Bölüm 7

“Berat iki üç gün sonra gelir, canı çok sıkılıyor. Biraz sende kalsa, müsait misin?”

Mesajı okuyup içinde oluşan yaşam enerjisini hissetti. Yeğeni -ablasının biricik oğlu, emaneti- geliyordu. Önünde duran kitabı kapatıp mesaja karşılık yazdı. Hemen arkasından ise arkadaşı Saim arıyordu.

“Aramasak arayacağın yok ha!”

“Ya oğlum öyle deme, hastalarla meşgulüm.”

“Neyse ne! Hadi bizim ekip toplandı, bize gel.”

“Ya ben şu an gelmiyim, siz keyfinize bakın.”

“Bekliyoruz, hadi”

Kapanan telefonun ardından Bekir, istemsizce ağlamaya başladı. Sessiz ve içten… Aynı zamanda da üstüne kıyafet bakıyordu.

***

İnsan mutlu geçen zamanından sonra yatağa uzanırken neden kendini huzursuz ve rahatsız hisseder?
Oysa sevdiğiniz arkadaşlarınızla güzel bir vakit geçirmiştiniz. Neden huzursuz ve ağlamaklı hissedersiniz?

Beyin zirveye ulaştıktan sonra boşluğa düşer, bu mutsuzluk gibi hissedilir

Bu değildi hissettiği.

Üzüntüsü\kaybı olan insanlar o mutluluğu suçluluk olarak hisseder ve kendine bilinçdışı bir yasak koyar.

Eğer yasının ilk zamanları olsa evet bu diyebilirdi ama artık bunu atlatmıştı. Yas süreci bitmişti Bekir’in…

Sosyal pilin bitmesi/ içe dönük ve duygusal iş yapanlarda insanlarla olmak, maske takmak, empati kurmak çok enerji yakar. Akşam eve gelince o yorgunluk huzursuzluk ve ağlama isteği olarak çıkar. Sosyal sonrası çöküş.

Evet bu şu an yaşadığı histe payı olan bir nedendi. Ama asıl neden,

Anlam sorgulamasıydı. Güzel vakit geçirdin fakat sonra? Bekir sürekli dinlediği sorunların/acıların ardından kendinde olan mutluluğu boş görüyor ve anlamsız geliyordu.

Bekir bu anlam sorgulamasını normalde düşünürdü fakat Cansel’den sonra bu aklından çıkmaz bir hal aldı. O orada bilmediği ne durumda ne duyguda iken…

Kafasını iki yana sallayarak yatağında doğruldu. Canı sıkılarak balkona çıkıp birkaç sigara yaktı ve Harun hocadan gelen mesaja baktı. Randevusunu onaylamış yarın beklediğini yazmıştı.

***

Dallarda tomurcuklanan çiçeklere bakarak arabasına bindi ve Harun hocasına sürdü.

Kapıyı tıklattığı an açılmıştı ve hoca arkasını dönüp içeriye yol aldı.
Bekir arkasından sakin ve dağınık bir kafayla ilerledi. Hocası hiç bekletmeden odasına çağırdı. Bekir hocasının bu dakikliğini çok seviyordu, asla ara vermek için randevudan alıkoymuyordu.

“Sigara kokuyorsun Bekirim”

“Ha.”, dedi Bekir kendisini koklayarak.

“Çok içmezdin sen.”

“Yok hocam hala içmiyorum.”

Hocası gülerek not alacağı defterini önüne aldı. Ardından evdeki yardımcısına iki kahve yapmasını söyleyerek Bekir’e döndü.

“Hafta tatilinde bile uykusuzsun. Kendine iyi bakman gerek.”

Bekir gülümseyerek “Bakıyorum hocam.”dedi ardından Cansel ile olan seanslarından bahsetmeye başladı. Annesi ile olan seansından, Cansel’in konfabulasyon tanısından ve Cansel’in sarılma sorusuna cevap verirken sarılmasını engelleyememesinden…

Harun hoca ciddiyetle dinleyip notunu aldı ve konuşmadan önce aldığı notlara göz gezdirdi.

“Bekir, doğru tanı koyduğunu düşünüyorum. Mitomani olmadığından eminiz değil mi?”

O sıra gelen kahveleri umursamadan konuşmaya devam ettiler. Hatta Bekir hocasına o kadar odaklanmıştı ki kadının geldiğini çok sonradan farketti.

