Bölüm 6 - Su Üzerinde

Selamlarr bölümümüz geldii! Neredeyse iki bölüm kadar uzun ve neredeyse yirmi sayfa. Ayrıca karakter ilişkilerimiz ilerliyor ve bir adım ileri taşınıyor bu bölümde Umarım beğenirsinizz, fikirlerinizi paylaşırsanız sevinirim. İyi okumalarr 💗

Teşekkür etmişti.
Bir an ona baktım.
Valen Ashcroft’tan böyle bir cümle duymayı beklemiyordum. Özellikle de bana karşı. Yüzünde hala aynı ifadesiz bakışı vardı. Ne minnet ne şaşkınlık, sadece bomboş bakıyordu. Sanki az önce söylediği söz herhangi bir cümleden farksız, az önce yaşananlar ise gündelik hayatın bir parçasıydı.
Bakışlarımı ondan çekip koluma çevirdim. Kan parmaklarımın arasından sızmaya devam ediyordu. Yerde minik bir gölet oluşturmuştu.
Çevreme baktım.
Birkaç dakika önce bizi çevreleyen haydutların çoğu yerde hareketsiz yatıyordu. Sağ kalanlar kaçmayı başarmış olmalıydılar çünkü yerde yatanlar yaşayabilecek durumda değildi.
Yolun kenarında ise kırılmış kılıçlar, deri parçaları, uzuvlar ve kanla sulanmış toprak vardı.
Nefesimi yavaşça verdim.
Bitmişti.
Ama kolumdaki ağrı henüz bitmemişti. “Şifacı.” Sesim beklediğimden de yüksek çıkmıştı.
Yakındaki askerlerden biri başını kaldırdı. “Burada, leydim.”
Şifacı birkaç saniye içinde yanıma geldi. Koluma sarılı parçayı biraz açıp yaraya baktığında yüzündeki ifade değişti.
“Yaranız derin.” Dedi.
“Ölecek miyim?” Yüzünü kaldırıp bana baktı şaşırmışçasına.
“Hayır.”
“Öyleyse sorun yok.” Şifacı cevap vermedi. Yaranın tamamına bakmak için kumaşı tamamen kaldırdığında dişlerimi sıktım.
“Dikiş atmam gerek leydim.” O sırada hala yanımızda duran Valen konuşmaya başladı.
Onunla konuşmak istemiyordum.
“Ne kadar sürede yolculuğa devam edebilir?” Diye sordu.
“Lordum.” Selamını veren şifacı başını kaldırdı ve lorduna anlattı. “Yara derin, dikiş atmam gerek. Fakat kolunu zorlamadan yola devam edebilir.“
Ne kadar sürer?”
“Bir saat.”Valen bir süre sustu.
“Bir saat.” Sesinde itiraz yoktu. Hesap yapıyordu, muhtemele yolculuğa devam edecektik.
Yolculuğun geri kalanını, varış saatini ve muhtemelen kraliyete ne kadar sürede ulaşıp bu sürede gecikip gecikmeyeceğimizi düşünüyordu.
“Bir saatten fazla durmayacağız.” Dedi ve cesetleri yolun kenarına taşıyan askerlerin arasına doğru karıştı.
Kanla ıslanmış yolda yürüyordu.
Bana bir kez bile bakmamıştı.
Her zamanki gibi kısa.
Her zamanki gibi soğuk.
Az önce onu ölümden kurtarmıştım hemde bunun için kendimi tehlikeye atmıştım. Kolumun daha kötü hale gelmesine neden olmuştum.
O ise bununla ilgilenmiyordu.
Belkide ilgilenmesi gerekmiyordu.
Sonuçta ben onun için sadece bir leydiydim.
Hanesine güç katacak bir piyon.
Kuracağı ittifağın diğer tarafı.
Nişanlısı.
Bundan fazlası değildim. Oda benim için fazlası olmayacaktı. Ortadaki borç silinmişti.
İğnenin tenimden geçmesi ile elimi yumruk yaptım. Her etimi delmesiyle tırnağımı etime geçiriyor, dişlerimi birbirine bastırıyordum.
Acıtıyordu.
“Bitti.” Dedi şifacı.
Kolumu yeniden hareket ettirdim. Acı yeniden yayıldı.
“Bir saat dinlenin.”
“Gerek yok.” Dedim.
Şifacı kaşlarını çattı. “Leydim-“
“Az sonra yola çıkıyoruz.”
Ayağa kalktım. Yolculuğun başından beri yanımızda gelen atıma doğru ilerledim. Yanına gelip onu okşadım.
Sonra hemen kenarda arabamdan bir şişe aldım. Kapağını açıp tek dikişte bitirdim. Kalan şişeyi ise kanlı toprağa doğru fırlattım.Atın eyerlerinden kavrayıp üstüne binmeye hazırlanırken bir ses duyuldu.
Valen.
“Binmeyin.” Ona baktım.
“Ne?” Buna da mı karışacaktı.
“At.”
“Bineceğim.”
“Yaranız açılır.”
“Buna ben karar veririm.” Herşey üzerinde söz hakimi olduğunu düşünmesinden nefret ediyordum.
Benim vücudumdu ve ilk kez yaralı halde ata binmeyecektim. Yolculuk bitmeden at üzerinde vakit geçirmek istiyordum. Ayrıca yola devam gece edecektik ve arabada güvenli hissetmiyordum.
“Karar vermenizi istemedim.” Bir an sessizlik oldu.
Sözleri sinirimi bozmuştu.
Nefesimi verdim. “Öyleyse ne istiyorsunuz?”
Valen’in bakışları üzerimde sabit kaldı.
“Yolculuğun geri kalanında sorun çıkarmamanızı.” Kaşlarımı kaldırdım.
İnanamıyordum bu söylediklerine. Hayatını kurtarmıştım ve karşılığı bu muydu?
“Ben sorun mu çıkarıyorum?”
“Yaralı halinizle ata binmek istiyorsunuz.”
“Bu sorun çıkardığım anlamına gelmez.”
“Benim için aynı şey.” Dedi.
Gözlerimi kıstım.
“Benim içim değil.” Yüzünde bir değişiklik olmadı.
Ata doğru döndüm.
“Kraliyete vardığımızda nişanlımın yaralı olarak görülmesini istemiyorum.”
Bir an sustum.
Tabii ya.
İşte buydu, başından beri sorun buydu. Güçsüz görünecek olmasıydı.
Nişanlısını bile koruyamayacak kadar güçsüz olmasıydı.
Korunmaya ihtiyacım yoktu.
Bana bakışındaki soğukluğun sebebi de buydu. Ben onun için bir insan olmaktan önce bir anlaşmanın parçasıydım.
Vesper ile Ashcroft arasındaki ittifakın görünen yüzü.
Kraliyetin önünde yanında duracak kişi.
Bana zarar gelmesine izin veremezdi.
“Endişeniz için teşekkür ederim.” Dedim.
“Endişeli değilim. “ cevabı aniden gelmişti.
“İmajımızı koruyorum.” Dedi.
“Ne kadar asil.” Dedim gülümseyerek.
“Ama siz sadece ve sadece…” aniden ona doğru ilerledim ve işaret parmağımı onun göğsüne doğru bastırdım.
Elimi anında tuttu ama itmedi. Hareketsiz kalmaya devam etti.
“Kendi imajınızı koruyorsunuz. Bizim değil, bunu unutmayın.”
Elimi sertçe ondan kurtarıp çektim. Kolum sızlıyordu ve sargıya tekrar kan geçmişti.
Görmüştü.
Arkamı dönüp uzaklaştım.
Yolun kenarındaki taşlardan birine oturdum. Şifacı yaralılarla ilgileniyordu. Kolumu dizimin üzerine bıraktım ve bir süre hiçbir şey yapmadan çevreyi izledim.
Haydutların eşyaları inceleniyor, atları kontrol ediliyordu. Riven birkaç adamla konuşuyordu. Valen biraz daha ilerideydi. Bir askerin söylediklerini dinliyor ara ara kısa cevaplar veriyordu. Yüzündeki ifade hiç değişmiyordu.
Sanki az önce bir saldırının ortasında kalmamıştık. Sanki ben onun hayatını kurtarmamıştım. Sanki oda teşekkür etmemişti.
Gözlerimi kapattım.
İyi. Böylesi çok daha iyiydi.
Aramızda bir yakınlık oluşmasını istemiyordum. Zaten bu nişan bir seçim değildi.
İki hanenin çıkarları için yapılmış bir anlaşmaydı.
Ben vesper hanesinin çıkarları için onun yanında duracaktım. Oda Ashcroft hanesinin çıkarları için benim yanımda duracaktı. Hepsi buydu.
“İyi misin?” Riven.
Gözlerimi açtım.“İyiyim.” Dedim.
“Kolun?” Diye sordu.
“Bir kol.” Gülümsedi.
“Şaka yapacak kadar iyisin demek.” Bir süre yanımda sessice durdu. Sonra bakışladı Valen’e kaydı.
“Bir saat sonra çıkıyoruz.”
“Biliyorum.” Riven birşey söyleyecek gibi oldu fakat sonra vazgeçti.
“Hayatını kurtardın. İyi savaştın. “
“Sende öyle.” Dedim.
“Sahi.” Dedi duraksayıp.
“Niye onun hayatını kurtardın? Nişanı istemediğini sanıyordum.” Soracağı şey bu olmalıydı.
“Borcumu ödedim.” Dedim.
“Bunu ona da söyledin mi?”
Başımı ona çevirdim.
“Tabii ki, yapmışım söylemeden durur muyum.” Güldü.
Bende hafifçe gülümsedim. Tam o sırada uzaktan Valen’in sesi geldi.
“Baş Muhafız”
Riven’ın gülümsemesi kayboldu. Kısa bir an bana baktı ardından Valen’in yanına doğru koştu.
Ona doğru baktım.
Bir süre sonra Riven tekrar yanıma geldi.
“Tek başına ata binmeni istemiyor Israr etmen takdirinde biri ile at sürmen gerektiğini söyledi.”
