi sıkıca tuttu.
Onunla bir süre daha sohbet ettik. Anılarımızdan, kraliyet topraklarından, tarihten…Ve böylece yol bitmiş, konaklayacağımız yere gelmiştik.
Yol yüksek taş duvarların önünde son bulduğunda güneş batmaya yüz tutmuştu. Kale çevresinden bakıldığında çevresindeki kayalıkların devamı gibi duruyordu.
Açık renk taşlarla örülmüş surlar, köşelerde bekleyen askerleri ve bir demir kapısı vardı.Ne bir kraliyet sarayı ne de hanemizin kalesi kadar büyüktü.
Orta hatta küçük boylarda bir kale vardı karşımızda. Kapının iki yanında bekleyen askerler gelişimizi fark ettiklerinde duruşlarını değiştirdiler.
Atların nal seslerine kapının açılma sesi eşlik etti.Birkaç asker yanımıza doğru gelirken atlarla ilgilenmek üzere ahırdan başkaları geldi.
Avlunun diğer ucunda, kalenin girişinde ve merdivenlerin ucunda bekleyen orta yaşlı saçı hafiften beyazlaşmış bir adam öne doğru ilerledi. Bize bakıyordu.
Önden yavaşça indikten sonra elini uzattı Riven. Elini tutup yavaşça arabadan indim.
Babam ve Valen herkesi göz ucuyla kontrol edip adamın yanına doğru ilerlediler, o sırada adam da merdivenlerden inmiş bize bakıyordu.
Adam önce babama sonra sırayla Valen’e ve bana başımı eğerek selam verdi.
“Lord Vesper ve Lord Ashcroft. Gelişiniz haber verilmişti.” Babam kısa bir baş hareketiyle karşılık verdi ama başını eğmedi.
Yolcuğun yorgunluğunu ikiside belli etmiyordu.
Adam kafasını çevirip gözlerini bana doğrulttu. “Hoşgeldiniz Leydim.” Hafifçe gülümsedim.
Ardından tekrar babama ve Valen’e döndü.
“Yolculuğunuzun yorucu geçtiğimi tahmin ediyorum. Dilerseniz yemeğe kadar dinlenmeniz için sizleri içeri alayım.”
Valen başını sallayıp ana binaya yöneldi.
Adam önden gidip kalenin muhtemelen kahyasıyla konuştu ve hepimiz birer hizmetçi ile odalarımıza ilerledik.
Kalenin içi de dışı kadar aydınlıktı. Açık renk sütunlar yer yer tablo ve süslerle güzelleştirilmişti. Oldukça hoştu küçük olmasına rağmen, sanırım buda kraliyet topraklarının bir özelliğiydi.
Odaya eşyalarımın bir kısmı taşındıktan sonra üstümü değiştirme fırsatı yakaladım. Saçlarımı taradım ve üstümdeki kirli kıyafetleri çıkardım.
Lavaboya ilerledim. Sıcak su hazırlamıştı hizmetçiler çıkmadan. Suya girip biraz rahatladım ve kirlerden arındım.
Üzerime fazla abartı olmayan ama kötü de olmayan koyu bordo mora kaçan bir elbisemi giydim. Kadife kumaşın üstüne işlenmiş altın nakışlar mum ışığında parlama fırsatı buluyordu. Saçlarımı serbest bıraktım. Başkentte giymem planlanan elbiseler göre üzerimdeki elbise oldukça sade ve gösterişsizdi.
Küvetin yanına koyduğum hançerimi alıp çizmelerimin içine attım. Genelde elbiselerin altına da çizme giyiyordum, gözükmüyordu ve rahat oluyordu.
Saçlarımı taramayı bitirirken kapı çalındı.
“Gir.”
Kapı yavaşça aralandı ve Riven’ın ela gözleri kenardan belirdi.
“Müsait misin?” Gülümsedim.
“Gelebilirsin.” İçeri girip yavaşça kapıyı kapadı.
“Göz kamaştırıyorsun.”
“Teşekkür ederim sende öyle.” Üstüne lacivert bir ceketi, sade bir gömleği ve her zaman tercih ettiklerinden bir koyu renk pantolonu vardı.Gülümsedi.
“Yerleşebildin mi nasılsın diye bakmak istedim.”
Hala benim için endişeleniyordu. En son Ashcroft sarayındaki halimden sonra oda endişeleniyordu.Yanına gidip elimle hafifçe kolunu sıvazladım.
“Her zaman benim için endişelenemezsin ben iyiyim.”
“Aklım sende kalıyor böylesi daha iyi.”
Onu iyi olduğuma ikna edip zar zor gönderdikten biraz sonra hizmetçilerden biri yemek için çağırmıştı.
Yemek salonuna indiğimizde Gareth Wintermere bizi bekliyordu. Bizi görür görmez ayağa kalktı ve sırayla bizlere baş selamı verdi.
“Lord ve Leydi Vesper, Lord Ashcroft.”