“Hocam en başta bende olabilme ihtimalini düşünüyordum ama annesinin oğluna olan yasını hala tuttuğunu görünce Cansel’inde o yasa sahip çıkıp onu gerçekçi bir zemine oturttuğunu düşünüyorum. Cansel’e küçükken annesi nasıl davranıyordu seansta bunu konuşmayı hiç başaramadık fakat ben annesinin Cansel’i de sorumlu tuttuğunu düşünüyorum. Oğluna olan yası yaşayan çocuğunun önüne bu kadar geçmemeliydi.”

“Güzel bir detay yakalamışsın, annesi yasını ona anlattıkça Cansel bu yası yok etmeye yani abisini yaşatmaya karar vermiş. Anlattıklarına göre güven sıkıntısı çok büyük. Annesine güvenemediği için de yaşattığı abisine iyice sarılmış. Yani abisini aklından silersek bunu kabul ettirsek bile bunu tekrar uyuşturucu da ya da başka bir insanda arayabilir. Yani sende de arayabilir. Çünkü sen güvenini kazanmaya başlamış duruyorsun.”

“Ama hocam…” Bekir karşı çıktığı şeyi devam ettiremedi çünkü Cansel’in ona psikolojik bir nedenden dolayı sarılmış olmasını istemiyordu.

“Haklısınız. Uyuşturucuya başlama nedeni de bu olabilir. “

“Sen onun güvenini kazanmak için değil onun kendisine güvenmesi için ordasın değil mi?”

“Evet hocam.”

“O zaman neden sarılmasını engellemedin?”

“Hocam ben tam konuşurken sarılmış bulundu. Yani.. Ben ittirseydim o an daha kötü olabilirdi diye düşünüyorum. Veya…”

“Tamam her neyse. Onu doğru yönetemedin.”

Harun hoca kahvesinden son yudumunu da alarak fincanını kenara koydu.

“Farkında olmadığın daha büyük bir sıkıntı var aslında.”

Bekir stresli bir şekilde dudaklarını ısırmaya başladı.

“Ne hocam?”

“Dudaklarını ısırma! Hastalar psikologların en çok dış görünüşüne dikkat eder.”
Bekir kafasıyla onaylarken gelecek cümleyi bekliyordu. Farkında değildi ama dizi de titriyordu.

“Akıt krizden sonra hasta dışarıya çıkarılır mı?! O hastanın gerçeklik algısı bozulmuş, zaten kız kendini zor ayakta tutuyor, üstelik yanınıza birisini daha çağırmıyorsun.”

Bekir bunu hiç düşünmemişti. Nasıl düşünememişti ya?!!!

“Haklısınız hocam.”

“Ben sana neden düşünemediğini söyleyeyim mi? Çünkü senin kafan yerinde değildi. Seanstan kopmanın nedeni neydi Bekir?”

“Hocam… Bilmiyorum.”

“Fatma yasını atlatamamış, peki ya sen Bekir?”

Bekir artık önüne bakıyordu, hocasından çekmişti gözlerini.

“Bekir, Cansel belki güvenden dolayı sarılmamıştır sana. Dissosiye de olabilir.”

Bekir bunu duymasıyla tekrar baktı hocasına

“Beni abisi olarak mı gördü?”

“Yani neden olmasın, kafasındaki abisine sarıldı. Zaten dissosiyasyon belirtileri var.”

Bekir hocasından izin alarak önünde duran kağıda önemli bulduklarını not aldı.

“İstersen akşam eskiden olduğu gibi balıkçıya gidelim.”

“Hocam, özür dilerim ama bunu sonra yapalım.”

Bekir’in kahvesi yarım kalmış bir şekilde kalktı.
Vedalaştı. Harun Hoca ısrar etmek istemedi. Sadece defterine şunu yazdı: "Danışan: Cansel - konfabulasyon. Terapist: Bekir - kaçınma."

Harun hoca Bekir’in yasına yardım ederken asla bir odada konuşmuyordu. Sakin su sesi olan mekanlar seçip arkadaşça konuşmayı seçiyordu.
Hocası olduğu için bir odada konuşmaya kalksa bunu dinlemek zorunda olduğu bir ders olarak düşüneceğini biliyordu.
İşte Bekir’de kendi sorunlarından kaynaklı bir görüşme olduğunu bildiği için ertelemişti. Çünkü kendi duygularını konuşacak hali yoktu…