Ellerimi sıkıntıyla yüzüme götürdüm. Gerçekten asla vazgeçmiyordu.
“Seninle bineceğim.”
“Bu teklifi sundum ama seninle bineceğini söyledi.”
“Ne?”
“Yol boyunca sana akıl sağlığı diliyorum.”
Kafamı geriye attım. Gerçekten bende aynısını diliyordum.
Gözlerimi kapattım.
Valen Ashcroft.
Herşeyi kendi istediği gibi yapmadan duramıyordu.
Ayağa kalktım,atının yanında bekliyordu.
“Hazır mısınız?”
Cevap vermedim. Üstelik onun atıyla gidiyorduk. Bu resmen bana hakaretti.
Atın yanına geldim. Sağlam elimle eyere tutundum ve ayağımı üzengiye geçirdim.
Bir hamlede kendimi yukarı çekmeye çalıştım.
Kolum sızladı.
Düşmemek için hemen eyere tutundum. Arkadan sesi geldi.
“Durun.”
“Yardımınıza ihtiyacım yok.”
“Tek kolunuzla ata binmeye çalışıyorsunuz.”
“Ve başaracağım.”
Atın diğer tarafına geçip elini uzattı. İsteksice tuttum, düşemezdim.
Beni yukarı çektiğinde oturdum. Ardından Valen de ata bindi. Bir anda aramızdaki boşluk kapandı.
Sırtımı dikleştirdim onunla bu kadar yakın olmak garipti.
Dizginleri eline aldı, at yavaşça ilerlemeye başladı.
İlk birkaç adım boyunca ikimizde konuşmadık ancak at hızlanmaya başladıkça tek kolla zorlanıyordum. Kendi atımda olsaydım böyle olmazdı.
Dengemi sağlamakta zorlanıyordum ve gayet barizdi.
“Yaslanın.” Sağlam kolumla atın dizginlerinden birine tutundum ve istemesemde kendimi ona yasladım.
Önde oturmak da garipti. Atın hareketleriyle istemsizce Valen’e doğru yaklaşmak zorunda kalıyordum.
Aramızda mümkün olduğunca mesafe bırakmaya çalışsamda bu imkansıza yakın birşeydi.
At biraz daha hızlandı.
Bir süre yalnızca yolun ve atların sesi duyuldu.
Sonra Valen konuştu.
“Bir daha böyle birşey yapmayın.”
Başımı kaldırdım.
“Ne?”
“Benim için atlamayın.”
Sesinde minnet yoktu.
Teşekkürden eser yoktu.
Hatta emir verir gibiydi.
“Bunu yapmasaydım şu an burada olmayabilirdiniz.”dedim.
“Bunun farkındayım.”
“Öyleyse?”
“Bunun tekrar yaşanmasını istemiyorum.”
Kısa bir sessizlik oluştu.
“Beni korumanızı istemiyorum.”
Dişlerimi birbirine bastırdım. Onun için bu hale gelmiştim ve o böyle söylüyordu.
“Bir dahaki sefere ölümünüzü izlerim.”
Gülmeli miydim yoksa sinirlenmeli mi karar veremiyordum.
Bir süre sonra kolum tekrar sızlamaya başlamıştı. Kanın sızdığını hissediyordum, baktığımda sargının kırmızıya döndüğünü görebiliyordum.
Sağlam kolumla yaralı kolumu biraz daha kendime çektim.
Arkamdan sesi geldi. “Acıyor mu?”
“Hayır.”
“Yalan söylemeyin.”
“Bu sizi neden ilgilendiriyor?”
“Bayılmanızı istemiyorum.”
“Bayılırsam atı sürmeye devam edin lordum.”
“Bayılırsanız atı durdurmak durumunda kalırım.”
“Hayır, bayılırsam sürmeye devam edin.”
Cevap vermedi.
Biz ilerledikçe kolum artık sanki sızlamıyor, yanıyordu.
Gözlerimi kapadım.. Gözlerimi tekrar açtığımda yolların değiştiğini fark ettim.
Toprak yolun yerini taş döşeli geniş bir yolun aldığını gördüm. Asıl sorun buda değildi, asıl sorun ona yaslanarak saatlerce uyumuş olmamdı. Kolum ise tamamen geçmiş gibiydi hiç acı yoktu.
Elimi yavaşça sargının üzerine götürdüm acımıyordu.
Yavaşça sargıyı açtım.
Gördüğüm şey ile anlam veremedim.
Yara neredeyse iyileşmişti izi duruyordu ama çok daha iyi durumdaydı.
Hızlıca geri sargıyı kapamaya çalıştım.
“Ne oldu?”
Arkamdan gelen soğuk ses ile duraksadım.
“Birşey yok.” Elini sargıya götürdü. Hızlıca sargıyı bir tur döndürdüm ve elini ittirdim.
İttirmem birşey değiştirmedi dizginleri tutan eli ile dizginleri bırakmadan sol kolumu tuttu.
Sağ koluma dokunmadı ama sağ eliyle sargıyı açtı. Engel olamamıştım.
Gördüğü şey ile oda duraksadı. Sargıyı elinden bırakıp gözlerini yoldan ayırdı.
Sargı yere düşüp atın ayakları altında ezildi.
Sadece iyileşen yaraya bakıyordu. Oda anlamlandıramadı.
Ama birşey de demedi. İkimizde konuşmadık.
Birkaç saat daha konuşmadan ilerledik.
Burnuma dolan tuz kokusu ile yaklaştığımızı anlamıştım.
Hava aydınlanıyordu.Çevremizdeki arabaların sayısı artmaya başlamıştı.
Bir süre sonra uzaktan denizi gördüm. Mavi değil griydi.
Güneşin altında parlayan yüzeyi limana yaklaştıkça farklı bir havaya bürünüyor, büyüyordu.
Ashcroft limanı.
Daha önce burayı yalnızca anlatılanlardan biliyordum. Anlatılanlardan hiçbiri gerçeğin yanında yeterli kalmamıştı.
Limana girdiğimizde atların hızı iyice yavaşladı. İnsan kalabalığı yolumuzu kapatıyordu. Taş yol daha da sallanmamıza neden oluyordu.
Tüccarlar bağırıyor, işçiler sandıkları gemilere taşıyor, denizciler halatlarla uğraşıyordu.
Valen atı durdurdu.
“Buradan gemiye geçiyoruz.” Dedi.
Yaklaşık bir saat beklemenin ardından sonunda bir gemi ayarlayabilmiştik.
Hava tamamen aydınlanmıştı.
Askerler atları götürürken gemiye çıkmak için tahta iskeleye çıktım.
İskelenin sallanması ile dengemi bulmakta zorlanmıştım.
“Dikkat.” Riven arkamdan geliyordu.
“İyiyim.”
Kalan eşyalar da bir süre içinde taşınmıştı ve yola çıkmıştık.
İlk uzun gemi seyahatimdi, daha önce hiç binmemiştim. Daha doğrusu binmek için ne bir nedenim nede fırsatım vardı.
Bizler için ayrılmış kamaralar vardı. Askerlerin ve mürettebadın uyuması ve kalması için ise ayrı alanlar vardı. Gerekli eşyaları ihtiyaç duyabilirim diye yanıma getirmişlerdi.
Deniz sallandıkça sende sallanır, rahat edemezsin demişlerdi ama aksine denizin sesi huzur veriyor sallanması ise rahatlatıyordu beni.
Yol boyu üzerimde duran kanlı kıyafetlerimi çıkardım. Kamaramdaydım ve dinlenmeye ihtiyacım vardı. Kıyafetleri sandıkların olduğu yere koyup sadece içliğimle kaldığımda dinlenmem için koyulan küçük yatağa uzandım.
Dizlerimi kendime çekip kollarımla bacaklarımı sıkı sıkı tuttum.
Valen’e yaslanarak uyumaktansa bunu tercih ederdim.
Yorgun bedenimi uykunun huzurlu kollarına bıraktım.
Kapı yavaşça tıklatılana kadar gayet güzel bir şekilde uyumuş ve dinlenmiştim. İyi gelmişti.
“Leydim… sizi yemeğe bekliyorlar.”
“Geliyorum.”
Sandıkların içinden uzun kollu krem rengi gömleğimi buldum. Koyu kahverengi korsemi ve uzun sade siyah eteğimi bulduğumda ise hızla giyindim.
Hançerimi her zamanki gibi korseme sabitleyip kılıcımı odama bıraktım. Saçlarıma ise ellememiştim. Çizmelerimi giydim.
Sarayda giydiğim gösterişli kıyafetlerim yanında bu halim yabancı ve şaşırtıcıydı. Ama asıl rahat olan kıyafetler de bunlardı.
Aşağıya yemek salonuna indiğimde herkes yerleşmişti. Tabii ki yine o hariç, bir askerle konuşuyordu.
Herkes masada yerini almıştı. Babam ve Valen karşılıklı olacak şekilde hazırlanmıştı. Masanın sağ tarafında üç sandalye vardı. Cedran ben ve Riven için.
Karşı tarafta ise bir kadın oturuyordu, yanında ise Ashcroft danışmanı olduğunu düşündüğüm ve birkaç kez gördüğüm bir adam.
Yeni fark etmiş olsamda geçen gün Ashcroft kalesinde resimlerini gördüğüm kadına benzediğini anlamıştım.
Hatta baktıkça o kadın gözümde canlanmaya başlamıştı.
Yanında oturan kadın ise çok güzeldi. Sapsarı saçları vardı, Ashcroftlarda pek rastlanmazdı.
Muhtemelen halktan biriydi hatta bir asker olabilirdi oldukça güçlü ve deneyimli duruyordu. Neden burada olduğuna ise anlam verememiştim.
Masaya yaklaştığımda yere sabitlendiğini fark ettim. Bir adım daha attığımda ise bunun çok mantıklı bir karar olduğuna emindim.
Gemi her hareket ettiğinde tahta zemin hafifçe sallanıyor, masanın üzerindeki mumların alevleri titriyordu.
