7.Bölüm

SEZİN DEN DEVAM

Bir süre sonra hepimiz salona yerleşip sohbete başladık. Akrabalarımız bana

okulumu, sevdiğim şeyleri ve gelecekle ilgili hayallerimi soruyorlardı.Sorularına

elimden geldiğince cevap veriyor, bazen de Emre ile Ata'nın araya girerek

çocukluğumdan komik anılar anlatma sıyla gülmekten kendimi alamıyor

dum."Sezin küçüklüğünden beri böyle," dedi Ata, başını iki yana sallayarak. "Bir

şeyi kafasına koydu mu kimse vazgeçire mez.""Hâlâ öyleyim zaten!" diye karşılık

verdim.Emre gülümseyerek başımı okşadı."Bizim inatçı kızımız."Herkes

gülerken ben de onlara katıldım. İlk başta bu kadar yabancılık çekeceğimi

düşünmüştüm ama akrabalarımızın sıcak davranışları sayesinde yavaş yavaş

rahatlamaya başlamıştım.Derken yanımda oturan kadın elimi tuttu ve

yüzüme dikkatle baktı."Sezinciğim, sana bir şey sorabilir miyim?""Tabii, sorun."

Kadın kısa bir an duraksadıktan sonra konuşmaya başladı."Biz seninle

tanışmayı uzun zamandır bekliyorduk ama hayat bazen insanın karşısına hiç

beklemediği şeyler çıkarıyor. Senin de hayatında bazı şeylerin değiştiğini

biliyoruz. Kendini nasıl hissediyorsun, alışabildin mi bütün bunlara?"

Sorusunu duyduğumda gülümsemem yavaşça silindi. Çünkü ne demek

istediğini çok iyi anlamıştım. Gerçek ailem olmadığını, doğumda başka bir

aileyle karıştırıldığımı öğrenmek hayatımda yaşadığım en büyük

sarsıntılardan biriydi.Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim. Emre hemen

yanıma yaklaşarak elimi tuttu, Ata da karşımdan bana destek olurcasına baktı.

"İlk başta çok zorlandım," dedim sonunda. "İnsan bütün hayatını bildiği

şeylerin aslında farklı olduğunu öğrenince ne yapacağını bilemiyor. Ama

abilerim yanımda olduğu sürece kendimi yalnız hissetmiyorum."Kadının gözleri

dolarken elimi daha sıkı tuttu."İşte önemli olan da bu, güzel kızım. Artık

yalnız değilsin. Biz de senin aileniz."
Bu sözleri duyduğumda boğazım

düğümlendi. Hayatım boyunca ailemin kim olduğunu bilmeden yaşamıştım ve

şimdi karşıma çıkan bu insanlar bana yeni bir başlangıç sunuyorlardı.Başımı

eğerek gözlerimde biriken yaşları saklamaya çalıştım ama Emre bunu fark

etmişti bile. Beni kendisine çekip alnım dan öptü."Ağlamak yok, küçük kız. Bugün

güzel bir gün."Gülümseyerek ona sarıldım."Hep böyle diyorsun ama abi,

ben ne yapayım? Duygulandım işte."
Ata da yanımıza gelip ikimize birden

sarıldı."Tamam, tamam. Madem herkes duygulandı, o zaman çaylarımızı

tazeleyelim de biraz neşelenelim."
Hepimiz gülmeye başladık. Biraz önce

içimi kaplayan hüzün yerini sıcak bir mutluluğa bırakmıştı. Belki geçmişimi

değiştiremezdim, belki yaşadığım gerçekleri öğrenmek kolay olmayacaktı

ama artık yanımda beni seven daha fazla insan vardı.O gün akrabalarımla

tanışırken yalnızca yeni yüzler görmediğimi, aynı zamanda hayatımda

yeni bir sayfa açıldığını da anlamıştım.
Yine de içimde cevaplanmamış sorular

vardı. Gerçek ailemi, geçmişimde yaşananları ve doğumda neden başka bir

aileyle karıştırıldığımı düşündükçe kafam karışıyordu. Belki de bütün

cevapları öğrenmek için biraz daha zamana ihtiyacım vardı.Ama o gün

kendime bir söz verdim: Geçmişim ne olursa olsun, beni seven

insanlardan vazgeçmeyecek ve kendi hikâyemi kendim yazacaktım.