3.Bölüm

Medya para
Yaş :18
Otizili sezin ile yakın arkadaşı olacaklar

SEZİN DEN DEVAM

Bir haftadır ailemle yaşıyordum. Alışmam biraz zor olmuştu ama sonunda

alışmıştım. Bugün yeni okulumun ilk günüydü. Bu yüzden oyalanmadan

hazırlandım ve hemen aşağı indim.
Akın abim ve babam kahvaltıda yoktu.

Çünkü abim görev aldığı için gitmişti. Babam da binbaşı olduğu için görevle

ilgilenmeye gitmişti. Evde annem ve iki abimle kalmıştık.“Günaydın!”“Abisinin

miniği, günaydın!” dedi Ata abim. “Günaydın, abi.”“Kahvaltını güzelce yap,

sonra okula geçeceğiz. Beraber gideceğiz.”“Tamam, abi.”Güzelce

kahvaltımı yaptım.“Abi, doydum. Hadi, gidelim!” “Tamam, birtanem.”

Abimle sofradan kalktık. Annem ve Eren abimle vedalaştıktan sonra Ata abimin

arabasına bindik ve okula doğru yola çıktık.Kısa bir yolculuğun ardından

okula varmıştık. Arabayı park ettikten sonra beraber okula girdik. Nedense

herkes bana bakıyordu. Galiba abimden dolayıydı. Umursamadım.Abimle birlikte

müdürün odasına çıktık ve sınıfımı öğrendik. Sınıfım 11/D' di. Kapıyı tıklatıp

içeri girdim. İçeride genç bir öğretmen vardı.“Merhaba hocam, ben yeni

öğrenciyim.” “Hoş geldin, tatlım. Kendini tanıt bakalım.” “Ben Sezin Kara. Ailevi

nedenlerden dolayı bu okula geldim.”
“Sezin, Ata Öğretmen'in kardeşi misin?”

“Evet, kardeşiyim hocam.” dedim.
“Tamam, sen boş bir yere geç.”

“Tamam.” deyip boş bir sıraya geçtim ve oturdum.Yanımda başka bir erkek

çocuğu oturuyordu. Kaleminden defterine kadar her şeyini düzenli bir

şekilde yerleştirmişti. Simetri takıntısı vardır diye düşündüm.“Merhaba.”

dedim.Başını hafifçe çevirip bana baktı.
“Merhaba.” dedi.“Benim adım Sezin.

Senin adın ne?”İlkokul çocuğu gibi göz teması kurmadan cevap verdi: “Pars.”

“Memnun oldum.” dedim.Sonra başka bir şey konuşmadı. Hoca ders anlatırken

onu dinlemeye başladım.Kırk dakikalık dersin ardından sonunda teneffüs zili

çalmıştı. Şükür! Hoca çıkar çıkmaz çoğu kişi sınıftan çıktı.Ben de kantine inmek

için sıramdan kalktım.“Pars, sen de benimle kantine inmek ister misin?”

“Kantine mi?”“Evet, hadi gel. Beraber inelim.”Yüzü gülümsedi. Onun da benim

gibi hiç arkadaşı yoktu galiba.“Pars, senin de hiç arkadaşın yok mu? Bu

sınıfta neden kimse seninle arkadaş olmuyor? Çok tatlı birisin.”“Teşekkür

ederim. Hiç arkadaşım yok. Özel durumumdan dolayı çevreme uyum

sağlayamıyorum.”“Nasıl bir özel durum?”“Otizmliyim. Yüksek sesten ve

temastan rahatsız oluyorum. Bir de belirli bir düzenim var.”“Hımm, olsun.

Ben ne olursa olsun seninle arkadaşlık etmeyi bırakmam. Sana söz veriyorum.

Kurallarına da uyacağım.”“Öyleyse sen benim arkadaşım oldun.” dedi ve

gülümsedi.Beraber kantine girdik. İlk teneffüs olduğu için fazla kalabalık

değildi.Pars boş bir masaya oturdu. Ben de sıraya girdim. Bir şey isteyip

istemediğini sorduğumda istemediğini söylemişti. Ben de her zamanki gibi

çilekli Linki ve vişneli kek aldım, ardından masaya oturdum. Keki açıp

yemeye başladım.“Eee, Pars, biraz da kendinden bahsetsene.”“Benim bir abim

ve bir de ablam var. En küçükleri benim.”“Ne güzel! Benim de üç abim var.

Biri asker, biri savcı, bir de bu okulda öğretmen olan Ata abim var. Bir de üvey

abim var. Olaylar çok karışık. Bir ara, zamanımız olduğunda anlatırım.”“Hadi,

artık kalkalım. Zil çalacak. Dersin başlamasını geciktirmeyelim.”

Beraber kantinden çıkıp sınıfa girdik ve dersin başlamasını

bekledik.Bugünüm de böyle geçmişti. En azından okulun ilk

gününde bir arkadaş edinmiştim.
Hocanın gelmesiyle ders başlamıştı.