“Geciktin.” Dedi babam bana dönerek. Onun hemen sağındaki sandalyeyi çekerek yanına oturdum.
“Yemek saatini bilmiyordum.” diyerek açıklamada bulundum.
“Artık öğrendin.” Dedi.
Önümde bir tabak bırakıldı. Sıcak et yahnisi, ekmek ve biraz peynir vardı.
O sırada Valen konuşmasını bitirip masaya gelmişti.
“İttifağımız netleştiğine göre sizinle tanıştırmak istediğim kişiler var.” Dedi.
Askerin ve danışmanın neden burada olduğu anlaşılmıştı. Babam tanıyor muydu bilmiyordum ama ben ikisini de tanımıyordum.
“Baş danışmanım Ormund Ashcroft.” Dedi, durup gözlerini diğer tarafta duran kadına çevirdi.
Baş danışman onunla aynı soyadı taşıyordu, bu garipti.
“Ve baş muhafızım Freya Calder.” Dedi. Bana dönmedi, sadece babama baktı.
Babamın kafasını bir kez olumlu anlamda hareket ettirmesi ile yemeğine döndü.
“Herkese afiyet olsun.”
Bende buradaydım, tüm gün birlikte yolculuk etmiştik ama hala beni ciddiye almıyor, sorumlu biri yerine koymuyordu.
Nişanlandığı kişi ve Vesper varisi olmama rağmen yapıyordu bunu.
Herkes yemeğe başlamıştı bile. Elime kaşığı alıp yemeğe daldıracağım sırada gemi sallandı ve yemek kasenin içinde sallandı.
Geminin bu sıkıntısını dert etmesemde alışmam süre alacaktı.
Bir süre denizin sesine sadece tabak çatal sesleri eşlik etmişti. Ardından Riven konuştu.
“Dün olan saldırı hakkında bilgi edinebildiniz mi Lordlarım?”
Valen kafasını ona çevirmeden konuştu. “Henüz değil.”
Babam söze girdi, Riven’a baktı.
“Kaçanlardan yakalayabildiğiniz oldu mu?”
Anlaşılan yakalama işini Riven yönetiyordu.
Kalemiz de deaskeri işlerle ilgilenen kişi dolayısıyla da baş muhafız Rivendı.
Göründüğünden çok daha deneyimli, çok daha güçlü biriydi.
“Maalesef.”
Babam cevap vermedi. Kaşlarını kaldırdı bir kaç saniye Riven’a bakmaya devam etti ardından yemeğine döndü.
“Ne kadar asker kaybettik?” Diye sordum. Canımı zarzor kurtarmamın ardından ölenlere bakma fırsatım olmuştu. Ve ölenler sadece haydutlar değildi. Ashcroft ve Vesper hanesinin armasını taşıyan cesetlerde mevcuttu.
Toprağı sulayan kanın, yerde dağılan uzuvların tek sahibi haydutlar değildi.
Kimse cevap vermedi.
O kadın hariç. Elindeki bıçağı tabağının yanına bıraktı.
“On bir.” Dedi.
Bakışlarımı ona çevirdim.
“Altı tanesi Vesper, beş tanesi Ashcroft askeri.”
Sakin ama bilgili konuşuyordu.
“Yaralımız var mıydı?” Sorumu bu sefer doğrudan ona yöneltmiştim.
“Yaralı askerimiz yok leydim. Hepsi orda can verdi.”
Valen bu sefer başını kaldırdı, kadına döndü. O sırada kadın da başını lorda çevirdi.
“Freya, yeterli.”
Freya sessizce kafasını tabağına çevirdi.
Babam içtiği şaraptan bir yudum daha aldı ve kadehini masaya bıraktı.
“Bırak cevaplasın.” Babamın sesi sakindi.
“Vesper hanesinin kaybını bilmek istemesi olağan.” Diyerek ekledi.
Bazen bir lord olarak bana sert davransa da başka bir lordun bana sert davranamayacağını ona hatırlatıyordu.
Valen birkaç saniye gözlerini ayırmadan babama baktı sonra da bana döndü.
“Bunun şuan konuşulması gerekmiyor.”
Bu konunun konuşulması sanki onu rahatsız ediyordu. Babam karışmamasını istese de zorluyordu.
“On bir asker öldü, sadece yolun yarısında.” Dedim ona dönerek.
“Biliyorum.” Sesi her zamanki gibiydi.
“Bende bilmek istiyorum.”
Çenesi hafifçe gerildi. Çatalının yanında duran mendili alarak ağzını sildi. Mendili masaya tekrar koydu ve gözleri tekrar bana çevrildi.
Konuyu uzatarak herkesi geriyordu.
“Dün olanlardan sonra hala asker kaybını düşünmen şaşırtıcı.” Dedi.
“Ne demek istiyorsunuz?” Kaşlarımı çattım.
“Düşünmeden hareket ettiniz.”
“Düşünmeden hareket etmedim.”
“Öyle mi?” Arkasına yaslandı.
“Bir karar verdim.”
“Ve o karar seni gereğinden fazla tehlikeye attı.”
Tamamen sadece bana bakıyordu. Gözünü bir saniye bile ayırmıyor hatta kırpmıyordu. Bunu yapması beni geriyordu.
“Sende oradaydın.” Dedim.
Cevap vermedi.
Sessizliğini devam etmek için bir fırsat olarak algıladım.
“Eğer o kararı vermeseydim şuan burada olmazdın.”
Bakışları bu sefer birkaç saniye üzerimde gezindi.
“Bunun farkındayım.”
Sesinde yine teşekkür yoktu. Kabul ediyordu ama teşekkür etmiyordu.
“Bu yaptığınızın doğru olduğu anlamına gelmez. Bu kararınızın sonucu sizin şuan burada olmamanıza sebebiyet verebilirdi.”
“Bende her kararımın doğru olduğunu söylemiyorum zaten lordum.”
Kaşığımı masaya bıraktım.
“Yalnızca kaç askerin öldüğünü öğrenmek istedim.” Dedim.
Babam bu kez Valen’e döndü.
“Lord Valen.” Valen dakikalardır sabit kalan bakışlarını benden çekip babama döndü.
“Geminin geri kalanı için ne gibi önlemler alındı?”
Soru sakin sorulmuştu ama cevabı bekleyen bir lordun ağırlığına sahipti.
“Gece nöbetçilerini arttırdım. Gemide sürekli devriye olacak.”
Babam kısa bir süre sessiz kaldı. Ardından sesli şekilde nefes verdi.
“Yeterli.”
Ayağa kalktı.
“Bir daha benzer bir olay yaşanmamalı.” Diye ekledi.
“Yaşanmayacak.”
Babam masadan ayrıldı.
Sessizlik tekrar yerini aldığında Valen’ de çoktan gitmişti.
Bende önüme döndüm.
On bir kişi.
On bir kişi sadece kraliyete olan bir yolculuk için can vermişti.
Bu sayı az gibi gözükse de sadece yolun yarısında olan sayıydı bu.
Önümdeki yemeğin tadı çoktan değişmişti.
Onun için can veren askerlerden bir fazlalık gibi bahsetmesi onun hakkında daha da kötü düşünmeme sebep oluyordu.
Midem bulanıyordu..
Herkes kalkan lordların ardından selam verip ayrılmıştı. Çok beklemeden bende masadan kalktım.
Kapının köşesinde Riven bekliyordu.
“Haklıydın.” Dedi.
Yanına gittim. Duvara tıpkı onun gibi yaslandım.
“Tabii ki haklıydım. Kimden neyi saklıyor?” Tebessüm etti hafifçe.
“Kolun nasıl oldu?” Diye sordu.
Gözlerimi yavaşça koluma çevirdim. Şükürler olsun ki uzun kollu bir gömlek giymiştim.
Bunu ondan neden saklıyordum bilmiyordum ama garip olan şeyler saklanırdı ve buda garipti.
Nasıl bir tür varlığın kolu dikiş atılacak kadar derin bir yaraya sahiplen saatler içinde iyileşirdi ki?
Ve bunu Valen görmüştü, eline benimle ilgili bir koz çoktan geçmişti.
Sessizliğimin ardından Riven düşüncelerimi böldü.
“Lysandra? İyi misin?”
Bana döndü elini alnıma götürdü. Cevap vermeyince yine geçen günkü gibi kötüleştiğini düşünmüş olmalıydı.
Bileğinden tutup yavaşça elini indirdim.
Gülümsedim. “Merak etme iyiyim. Kolumda oldukça iyi.”
“Şifacıyı gemiye getirdiler, kötü olursan görün kesinlikle.”
“Anladım sağol. İyi geceler.”
Yanından yavaşça geçtim. Odama doğru giderken güvertenin bomboş olduğunu fark ettim.
Gece denizi görmek için nadir şanslarımdandı.
İlerleyip korkuluklardan tutundum.
Gözlerimi kapatıp bir süre sessizce denizin sesini dinliyordum ki gelen bir sesle yime bölündü.
“Leydim…” selam veren Freya korkuluklara arkasını dönüp yaslandı.
Elinde tütün vardı.
Bir nefes çekti ve denize baktı.
Cevap vermedim, oda bir süre konuşmadı zaten.
Dakikalar ardından birkaç kelime etti.
“O tavrı size karşı öyle değildi.”
Kafamı ona çevirdim. “Anlamadım?”
“Onu kurtarmanıza rağmen böyle yapmasına sinirleniyorsunuz ama o tavrı size değil.”
Güldüm.
“İnan bana Freya, takılmıyorum.”
“Öyle diyorsanız öyledir leydim.” Gülümseyerek karşılık vermişti.
Elindeki tütünü uzattı. Normalde çok içmezdim ama aldım.
“Birinin onun için ölmesinden nefret eder. Bunu yapan siz olsanızda.”
Güverteye yaslandı. Yüzünü görmüyordum.Bir nefes daha çekip dumanını denize doğru verdim.
“Onun hakkında nasıl bu kadar fazla bilgiye sahipsiniz ve bana niye bu bilgileri veriyorsunuz?”
“Lordum.” Dedi.