Yerlerimize oturduğumuzda çalışanlar hızlı şekilde yemekleri servis etmeye başladılar. Masa ya da salon fazla süslü ya da şık değildi. Masadaki şamdan ve kırmızı çiçekler masanın tek süsüydü. Duvarlar ise altın çerçeveli bazı tablolarla süslenmişti.Kalenin diğer alanı gibi taş bir yapıdan oluşmuştu.
Herkes masanın bir ucundaydı. Sadece dört kişiydik.
Beklerken önümdeki kadehle ilgilendim ve birkaç yudum aldım.
İlk sözü Gareth aldı. “Yarın sabah size yolculukta eşlik edeceğim.”
“Birlikte olacağız demek?” Babam beklemeden cevap vermişti.
Muhtemelen kral onları da çağırmıştı.
“Görünüşe göre öyle.”
Birkaç saniye sessizlik olsa da tekrar bozuldu.
“Toplantının ne zaman başlayacağı belli mi?” Soru Valen’den gelmişti.
“İki gün sonra sabah. Gün doğumuyla yola çıkarsak yarın varmış oluruz. Sonraki sabah toplantı gerçekleştirilecek. Hava koşulları değişmezse zamanında orada oluruz.”
Valen başını salladı.
“Yolun durumu nasıl?”
“Doğu güzergahı şu sıra daha mantıklı gözüküyor.”
“Öyleyse oradan ilerleriz.”
Gareth üstüne herhangi bir şey söylemedi. Sesi sakindi. Sadece mevcut durumu belirtiyor ve önemli kısımları konuşuyordu.
Hizmetkarlar tabakları yenileyip şarap doldurdu. Kraliyet sarayını düşünerek yemeğimi yemeye devam ettim. Günler sonra sıcak yemek insana iyi geliyordu.
Bir süre sonra Gareth tekrar konuştu. Bu sefer sorusu bana yönelikti.
“Kraliyet sarayına daha önce gittiniz mi Leydim?”
Kafamı kaldırdım.
“Daha önce gitme fırsatım olmamıştı.”
“Öyleyse başkenti ilk kez görmek sizin için ilginç olacaktır.”
“Öyle olacağını umuyorum.”
Cevabımın ardından başka soru sormasa da bir süre daha bakışlarının benim üzerimde olduğunu hissettim. Ardından dikkati tekrar masadaki lordlara kaydı ve tekrar konuştu.
“Eşim sarayda görev yapıyor.” Dedi.
“Kraliyet şifacılarından biri. Kral topraklarının kuzeyinde birçok şifalı bitki yetişir. Eşim burada büyümüş ve oldukça yeteneklidir. Başkente gitmemin bir diğer nedeni de o.”
Babam kadehini masaya bıraktı. “Görevi nedeniyle mi sarayda kalıyor?”
“Çoğunlukla, ihtiyaç durumunda orada olmaları gerekiyor. Çalışma düzenleri bu şekilde.
“Anlıyorum.”
İkisi de sustu. Aralarındaki bu konuşma birbirlerinin hayatına duydukları meraktan çok sofrada söylenebilecek uygun sözleri arama çabası gibiydi.
Herkesin susması günün yorgunluğunu daha çok fark etmemi sağladı. Sonunda bir yatakta yatacak olmak beni çok mutlu ediyordu.
Kadehimden son yudumlarımı almıştım ki herkes yemeğini bitirmişti.
“Hazırlıkların gün doğmadan tamamlanmasını sağlayacağım.”
“Gerek yok.” Dedi babam. “Bizde hazır olmuş oluruz.”
Gareth kafasını hafifçe eğdi. “Öyleyse sabah görüşürüz.”
Hepimiz ayağa kalktık, lordlar ev sahibine kısaca teşekkür etti ardından kapıya yöneldik.
Herkes odalarına geçti.
Koridorun serin havası yüzüme çarpıp tüylerimi diken diken etti. Derin bir nefes alıp koridorun sonundaki odama doğru ilerledim. Burada sadece bir gece konaklayıp sabah tekrar yola çıkacaktık. Ve sonra kraliyet sarayına ulaşacaktık.
Bunun düşüncesi bile dinlenmek için odama daha hızlı yürümeme yetti.
Üzerimi değiştirip kendimi hızla yatağa attım.
Sabahın ilk ışıklarıyla gözlerimi açıp üzerimi değiştirdim. Yola uygun birşeyler giyip saçlarımı topladım.
Atlar hazırlanmış, eşyalar yüklenmişti.
Gece boyunca dinlenmiş olsak de önümüzde uzun bir yol vardı.
Avluya çıktığımda Riven’ın çoktan atının başında olduğunu gördüm. Bugün bende at üzerinde gitmek istiyordum ama bu plan önceden yapılmıştı. Arabada olacaktım, bir leydi arabasında olurdu.
Yanıma gelip selam verdi. “Hazır mısın?”Üzerindeki ceketin yakası bozulmuştu.
Ona dönüp düzelttim.
“Tüm gün aynı manzarayı izleyip oturmaya mı?”
“Kesinlikle hazırım.” Dedim.
Yakasıyla işimi bitirince ellerimi çekip gülümsedim.
Güldü. “Yolun tamamı aynı manzaradan ibaret olmayabilir.”