“Tahta çıktığında çok deneyimli değildi leydim. Öyle görünmüyor olabilirim ama oldukça yaşlıyım. Lord Valenden bile. Annem Valen’in baba tarafından bir akrabası.”
Gülümsedi.
Derince bir nefes aldı.
Tüm ciğerini havayla doldurdu sonra devam etti. “Size bunları niye anlattığım konusunda ise…” birkaç saniye cevap vermeden bekledi.
“Bilmiyorum leydim. Size güvenmeyi seçtim, lakin aramızda kalırsa sevinirim.”
Elimdeki tütünü nazikçe alıp selam verdi.
Geldiği gibi bir hızla saniyeler içerisinde yok oldu.
Valen’i küçüklüğünden beri tanıdığı için anlıyor ve anlayış gösteriyordu.
Ama ne ben Valeni yıllardır tanıyordum ne de o beni.
Dolayısıyla ne onu anlamam ne de anlayış göstermem mümkündü.
Böyle bir zorunluluğum yoktu.
Freyanın ise soylu olmasına şaşırmıştım hatta o kadar yaşlı olmasına da şaşırmıştım. Valen en az altı yüz yaşındaydı. Babamdan biraz daha küçüktü ama küçük değildi. Freya da muhtemelen babam yaşında ya da biraz daha küçüktü.
Valen üzerine konuşmaktan ve düşünmekten yorulmuştum. Üzerimi değiştirip odamda biraz vakit geçirmeyi tercih ettim. Bir süre sonra da tekrar uzandım ve uyudum..
Gözlerimi açtığımda dışarıdan içeri gelen güneş ışıklarıyla karşılaştım. İlk kez gemi yolculuğu yapıyordum ama şimdiden sevmiştim.
Yavaşça doğrulup üzerimdeki kıyafeti sıyırdım. Yaram geçen gün iyileşmiş olmasına rağmen sızlıyordu.
Kıyafeti aceleyle kaldırdığımda hiç beklemediğim bir manzara karşımdaydı. Yara tekrar açılmıştı. İlk hali kadar iyi değildi ama iyileşmiş bir yara nasıl bu hake tekrar gelebilirdi ki?
Farkında olmadan kendi üzerimde mi büyü kullanıyordum acaba? Böyle birşey mümkün olmasa da bunun başka türlü olmasına imkan yoktu.
Üzerimde sandıklardan elime gelen ilk şeyi geçirdim. Hava aydınlanalı biraz oluyordu. Güverteye gidip biraz denizin havasını ciğerlerime çekmiştim.
Düşünüyordum.
Kraliyet kapıları bize farklı bir dünyanın kapısını açıyordu. Çok başka bir dünyanın…
Bazı lord ve varisleri tanıyordum ancak hiç veliaht kral ile tanışmamıştım.
Kral yıllardır kötü bir hastalık ile mücadele ediyordu ve onun yerine kararları kardeşi veriyordu.
Söylenene göre bulaşıcı bir hastalıkmış ve tahta çıktığından beri onun yüzünü gören yokmuş.
Arkamdan gelen adım sesiyle kafamı biraz sağa çevirdim. Hizmetçiler kahvaltı hazırlıyorlardı.
Herkes uyanmış olmalıydı.
Riven ve diğerlerinin masaya geçtiğini gördüğümde bende yanlarına gittim.
Riven’ın hemen yanına geçtim. Babamın sağındaydım.
Dakikaların ardından herkes gelmiş ve selamlaşmalarım ardından kahvaltıya başlanmıştı.
Dünkü atışmadan sonra kimseden çıt çıkmıyordu.
Arada bir sallanıyorduk bu da herkesin birkaç saniyeliğine durmasına sebep oluyordu.
“Yarın sabah gün doğumuyla birlikte ana karaya varmış olacağız.”
Babam ölüm sessizliğini bozup konuşmuştu.
“Hiçbir şeyin eksik olmasını istemiyorum. Hazırlıklarla bizzat sen ilgilen Riven.”
Riven’ a bakıyordu.
Riven kafasıyla onay verdiği an bana çevirdi gözlerini.
“Lysandra koluna baktırmanı istiyorum.”
Zaten yaralandığımı bildiğini biliyorum ama Valen kolumun iyileştiğini ına söylememişti. Buna işte gerçekten şaşırmıştım.
Kafamı salladım.
“Eklemek istediğin bir şey var mı?” Valen’e soruyordu. Buradaki tek lord babam değildi.
“Kraliyet sarayında lord ve leydilerin üzerinde silah taşıması yasak. Baş muhafızın sizinle kalması ve silah taşıması için ayrıca konuşacağım. Hareketlerinize ayrıca dikkat edin.”
Her zaman olduğu gibi yine oldukça temkinli ve dikkatli yaklaşıyor, uyarı yapmayı da ihmal etmiyordu.
“Herşeyin olması gerektiği gibi olacağından emin olabilirsiniz.” Cevap vermedi.
Kafasını tekrar önündeki yemeğe çevirdi ve elindeki çatal ile yemeği kurcalamaya başladı.
Freya dünün aksine sessizdi, kimseyle göz teması bile kurmuyor gibi görünüyordu.
Kahvaltının ardından tekrar güvertede yerimi aldım. Biraz sonra kolumu sardırmaya gidecektim.
“Leydim, henüz kolunuza baktırmadınız mı?” Alay ediyordu benimle.
Riven’ın sesini duymam ile arkama bile dönmeden konuşmaya başladım.
“Ne düşünüyorsun? Tüm bunlar hakkında; kraliyet, yasaklar, etkinlikler toplantılar… Hepsi çok stres edici değil mi?”
Kafamı ona çevirdiğimde ağzının kulaklarına vardığını gördüm.
Kolumla kolunu dürttüm.
“Hadi ama cidden merak ediyorum.”
Benim gibi kollarını korkuluğa yasladı ve gözlerini denizin uçsuz bucaksız dalgalarına kitledi.
“Bilmiyorum Lysandra, sanırım korkutucu. Sizlerin silah taşıyamaması bile başlı başlına güvensiz.”
Haklıydı.
Kraliyet sarayındaki bu yasak gelecek soyluları ve kraliyet ailesini korumak içindi. Yani bize söylenen buydu, sadece muhafızlar üzerlerinde silah bulundurabilirlerdi.
Ayrıca muhafızlarında soyluların odalarına girmeleri yasaktı, böyle bir durumda hainlik ile suçlandıklarını duymuştum.
Bu yasaklar gerçekten katıydı, bir seferinde bunu çiğneyenlerin suikast girişimi ile suçlandığını duymuştum.
“Yanımda sen olacaksın güvende olacağıma eminim.”
Gözlerimi ona çevirdim.
Saçlarım arkadan bağlıydı ama bir tutamı çıkmıştı. Sağ elini uzattı ve nazikçe o tutamı kulağımın arkasına bıraktı.
“Buna sevindim.” Gülümsemesine karşılık verdim.
Geriye çekilip selam verdi ve yanımdan uzaklaştı.
Onun gitmesinden sonra orada çok durmamış doğruca şifacının yanına gitmiştim. Yaranın çok daha iyi olduğunu söylemiş ve temizleyip güzelce sarmıştı.
Gitmeden babamla konuşmak istiyordum.
Kafama gerçekten takılan sorular vardı ve bu soruların cevabını Riven bile bilmiyordu. Ve zaten bir sırla gittiğim bu saraya gizlediğim şeyi bile bilmeden gitmek istemiyordum.
Çoktan babama bunu iletmiştim.
Şimdiyse konuşmak için beni çağırıyordu.
Kapıyı iki kez tıklayıp gelen ses ile kapıyı açtım.
Odanın ortasında orta boyda bir masa vardı, çok büyük bir oda değildi.
“Konuşman gereken önemli bir mesele varmış.”
“Öyle.” Dedim.
Yaslandığı duvardan doğrulup masaya oturdu. Karşısındaki koltukları eli ile işaret etti.
“Dinliyorum.”
Dediği gibi yaptım ve beklemeden direk olarak konuya girdim.
“Ölen soylu…”
Gözlerine baktım ama onu okumak boşaydı. Anlayamıyordum.
“Ben mi öldürdüm?” Beklemedi.
“Hayır.”
“Kim öldürdü.”
“Edrik Voss.” Göz bebeklerim büyüdü istemsizce.
Yeni komutan olan bir askerdi.
“Peki ama neden?”
“Bu kadarını bilmen şimdilik yeterli. Seni ölüm haberinden sonra gönderdim ve bayıldığın haberin de hemen ardından geldi.”
“Ama baba… “
“Yeterli, çıkabilirsin.”
Ayağa kalktım. Hala ona bakıyordum umutla ama konuşmuyordu.
“Kraliyette Lysandra…”
Bakışları daha da sertleşti.
“Tek bir yanlış hareket, tek bir dikkatsizlik istemiyorum.”
Onu dinlemiyordum bile sadece kafa salladım. Arkamı dönüp gidecekken konuştu.
“Hançerin, sakın ola saraya sokmaya kalma.”
Kapıyı açıp ilerledim. Onsuz hiçbir yere gitmeyecektim.
Akşam yemeği vakti geldiğinde yine herkes oldukça sessizdi ve bu sefer hiçe yakın değil direk olarak hiç konuşma olmadı.
Arada Cedran babama birşeyler fısıldamış olsa da onları duymadığım için konuşma sayılmazdı.
Odama geçtiğimde ise içimde hem husursuzluk hemde heyecan vardı.
Birde sanırım babamın dedikleri biraz da olsa içimi rahatlatmıştı.
O cinayeti benim yapmadığımı öğrenmek beni mutlu etmişti.
Edrik Voss ismi ise bildiğim ama babamın dediği gibi bir süredir görmediğim bir isimdi.
Muhtemelen bu olaydan sonra kellesini kurtarmak için kaçmıştı.
Üzerimi değiştirip saçlarımı taradım, gözlerimi yumduğumda kalbimin hızla çarptığını hissedebiliyordum..
Gözlerimi açtığım an kızıl gökyüzünü görmek için üstümdekilerle dışarı koştum.
Kara uzaktan da olsa biraz gözüküyordu.
Ne hissedeceğimi bilmiyordum.
Bir gün vardı hala, yarın öğle saatlerine doğru kraliyet sarayında olacaktık.
Günlerdir üzerinde olduğumuz denizin üzerindeki vaktimiz sona eriyordu.
Gözüken kara bunun habercisiydi.
Yanımda ölü askerlerin ağırlığı, vücudumda bilmediklerim, ardımda unuttuklarım vardı.
Arkamdaki hışırtıyla ona döndüm.
Valen Ashcroft’a baktım.
Hala onu tanımıyordum, muhtemelen bu durum kraliyette de değişmeyecekti ama o artık yalnızca Vesper hanesinin karşısındaki Ashcrocft lordu değildi.
Hakkımda bildikleri vardı.
Nedendir bilmem bu düşünce beni karaya yaklaşmamız kadar rahatsız ediyordu.
Etmeye de devam edecekti.

Teşekkür etmişti.Bir an ona baktım.Valen Ashcroft’tan böyle bir cümle duymayı beklemiyordum. Özellikle de bana karşı.Yüzünde hala aynı ifadesiz bakışı vardı. Ne minnet ne şaşkınlık, sadece bomboş bakıyordu. Sanki az önce söylediği söz herhangi bir cümleden farksız, az önce yaşananlar ise gündelik hayatın bir parçasıydı.Bakışlarımı ondan çekip koluma çevirdim. Kan parmaklarımın arasından sızmaya devam ediyordu. Yerde minik bir gölet oluşturmuştu.Çevreme baktım. Birkaç dakika önce bizi çevreleyen haydutların çoğu yerde hareketsiz yatıyordu. Sağ kalanlar kaçmayı başarmış olmalıydılar çünkü yerde yatanlar yaşayabilecek durumda değildi. Yolun kenarında ise kırılmış kılıçlar, deri parçaları, uzuvlar ve kanla sulanmış toprak vardı.Nefesimi yavaşça verdim.Bitmişti.Ama kolumdaki ağrı henüz bitmemişti.“Şifacı.” Sesim beklediğimden de yüksek çıkmıştı.Yakındaki askerlerden biri başını kaldırdı. “Burada, leydim.”Şifacı birkaç saniye içinde yanıma geldi. Koluma sarılı parçayı biraz açıp yaraya baktığında yüzündeki ifade değişti.“Yaranız derin.” Dedi.“Ölecek miyim?”Yüzünü kaldırıp bana baktı şaşırmışçasına. “Hayır.”“Öyleyse sorun yok.”Şifacı cevap vermedi. Yaranın tamamına bakmak için kumaşı tamamen kaldırdığında dişlerimi sıktım.“Dikiş atmam gerek leydim.”O sırada hala yanımızda duran Valen konuşmaya başladı.Onunla konuşmak istemiyordum.“Ne kadar sürede yolculuğa devam edebilir?” Diye sordu.“Lordum.” Selamını veren şifacı başını kaldırdı ve lorduna anlattı. “Yara derin, dikiş atmam gerek. Fakat kolunu zorlamadan yola devam edebilir.“Ne kadar sürer?” “Bir saat.”Valen bir süre sustu.“Bir saat.” Sesinde itiraz yoktu. Hesap yapıyordu, muhtemele yolculuk yapacaktık.Yolculuğun geri kalanını, varış saatini ve muhtemelen kraliyete ne kadar sürede ulaşıp bu sürede gecikip gecikmeyeceğimizi düşünüyordu.“Bir saatten fazla durmayacağız.” Dedi ve cesetleri yolun kenarına taşıyan askerlerin arasına doğru karıştı. Kanla ıslanmış yolda yürüyordu.Bana bir kez bile bakmamıştı.Her zamanki gibi kısa.Her zamanki gibi soğuk.Az önce onu ölümden kurtarmıştım hemde bunun için kendimi tehlikeye atmıştım. Kolumun daha kötü hale gelmesine neden olmuştum. O ise bununla ilgilenmiyordu.Belkide ilgilenmesi gerekmiyordu.Sonuçta ben onun için sadece bir leydiydim.Hanesine güç katacak bir piyon.Kuracağı ittifağın diğer tarafı.Nişanlısı.Bundan fazlası değildim.Oda benim için fazlası olmayacaktı. Ortadaki borç silinmişti.İğnenim tenimden geçmesi ile elimi yumruk yaptım. Her etimi delmesiyle tırnağımı etime geçiriyor, dişlerimi birbirine bastırıyordum. Acıtıyordu.“Bitti.” Dedi şifacı.Kolumu yeniden hareket ettirdim. Acı yeniden yayıldı.“Bir saat dinlenin.”“Gerek yok.” Dedim.Şifacı kaşlarını çattı. “Leydim-“ “Az sonra yola çıkıyoruz.”Ayağa kalktım. Yolculuğun başından beri yanımızda gelen atıma doğru ilerledim. Yanına gelip onu okşadım. Sonra hemen kenarda arabamdan bir şişe kan aldım. Kapağını açıp tek dikişte bitirdim. Kalan şişeyi ise fırlattım.Atın eyerlerinden kavrayıp üstüne binmeye hazırlanırken bir ses duyuldu.Valen.“Binmeyin.”Ona baktım.“Ne?” Buna da mı karışacaktı.“At.”“Bineceğim.”“Yaranız açılır.”“Buna ben karar veririm.” Herşey üzerinde söz hakimi olduğunu düşünmesinden nefret ediyordum. Benim vücudumdu ve ilk kez yaralı halde ata binmeyecektim. Yolculuk bitmeden at üzerinde vakit geçirmek istiyordum. Ayrıca yola devam gece edecektik ve arabada güvenli hissetmiyordum.“Karar vermenizi istemedim.”Bir an sessizlik oldu.Sözleri sinirimi bozmuştu.Nefesimi verdim. “Öyleyse ne istiyorsunuz?”Valen’in bakışları üzerimde sabit kaldı.“Yolculuğun geri kalanında sorun çıkarmamanızı.”Kaşlarımı kaldırdım.İnanamıyordum bu söylediklerine.Hayatını kurtarmıştım ve karşılığı bu muydu?“Ben sorun mu çıkarıyorum?”“Yaralı halinizle ata binmek istiyorsunuz.”“Bu sorun çıkardığım anlamına gelmez.”“Benim için aynı şey.” Dedi.Gözlerimi kıstım.“Benim içim değil.”Yüzünde bir değişiklik olmadı.Ata doğru döndüm.“Kraliyete vardığımızda nişanlımın yaralı olarak görülmesini istemiyorum.”Bir an sustum.Tabii ya. İşte buydu, başından beri sorun buydu. Güçsüz görünecek olmasıydı. Nişanlısını bile koruyamayacak kadar güçsüz olmasıydı. Korunmaya ihtiyacım yoktu.Bana bakışındaki soğukluğun sebebi de buydu. Ben onun için bir insan olmaktan önce bir anlaşmanın parçasıydım.Vesper ile Ashcroft arasındaki ittifakın görünen yüzü. Kraliyetin önünde yanında duracak kişi.Bana zarar gelmesine izin veremezdi.“Endişeniz için teşekkür ederim.” Dedim.“Endişeli değilim. “ cevabı aniden gelmişti.“İmajımızı koruyorum.” Dedi.“Ne kadar asil.” Dedim gülümseyerek.“Ama siz sadece ve sadece…” işaret parmağımı onun göğsüne doğru bastırdım. Elimi anında tuttu ama itmedi. Hareketsiz kalmaya devam etti.“Kendi imajınızı koruyorsunuz. Bizim değil, bunu unutmayın.” Elimi sertçe ondan kurtarıp çektim. Kolum sızlıyordu ve sargıya tekrar kan geçmişti. Görmüştü.Arkamı dönüp uzaklaştım.Yolun kenarındaki taşlardan birine oturdum. Şifacı yaralılarla ilgileniyordu. Kolumu dizimin üzerine bıraktım ve bir süre hiçbir şey yapmadan çevreyi izledim.Haydutların eşyaları inceleniyor, atları kontrol ediliyordu. Riven birkaç adamla konuşuyordu. Valen biraz daha ilerideydi. Bir askerin söylediklerini dinliyor ara ara kısa cevaplar veriyordu. Yüzündeki ifade hiç değişmiyordu.Sanki az önce bir saldırının ortasında kalmamıştık.Sanki ben onun hayatını kurtarmamıştım.Sanki oda teşekkür etmemişti.Gözlerimi kapattım.İyi.Böylesi çok daha iyiydi.Aramızda bir yakınlık oluşmasını istemiyordum. Zaten bu nişan bir seçim değildi.İki hanenin çıkarları için yapılmış bir anlaşmaydı.Ben vesper hanesinin çıkarları için onun yanında duracaktım.Oda Ashcroft hanesinin çıkarları için benim yanımda duracaktı.Hepsi buydu.“İyi misin?” Riven.Gözlerimi açtım.“İyiyim.” Dedim.“Kolun?” Diye sordu.“Bir kol.”Gülümsedi. “Şaka yapacak kadar iyisin demek.” Bir süre yanımda sessice durdu. Sonra bakışladı Valen’e kaydı.“Bir saat sonra çıkıyoruz.” “Biliyorum.”Riven birşey söyleyecek gibi oldu fakat sonra vazgeçti.“Hayatını kurtardın. İyi savaştın. ““Sende öyle.” Dedim.“Sahi.” Dedi. “Niye onun hayatını kurtardın? Nişanı istemediğini sanıyordum.”“Borcumu ödedim.” Dedim. “Bunu ona da söyledin mi?”Başımı ona çevirdim. “Tabii ki, yapmışım söylemeden durur muyum.”Güldü.Bende hafifçe gülümsedim.Tam o sırada uzaktan Valen’in sesi geldi.“Riven.”Riven’ın gülümsemesi kayboldu. Kısa bir an bana baktı ardından Valen’in yanına doğru koştu.Ona doğru baktım.Bir süre sonra Riven tekrar yanıma geldi.“Tek başına ata binmeni istemiyor. Biri ile at sürmen gerektiğini söyledi.”Ellerimi yüzüme götürdüm. Gerçekten asla vazgeçmiyordu.“Seninle bineceğim.”