“Öyle mi, bu umudumu biraz oldun arttırdı.”
Avlunun diğer ucunda Valen birkaç kişiyle konuşuyordu. Koyu renk kıyafetleri her zamanki gibi kusursuzdu.
Arabaya yerleşip ilerlememizi beklemeye başladım. Hala arabamda nedensizce erzak duruyordu. Sırf Valen sıkıntı çıkmasını istemiyor diyeydi. Hastalanırsam yetişemeyiz diye korkuyor olmalıydı.
Güneş henüz üzerimizde yükselmemişken yola çıktık. İlk saatler dar bir ormandan geçtik. Sabah serinliği vardı. Atların toprak zemin üzerinde çıkardığı düzenli nal sesleri ve ara sıra dalların arasından gelen kuş sesleri dışında ses yoktu.
En önde Gareth vardı ve yolu o gösteriyordu. Sonra sırasıyla babam, ben ve Valen vardı. Riven benim arabamın yanında, Freya ise Valen’inkinin yanında ilerliyordu.
Cedran da her zamanki gibi babamın yanında atıyla ilerliyordu.
Zaman zaman yavaşlıyor mola veriyorduk ama bu bizi yavaşlatıyordu. Hemde fazla yavaşlatıyordu.
Bir ara Riven’a “Böyle gidersek başkente gitmeden atlar benden daha çok dinlenmiş olacak.” Dediğimi hatırlıyordum.
Ancak yolu o yönetmiyordu, elinden birşey gelmiyordu.
Son saatlerde hava iyice ısındı ve ormanın yerini boş araziler aldı. Uzanan yol taşlıydı. İlk kez uzaktan bir gözetleme kulesinin başı gözükmüştü. Bu yaklaştığımızın işaretiydi.
Bir süre sonra yollar değişti. Az önceye kadar uzanan taşlı yol yerini düzgünce döşenmiş açık renkli taşlara bırakmıştı. Yolun iki yanındaki ağaçlar aynı hşxada uzanıyor, ileride kraliyet sancakları dalgalanıyordu.
Herşeyin bir düzeni vardı, üstelik buradaki bu düzen sanki insanın dikkatini çekmek için yapılmış gibi değilde burada olması gereken birşeymiş gibi duruyordu.
Burada gördüğüm şey alışık olduğum şeyin çok ötesinde ve farklıydı. Sanki krallığın gücü hükümdarın ordusundan önce toprağın kendisine işlenmişti.
Yüksek duvarlar, sivri çatılar ve güneşin altında parlayan binlerce renk vardı. Başkent.Hakkında anlatılanları duymuş, sarayın ihtişamına dair hikayeler dinlemiştm ama hiçbiri yeterli değilmiş.
Şehir merkezine yaklaştıkça yol kalabalıklaştı. Kraliyet armasını taşıyan arabalar, soyluların arabaları ve yük taşıyan atlar vardı.
Surların üstündeki askerler, yüksek kuleler ve devasa kapılar ise şehrin ne kadar iyi korunduğunu gösteriyordu.
Başkent kapılarından geçerken yapı bir süreliğine surların arkasında kaldı. Fakat geniş caddelere çıktığımızda yeniden karşıma dikildi. Bu kez ayrıntıları seçebiliyordum yüksek sütunları, geniş merdivenleri, taşlara işlenmiş süslemeleri ve girişin iki yanında yükselen heykelleri...
Çevredeki binalar da görkemliydi. Ancak hiçbiri sarayın yanında aynı büyüklükte görünmüyordu. Bütün o caddeler, meydanlar ve yapılar, sanki yalnızca ona ulaşmak için varmış gibi gelmeye başlamıştı.
Vesper Kalesi'ni düşündüm.Çocukluğumdan beri bildiğim koridorları, yüksek salonları, surların üzerinden gördüğüm toprakları... Kendi kalemizin büyüklüğünü hiçbir zaman sorgulamamıştım. Ailemin adını, gücünü ve geçmişini temsil ediyordu. Benim için ihtişamın ölçüsü oydu.
Şimdi ise karşımdaki sarayın yanında onu hayal etmeye çalışıyordum ve zihnimde bir karşılık bulamıyordum.
Arabalar saraya uzanan geniş yola saptığında artık giriş kapılarını görebiliyordum. Basamaklarda sıralanan muhafızlar, merdivenlerin iki yanındaki taş heykeller ve kemerin üzerine işlenmiş kraliyet arması...
Her şey, yaklaşan insanı kendi küçüklüğünün farkına vardıracak kadar görkemliydi.
Yol boyunca gördüklerimin beni buna hazırlayacağını sanmıştım.
Yanılmışım.
Sarayın kapılarına yaklaştıkça büyüklüğü daha da belirginleşiyor, her yeni ayrıntı gördüklerimi zihnimde yeniden şekillendiriyordu.
Ve ilk kez, kendi dünyamın sınırlarının sandığımdan çok daha dar olabileceğini düşündüm.
Bu düşünceler içime yerleşen korku tohumuyla birlikte dağıldı.
Kraliyet sarayına gelmiştik.