“Bu teklifi sundum ama seninle bineceğini söyledi.”“Ne?”“Yol boyunca sana akıl sağlığı diliyorum.”Kafamı geriye attım. Gerçekten bende aynısını diliyordum.Gözlerimi kapattım. Valen Ashcroft.Herşeyi kendi istediği gibi yapmadan duramıyordu.Ayağa kalktım,Atının yanında bekliyordu.“Hazır mısınız?” Cevap vermedim. Üstelik onun atıyla gidiyorduk. Bu resmen bana hakaretti.Atın yanına geldim. Sağlam elimle eyere tutundum ve ayağımı üzengiye geçirdim. Bir hamlede kendimi yukarı çekmeye çalıştım.Kolum sızladı.Düşmemek için hemen eyere tutundum.Arkadan sesi geldi. “Durun.”“Yardımınıza ihtiyacım yok.”“Tek kolunuzla ata binmeye çalışıyorsunuz.” “Ve başaracağım.”Atın diğer tarafına geçip elini uzattı. İsteksice tuttum, düşemezdim.Beni yukarı çektiğinde oturdum. Ardından Valen de ata bindi. Bir anda aramızdaki boşluk kapandı. Sırtımı dikleştirdim.Dizginleri eline aldı, at yavaşça ilerlemeye başladı.İlk birkaç adım boyunca ikimizde konuşmadık ancak at hızlanmaya başladıkça tek kolla zorlanıyordum. Kendi atımda olsaydım böyle olmazdı.Dengemi sağlamakta zorlanıyordum ve gayet barizdi.“Yaslanın.”Sağlam kolumla atın dizginlerinden birine tutundum ve istemesemde kendimi ona yasladım.Önde oturmak garipti. Atın hareketleriyle istemsizce Valen’e doğru yaklaşmak zorunda kalıyordum. Aramızda mümkün olduğunca mesafe bırakmaya çalışsamda bu imkansıza yakın birşeydi.At biraz daha hızlandı.Bir süre yalnızca yolun ve atların sesi duyuldu.Sonra Valen konuştu.“Bir daha böyle birşey yapmayın.”Başımı kaldırdım. “Ne?”“Benim için atlamayın.” Sesinde minnet yoktu. Teşekkürden eser yoktu.Hatta emir verir gibiydi.“Bunu yapmasaydım şu an burada olmayabilirdiniz.”dedim.“Bunun farkındayım.”“Öyleyse?”“Bunun tekrar yaşanmasını istemiyorum.”Kısa bir sessizlik oluştu.“Beni korumanızı istemiyorum.”Dişlerimi birbirine bastırdım. Onun için bu hale gelmiştim ve o böyle söylüyordu.“Bir dahaki sefere ölümünüzü izlerim.”Gülmeli miydim yoksa sinirlenmeli mi karar veremiyordum.Bir süre sonra kolum tekrar sızlamaya başlamıştı. Kanın sızdığını hissediyordum, baktığımda sargının kırmızıya döndüğünü görebiliyordum. Sağlam kolumla yaralı kolumu biraz daha kendime çektim.Arkamdan sesi geldi. “Acıyor mu?”“Hayır.”“Yalan söylemeyin.”“Bu sizi neden ilgilendiriyor?”“Bayılmanızı istemiyorum.”“Bayılırsam atı sürmeye devam edin lordum.”“Bayılırsanız atı durdurmak durumunda kalırım.”“Bayılırsam sürmeye devam edin.”Cevap vermedi.Biz ilerledikçe kolum artık sanki sızlamıyor, yanıyordu.Gözlerimi kapadım..Gözlerimi tekrar açtığımda yolların değiştiğini fark ettim. Toprak yolun yerini taş döşeli geniş bir yolun aldığını gördüm. Asıl sorun buda değildi, asıl sorun ona yaslanarak saatlerce uyumuş olmamdı. Kolum ise tamamen geçmiş gibiydi hiç acı yoktu.Elimi yavaşça sargının üzerine götürdüm acımıyordu. Yavaşça sargıyı açtım.Gördüğüm şey ile anlam veremedim. Yara tamamen iyileşmişti. Hızlıca geri sargıyı kapamaya çalıştım.“Ne oldu?” Arkamdan gelen soğuk ses ile duraksadım. “Birşey yok.” Elini sargıya götürdü. Hızlıca sargıyı bir tur döndürdüm ve elini ittirdim. İttirmem birşey değiştirmedi dizginleri tutan eli ile dizginleri bırakmadan sol kolumu tuttu. Sağ koluma dokunmadı ama sağ eliyle sargıyı açtı. Engel olamamıştım.Gördüğü şey ile oda duraksadı. Sargıyı elinden bırakıp gözlerini yoldan ayırdı. Sargı yere düşüp atın ayakları altında ezildi. Sadece iyileşen yaraya bakıyordu.Oda anlamlandıramadı. Ama birşey de demedi. İkimizde konuşmadık.Birkaç saat daha konuşmadan ilerledik. Burnuma dolan tuz kokusu ile yaklaştığımızı anlamıştım. Hava aydınlanıyordu.Çevremizdeki arabaların sayısı artmaya başlamıştı.Bir süre sonra uzaktan denizi gördüm. Mavi değiş griydi. Güneşin altında parlayan yüzeyi limana yaklaştıkça farklı bir havaya bürünüyor, büyüyordu.Ashcroft limanı.Daha önce burayı yalnızca anlatılanlardan biliyordum. Anlatılanlardan hiçbiri gerçeğin yanında yeterli kalmamıştı.Limana girdiğimizde atların hızı iyice yavaşladı. İnsan kalabalığı yolumuzu kapatıyordu. Taş yol daha da sallanmamıza neden oluyordu. Tüccarlar bağırıyor, işçiler sandıkları gemilere taşıyor, denizciler halatlarla uğraşıyordu.Valen atı durdurdu. “Buradan gemiye geçiyoruz.” Dedi.Yaklaşık bir saat beklemenin ardından sonunda bir gemi ayarlayabilmiştik. Hava tamamen aydınlanmıştı.Askerler atları götürürken gemiye çıkmak için tahta iskeleye çıktım.İskelenin sallanması ile dengemi bulmakta zorlanmıştım.“Dikkat.” Riven arkamdan geliyordu.“İyiyim.” Kalan eşyalar da bir süre içinde taşınmıştı ve yola çıkmıştık.İlk uzun gemi seyahatimdi, daha önce hiç binmemiştim. Daha doğrusu binmek için ne bir nedenim nede fırsatım vardı.Bizler için ayrılmış kamaralar vardı. Askerlerin ve mürettebadın uyuması ve kalması için ise ayrı alanlar vardı. Gerekli eşyaları ihtiyaç duyabilirim diye yanıma getirmişlerdi.Deniz sallandıkça sende sallanır, rahat edemezsin demişlerdi ama aksine denizin sesi huzur veriyor sallanması ise rahatlatıyordu beni.Yol boyu üzerimde duran kanlı kıyafetlerimi çıkardım. Kamaramdaydım ve dinlenmeye ihtiyacım vardı. Kıyafetleri sandıkların olduğu yere koyup sadece içliğimle kaldığımda dinlenmem için koyulan küçük yatağa uzandım.Dizlerimi kendime çekip kollarımla bacaklarımı sıkı sıkı tuttum. Valen’e yaslanarak uyumaktansa bunu tercih ederdim. Yorgun bedenimi uykunun huzurlu kollarına bıraktım.Kapı yavaşça tıklatılana kadar gayet güzel bir şekilde uyumuş ve dinlenmiştim. İyi gelmişti.“Leydim… sizi yemeğe bekliyorlar.”“Geliyorum.”Sandıkların içinden uzun kollu krem rengi gömleğimi buldum. Koyu kahverengi korsemi ve uzun sade siyah eteğimi bulduğumda ise hızla giyindim.Hançerimi her zamanki gibi korseme sabitleyip kılıcımı odama bıraktım. Saçlarıma ise ellememiştim. Çizmelerimi giydim.Sarayda giydiğim gösterişli kıyafetlerim yanında bu halim yabancı ve şaşırtıcıydı. Ama asıl rahat olan kıyafetler de bunlardı.Aşağıya yemek salonuna indiğimde herkes yerleşmişti. Tabii ki yine o hariç bir askerle konuşuyordu. Herkes masada yerini almıştı. Babam ve Valen karşılıklı olacak şekilde hazırlanmıştı. Masanın sağ tarafında üç sandalye vardı. Cedran ben ve Riven için.Karşı tarafta ise bir kadın oturuyordu, yanında ise Ashcroft danışmanı olduğunu düşündüğüm ve birkaç kez gördüğüm bir adam. Yeni fark etmiş olsamda geçen gün Ashcroft kalesinde resimlerini gördüğüm kadına benzediğini anlamıştım. Hatta baktıkça o kadın gözümde canlanmaya başlamıştı.Yanında oturan kadın ise çok güzeldi. Sapsarı saçları vardı, Ashcroftlarda pek rastlanmazdı. Muhtemelen halktan biriydi hatta bir asker olabilirdi oldukça güçlü ve deneyimli duruyordu. Neden burada olduğuna ise anlam verememiştim.Masaya yaklaştığımda yere sabitlendiğini fark ettim. Bir adım daha attığımda ise bunun çok mantıklı bir karar olduğuna emindim.Gemi her hareket ettiğinde tahta zemin hafifçe sallanıyor, masanın üzerindeki mumların alevleri titriyordu.“Geciktin.” Dedi babam bana dönerek. Onun hemen sağındaki sandalyeyi çekerek yanına oturdum. “Yemek saatini bilmiyordum.”diyerek açıklamada bulundum.“Artık öğrendin.” Dedi.Önümde bir tabak bırakıldı. Sıcak et yahnisi, ekmek ve biraz peynir vardı.O sırada Valen konuşmasınu bitirip masaya gelmişti.“İttifağımız netleştiğine göre sizinle tanıştırmak istediğim kişiler var.” Dedi.Askerin ve danışmanın neden burada olduğu anlaşılmıştı. Babam tanıyor muydu bilmiyordum ama ben ikisini de tanımıyordum. “Baş danışmanım Ormund Ashcroft.” Dedi, durup gözlerini diğer tarafta duran kadına çevirdi. “Ve baş muhafızım Freya Calder.” Dedi. Bana dönmedi, sadece babama baktı. Babamın kafasını bir kez olumlu anlamda hareket ettirmesi ile yemeğine döndü.“Herkese afiyet olsun.” Bende buradaydım, tüm gün birlikte yolculuk etmiştik ama hala beni ciddiye almıyor, sorumlu biri yerine koymuyordu. Nişanlandığı kişi ve Vesper varisi olmama rağmen yapıyordu bunu.Herkes yemeğe başlamıştı bile. Elime kaşığı alıp yemeğe daldıracağım sırada gemi sallandı ve yemek kasenin içinde sallandı. Geminin bu sıkıntısını dert etmesemde alışmam süre alacaktı.Bir süre denizin sesine sadece tabak çatal sesleri eşlik etmişti. Ardından Riven konuştu.“Dün olan saldırı hakkında bilgi edinebildiniz mi Lordlarım?”Valen kafasını ona çevirmeden konuştu. “Henüz değil.”Babam söze girdi, Riven’a baktı. “Kaçanlardan yakalayabildiğiniz oldu mu?”Anlaşılan yakalama işini Riven yönetiyordu. Kale de askeri işlerle ilgilenen kişi dolayısıyla da baş muhafız Rivendı. Göründüğünden çok daha deneyimli, çok daha güçlü biriydi.“Maalesef.”Babam cevap vermedi. Kaşlarını kaldırdı bir kaç saniye Riven’a bakmaya devam etti ardından yemeğine döndü.“Ne kadar asker kaybettik?” Diye sordum. Canımı zarzor kurtarmamın ardından ölenlere bakma fırsatım olmuştu. Ve ölenler sadece haydutlar değildi. Ashcroft ve Vesper hanesinin armasını taşıyan cesetlerde mevcuttu. Toprağı sulayan kanın, yerde dağılan uzuvların tek sahibi haydutlar değildi.Kimse cevap vermedi.O kadın hariç. Elindeki bıçağı tabağının yanına bıraktı.“On bir.” Dedi.Bakışlarımı ona çevirdim.“Altı tanesi Vesper, beş tanesi Ashcroft askeri.” Sakin ama bilgili konuşuyordu.“ Yaralımız var mıydı?” Sorumu bu sefer doğrudan ona yöneltmiştim.“Yaralı askerimiz yok leydim. Hepsi orda can verdi.”Valen bu sefer başını kaldırdı, kadına döndü. O sırada kadın da başını lorda çevirdi.“Freya, yeterli.”Freya sessizce kafasını tabağına çevirdi.Babam içtiği şaraptan bir yudum daha aldı ve kadehini masaya bıraktı.“Bırak cevaplasın.” Babamın sesi sakindi. “Vesper hanesinin kaybını bilmek istemesi olağan.” Diyerek ekledi. Bazen bir lord olarak bana sert davransa da başka bir lordun bana sert davranamayacağını ona hatırlatıyordu.Valen birkaç saniye gözlerini ayırmadan babama baktı sonra da bana döndü.“Bunun şuan konuşulması gerekmiyor.” Bu konunun konuşulması sanki onu rahatsız ediyordu. Babam karışmamasını istese de zorluyordu.“On bir asker öldü, sadece yolun yarısında.” Dedim ona dönerek.“Biliyorum.” Sesi her zamanki gibiydi.“Bende bilmek istiyorum.” Çenesi hafifçe gerildi. Çatalının yanında duran mendili alarak ağzını sildi. Mendili masaya tekrar koydu ve gözleri tekrar bana çevrildi.Konuyu uzatarak herkesi geriyordu.“Dün olanlardan sonra hala asker kaybını düşünmen şaşırtıcı.” Dedi.“Ne demek istiyorsunuz?” Kaşlarımı çattım.“Düşünmeden hareket ettiniz.”“Düşünmeden hareket etmedim.”“Öyle mi?” Arkasına yaslandı.“Bir karar verdim.”“Ve o karar seni gereğinden fazla tehlikeye attı.” Tamamen sadece bana bakıyordu. Gözünü bir saniye bile ayırmıyor hatta kırpmıyordu. Bunu yapması beni geriyordu.“Sende oradaydın.” Dedim.Cevap vermedi. Sessizliğini devam etmek için bir fırsat olarak algıladım.“Eğer o kararı vermeseydim şuan burada olmazdın.”Bakışları bu sefer birkaç saniye üzerimde gezindi.“Bunun farkındayım.”Sesinde yine teşekkür yoktu. Kabul ediyordu ama teşekkür etmiyordu.“Bu yaptığınızın doğru olduğu anlamına gelmez. Bu kararınızın sonucu sizin şuan burada olmamanıza sebebiyet verebilirdi.”“Bende her kararımın doğru olduğunu söylemiyorum zaten lordum.” Kaşığımı masaya bıraktım.“Yalnızca kaç askerin öldüğünü öğrenmek istedim.” Dedim.Babam bu kez Valen’e döndü. “Lord Valen.” Valen dakikalardır sabit kalan bakışlarını benden çekip babama döndü.“Geminin geri kalanı için ne gibi önlemler alındı?”Soru sakin sorulmuştu ama cevabı bekleyen bir lordun ağırlığına sahipti.“Gece nöbetçilerini arttırdım. Gemide sürekli devriye olacak.”Babam kısa bir süre sessiz kaldı. Ardından sesli şekilde nefes verdi.“Yeterli.” Ayağa kalktı. “Bir daha benzer bir olay yaşanmamalı.” Diye ekledi.“Yaşanmayacak.”Babam masadan ayrıldı.Sessizlik tekrar yerini aldığında Valen’ de çoktan gitmişti.Bende önüme döndüm.On bir kişi. On bir kişi sadece kraliyete olan bir yolculuk için can vermişti.Bu sayı az gibi gözükse de sadece yolun yarısında olan sayıydı bu. Önümdeki yemeğin tadı çoktan değişmişti.Onun için can veren askerlerden bir fazlalık gibi bahsetmesi onun hakkında daha da kötü düşünmeme sebep oluyordu.Midem bulanıyordu..Herkes kalkan lordların ardından selam verip ayrılmıştı. Çok beklemeden bende masadan kalktım. Kapının köşesinde Riven bekliyordu.“Haklıydın.” Dedi. Yanına gittim. Duvara tıpkı onun gibi yaslandım.“Tabii ki haklıydım. Kimden neyi saklıyor?” Tebessüm etti hafifçe. “Kolun nasıl oldu?” Diye sordu.Gözlerimi yavaşça koluma çevirdim. Şükürler olsun ki uzun kollu bir gömlek giymiştim.Bunu ondan neden saklıyordum bilmiyordum ama garip olan şeyler saklanırdı ve buda garipti. Nasıl bir tür varlığın kolu dikiş atılacak kadar derin bir yaraya sahiplen saatler içinde iyileşirdi ki? Ve bunu Valen görmüştü, eline benimle ilgili bir koz çoktan geçmişti.Sessizliğimin ardından Riven düşüncelerimi böldü.“Lysandra? İyi misin?”Bana döndü elini alnıma götürdü. Cevap vermeyince yine geçen günkü gibi kötüleştiğini düşünmüş olmalıydı. Bileğinden tutup yavaşça elini indirdim.Gülümsedim. “Merak etme iyiyim. Kolumda oldukça iyi.”“Şifacıyı gemiye getirdiler, kötü olursan görün kesinlikle.”“Anladım sağol. İyi geceler.” Yanından yavaşça geçtim.Odama doğru giderken güvertenin bomboş olduğunu fark ettim. Gece denizi görmek için nadir şanslarımdandı. İlerleyip korkuluklardan tutundum. Gözlerimi kapatıp bir süre sessizce denizin sesini dinliyordum ki gelen bir sesle yime bölündü.“Leydim…” selam veren Freya korkuluklara arkasını dönüp yaslandı. Elinde tütün vardı. Bir nefes çekti ve denize baktı.Cevap vermedim, oda bir süre konuşmadı zaten.Dakikalar ardından birkaç kelime etti.“O tavrı size karşı öyle değildi.” Kafamı ona çevirdim.“Anlamadım?”“Onu kurtarmanıza rağmen böyle yapmasına sinirleniyorsunuz ama o tavrı size değil.”Güldüm. “İnan bana Freya, takılmıyorum.”“Öyle diyorsanız öyledir leydim.” Gülümseyerek karşılık vermişti.Elindeki tütünü uzattı. Normalde çok içmezdim ama aldım. “Birinin onun için ölmesinden nefret eder. Bunu yapan siz olsanızda.” Güverteye yaslandı. Yüzünü görmüyordum.Bir nefes daha çekip dumanını denize doğru verdim.“Onun hakkında nasıl bu kadar fazla bilgiye sahipsiniz ve bana niye bu bilgileri veriyorsunuz?”“Lordum.” Dedi. “Tahta çıktığında çok deneyimli değildi leydim. Öyle görünmüyor olabilirim ama oldukça yaşlıyım. Lord Valenden bile. Annem Valen’in baba tarafından bir akrabası.” Gülümsedi.Derince bir nefes aldı. Tüm ciğerini havayla doldurdu sonra devam etti. “Size bunları niye anlattığım konusunda ise…” birkaç saniye cevap vermeden bekledi.“Bilmiyorum leydim. Size güvenmeyi seçtim, lakin aramızda kalırsa sevinirim.”Elimdeki tütünü nazikçe alıp selam verdi. Geldiği gibi bir hızla saniyeler içerisinde yok oldu.Valen’i küçüklüğünden beri tanıdığı için anlıyor ve anlayış gösteriyordu. Ama ne ben Valeni yıllardır tanıyordum ne de o beni. Dolayısıyla ne onu anlamam ne de anlayış göstermem mümkündü.Böyle bir zorunluluğum yoktu.Freyanın ise soylu olmasına şaşırmıştım hatta o kadar yaşlı olmasına da şaşırmıştım. Valen en az altı yüz yaşındaydı. Babamdan biraz daha küçüktü ama küçük değildi. Freya da muhtemelen babam yaşında ya da biraz daha küçüktü.Valen üzerine konuşmaktan ve düşünmekten yorulmuştum. Üzerimi değiştirip odamda biraz vakit geçirmeyi tercih ettim. Bir süre sonra da tekrar uzandım ve uyudum..Gözlerimi açtığımda dışarıdan içeri gelen güneş ışıklarıyla karşılaştım. İlk kez gemi yolculuğu yapıyordum ama şimdiden sevmiştim. Yavaşça doğrulup üzerimdeki kıyafeti sıyırdım. Yaram geçen gün iyileşmiş olmasına rağmen sızlıyordu.Kıyafeti aceleyle kaldırdığımda hiç beklemediğim bir manzara karşımdaydı. Yara tekrar açılmıştı. İlk hali kadar iyi değildi ama iyileşmiş bir yara nasıl bu hake tekrar gelebilirdi ki?Farkında olmadan kendi üzerimde mi büyü kullanıyordum acaba? Böyle birşey mümkün olmasa da bunun başka türlü olmasına imkan yoktu.Üzerimde sandıklardan elime gelen ilk şeyi geçirdim. Hava aydınlanalı biraz oluyordu. Güverteye gidip biraz denizin havasını ciğerlerime çekmiştim.Düşünüyordum.Kraliyet kapıları bize farklı bir dünyanın kapısını açıyordu. Çok başka bir dünyanın…Bazı lord ve varisleri tanıyordum ancak hiç veliaht kral ile tanışmamıştım. Kral yıllardır kötü bir hastalık ile mücadele ediyordu ve onun yerine kararları kardeşi veriyordu.Söylenene göre bulaşıcı bir hastalıkmış ve tahta çıktığından beri onun yüzünü gören yokmuş.Arkamdan gelen adım sesiyle kafamı biraz sağa çevirdim. Hizmetçiler kahvaltı hazırlıyorlardı. Herkes uyanmış olmalıydı.Riven ve diğerlerinin masaya geçtiğini gördüğümde bende yanlarına gittim.Riven’ın hemen yanına geçtim. Babamın sağındaydım.Dakikaların ardından herkes gelmiş ve selamlaşmalarım ardından kahvaltıya başlanmıştı. Dünkü atışmadan sonra kimseden çıt çıkmıyordu. Arada bir sallanıyorduk bu da herkesin birkaç saniyeliğine durmasına sebep oluyordu.“Yarın sabah gün doğumuyla birlikte ana karaya varmış olacağız.”Babam ölüm sessizliğini bozup konuşmuştu.“Hiçbir şeyin eksik olmasını istemiyorum. Hazırlıklarla bizzat sen ilgilen Riven.”Riven’ a bakıyordu. Riven kafasıyla onay verdiği an bana çevirdi gözlerini.“Lysandra koluna baktırmanı istiyorum.”Zaten yaralandığımı bildiğini biliyorum ama Valen kolumun iyileştiğini ına söylememişti. Buna işte gerçekten şaşırmıştım.Kafamı salladım.“Eklemek istediğin bir şey var mı?” Valen’e soruyordu. Buradaki tek lord babam değildi.“Kraliyet sarayında lord ve leydilerin üzerinde silah taşıması yasak. Baş muhafızın sizinle kalması ve silah taşıması için ayrıca konuşacağım. Hareketlerinize ayrıca dikkat edin.” Her zaman olduğu gibi yine oldukça temkinli ve dikkatli yaklaşıyor, uyarı yapmayı da ihmal etmiyordu.“Herşeyin olması gerektiği gibi olacağından emin olabilirsiniz.”Cevap vermedi. Kafasını tekrar önündeki yemeğe çevirdi ve elindeki çatal ile yemeği kurcalamaya başladı.Freya dünün aksine sessizdi, kimseyle göz teması bile kurmuyor gibi görünüyordu.Kahvaltının ardından tekrar güvertede yerimi aldım. Biraz sonra kolumu sardırmaya gidecektim.“Leydim, henüz kolunuza baktırmadınız mı?”Riven’ın sesini duymam ile arkama bile dönmeden konuşmaya başladım.“Ne düşünüyorsun? Tüm bunlar hakkında; kraliyet, yasaklar, etkinlikler toplantılar… Hepsi çok stres edici değil mi?”Kafamı ona çevirdiğimde ağzının kulaklarına vardığını gördüm.Kolumla kolunu dürttüm. “Hadi ama cidden merak ediyorum.”Benim gibi kollarını korkuluğa yasladı ve gözlerini denizin uçsuz bucaksız dalgalarına kitledi.“Bilmiyorum Lysandra, sanırım korkutucu. Sizlerin silah taşıyamaması bile başlı başlına güvensiz.” Haklıydı. Kraliyet sarayındaki bu yasak gelecek soyluları ve kraliyet ailesini korumak içindi. Yani bize söylenen buydu, sadece muhafızlar üzerlerinde silah bulundurabilirlerdi. Ayrıca muhafızlarında soyluların odalarına girmeleri yasaktı, böyle bir durumda hainlik ile suçlandıklarını duymuştum.Bu yasaklar gerçekten katıydı, bir seferinde bunu çiğneyenlerin suikast girişimi ile suçlandığını duymuştum.“Yanımda sen olacaksın güvende olacağıma eminim.” Gözlerimi ona çevirdim.Saçlarım arkadan bağlıydı ama bir tutamı çıkmıştı. Sağ elini uzattı ve nazikçe o tutamı kulağımın arkasına bıraktı.“Buna sevindim.” Gülümsemesine karşılık verdim.Geriye çekilip selam verdi ve yanımdan uzaklaştı.Onun gitmesinden sonra orada çok durmamış doğruca şifacının yanına gitmiştim. Yaranın çok daha iyi olduğunu söylemiş ve temizleyip güzelce sarmıştı.Gitmeden babamla konuşmak istiyordum.Kafama gerçekten takılan sorular vardı ve bu soruların cevabını Riven bile bilmiyordu. Ve zaten bir sırla gittiğim bu saraya gizlediğim şeyi bile bilmeden gitmek istemiyordum.Çoktan babama bunu iletmiştim.Şimdiyse konuşmak için beni çağırıyordu.Kapıyı iki kez tıklayıp gelen ses ile kapıyı açtım.Odanın ortasında orta boyda bir masa vardı, çok büyük bir oda değildi.“Konuşman gereken önemli bir mesele varmış.”“Öyle.” Dedim. Yaslandığı duvardan doğrulup masaya oturdu. Karşısındaki koltukları eli ile işaret etti. “Dinliyorum.”Dediği gibi yaptım ve beklemeden direk olarak konuya girdim.“Ölen soylu…”Gözlerine baktım ama onu okumak boşaydı. Anlayamıyordum.“Ben mi öldürdüm?”Beklemedi. “Hayır.” “Kim öldürdü.”“Edrik Voss.” Göz bebeklerim büyüdü istemsizce. Yeni komutan olan bir askerdi.“Peki ama neden?” “Bu kadarını bilmen şimdilik yeterli. Seni ölüm haberinden sonra gönderdim ve bayıldığın haberin de hemen ardından geldi.”“Ama baba… ““Yeterli, çıkabilirsin.”Ayağa kalktım. Hala ona bakıyordum umutla ama konuşmuyordu.“Kraliyette Lysandra…”Bakışları daha da sertleşti.“Tek bir yanlış hareket, tek bir dikkatsizlik istemiyorum.”Onu dinlemiyordum bile sadece kafa salladım. Arkamı dönüp gidecekken konuştu.“Hançerin, sakın ola saraya sokmaya kalma.”Kapıyı açıp ilerledim. Onsuz hiçbir yere gitmeyecektim. Akşam yemeği vakti geldiğinde yine herkes oldukça sessizdi ve bu sefer hiçe yakın değil direk olarak hiç konuşma olmadı. Arada Cedran babama birşeyler fısıldamış olsa da onları duymadığım için konuşma sayılmazdı.Odama geçtiğimde ise içimde hem husursuzluk hemde heyecan vardı. Birde sanırım babamın dedikleri biraz da olsa içimi rahatlatmıştı. O cinayeti benim yapmadığımı öğrenmek beni mutlu etmişti. Edrik Voss ismi ise bildiğim ama babamın dediği gibi bir süredir görmediğim bir isimdi. Muhtemelen bu olaydan sonra kellesini kurtarmak için kaçmıştı.Üzerimi değiştirip saçlarımı taradım, gözlerimi yumduğumda kalbimin hızla çarptığını hissedebiliyordum..Gözlerimi açtığım an kızıl gökyüzünü görmek için üstümdekilerle dışarı koştum.Kara uzaktan da olsa biraz gözüküyordu. Ne hissedeceğimi bilmiyordum. Bir gün vardı hala, yarın öğle saatlerine doğru kraliyet sarayında olacaktık.Günlerdir üzerinde olduğumuz denizin üzerindeki vaktimiz sona eriyordu. Gözüken kara bunun habercisiydi.Yanımda ölü askerlerin ağırlığı, vücudumda bilmediklerim, ardımda unuttuklarım vardı.Arkamdaki hışırtıyla ona döndüm.Valen Ashcroft’a baktım.Hala onu tanımıyordum,Muhtemelen bu durum kraliyette de değişmeyecekti Ama o artık yalnızca Vesper hanesinin karşısındaki Ashcrocft lordu değildi. Hakkımda bildikleri vardı.Nedendir bilmem bu düşünce beni karaya yaklaşmamız kadar rahatsız ediyordu.Etmeye de devam edecekti.